2249 resultaten.
volkomen
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
681 een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond
het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels
laat zien, voorbij blijft gaan
tot in de kleinste schaduw en een getrooste
regennacht
ik zou je vertellen wie ik ben, het licht
naar jou, wat ik ben
je meevoeren uit verloren tijd
met daaromheen
traag…
Thuiskomen
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.073 ik verpoosde een wijle
over de grens
van mijn moedertaal
de ziel geleek even
als een opengaande lotus
het was gelijk andermaal
wanneer ik mijn liefde
in den vreemden sus
zelfs klanken kwamen
in overvloed naar buiten
waar een hobo mijn stem
vertederd liet horen
mijn handen gebruikten
met een trage vingerbeweging
het verborgen koor…
WATERKRAKEEL
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
500 Enige kleuters verdringen elkaar
voor het grote aquarium
waar gejaagde bellen en kolken
spreken van de plotselinge oorlog
binnen de kleine vissengemeenschap
de weetgierige kijkers zien
tussen al die ronddraaiende lijfjes
een bijna roerloze sierbaars
welke afwachtend de strijd aanschouwt
soms traag met zijn staart slaat
herkennen
blij verrast…
Waterweide
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
636 We waren jong als veulens
onze staarten nog verschroeid
zo pril in Januari
half doof van knallend vuurwerk
ruiste schemerig de rivier
onder ons het verdronken gras
de oevers in een eenzame kleur
de trage stroom een slagader
in het lichaam van het lage land
waar stilstand tegen stroming vecht
aan de waterbomen de toverballen
met de kleuren…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 zijn duidelijker weergegeven
het geluid is puurder en schoner
ik proef beter en ik ruik wat ik ruik
de schemer is een filter
het scheidt zaken van elkaar
de schemer is een filter
en ik neem van alles waar
ik ben vaak nogal kritisch
of eerder gezegd sceptisch
en ik ben gewoonweg vaag
net zoals schemer filtert
schemer ik vaak, net zo traag…
Tussen de sterren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
673 vermoeden daar
waar het heelal bol gaat staan
Glaasje jenever gevuld voorbij de rand
op de toog verwacht een vaste hand
doet de spanning van onzekerheid ontstaan
Hier gaat alles verloren, vervluchtigt
in damp, slaat neer tot druppels
aan de het plafond hoog en blauw
Er is zelfs een hemelboog van waar
een spetter nattigheid traag…
Vlinderschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 De verlegen
vlinder verbergt haar weelde
steeds lichter wordt het
rond het baren van de morgenstond
Tot de volgende handwijzer
wandel ik mee met de chaoten
traag en uit de pas
vanzelfsprekend
zo zijn ze.…
Dement
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
645 Traag vergat ik wie ik was
en keerde naar mijn oorsprong weer.
Zelfs voedsel kauwen gaat niet meer,
dus slik ik maar zonder te eten.
Soms buigt zich iemand over mij
waarvan ik denk dat ik herken
en al de pijnen weer ervaar
in het zwart gat van mijn ellende.
Soms ben ik thuis, soms in de hemel
en vliegt ik met de engelen mee.…
het eentonig gebrom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
475 nu de herfst lijkt te smoren
in onkundigheid is het gloren
van de nieuwe zon verdwenen
in de trage dimensie van mijn vlijt
hoe het boek ook schreeuwt
zich wil laat lezen dwars door het doffe kaft
is mijn vlucht langs dode vogels
iets wat ik nooit had bedacht
het hart, de pionier van mijn reis
de ingezetene van het verdorven vlees
blijkt…
een winteravond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.307 Lang zitten kijken hoe de verkankerde stam
van de oude vlier verbrandde
niet na te vertellen dit trage eenzelvige afscheid
deze vanzelfsprekende geboorte van as
en niet te rijmen hoe onderwijl naast de tijd
in een belendend dichtgesneeuwd heden
de zevenslaper ontwaakte en de radio
het lied zong van de fonkelende beker
en hoe later de witte…
REISBRIEF
gedicht
3.3 met 10 stemmen
9.301 waarde vriend het is hier prachtig
de koeien zijn ontroerend drachtig
de spoorlijn loopt dwars door het dal
een vrouw beheert de waterval
elk huis of hok met beemd en gaard
verkoopt men op een ansichtkaart
de mensen lopen traag en stug
en komen op geen stap terug
men zegt God heeft ons klein gebouwd
maar sneed ons uit behoorlijk hout…
balts
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
491 (de kopjes buigen links en rechts, ze
deinen terug, totdat hun snavels elkaar
raken … )
water laat ze kringen maken
kleine spatten
kristallijn zo lijkt het, waar de zon wil zijn
het licht weerkaatst en wind haar druppels vormt
in toverachtig licht
hoog geheven vangen trage ogen wind,
subtiel in de verwachting van dat ene kind
geborgen,…
Aanhoudend adagio
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Dit is nu mijn adagio van verlies
de trage opmaat tot realiteit
van onmiskenbare stilte die voortduurt
dat jouw aanwezigheid steelt.…
De lange traan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
615 Vanuit m'n ooghoek voelde 'k hem gaan
traag, en heel langzaam...
Richting mijn wang, 'k kon 'm niet stoppen
leek slow- motion.
Langs m'n neus, richting m'n lip
mijn tong likte de zoute druppel
echter was 't met die ene nog niet gedaan
'n waterval kwam eraan.…
Novembergrijs
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
619 de regenboog beklimmen
kleur bekennen halverwege
achter je slechts branderijen
het klamme novembergrijs
hangt zwijgend om je heen
een vogel probeert z'n zang
maar verzandt in fluisterijen
twijfel belaagt het evenwicht
dat al vervaarlijk wankelt
daar donkert het grijs alweer
de dag vervolgt in somberijen
het willoos lijf volgt traag…
lot
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
540 Het valt, versnelt en stroomt dan traag
en zoekt klotsend zijn bestemming,
meanderend door het platte laag
tussen oevers van beklemming.
Scheidende waters worden wegen
die ons leiden naar het overschot
van de oorsprong zo verafgelegen,
maar ieders onvermijdelijke lot.…
oversteken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 het nieuwe
nog niet bestaat
groeit de chaos
turbulent zoals de
wind zich het sterkst
toont in de ring van het
oog van de orkaan
de Dood getooid
met hoed kantelt
in de tollende wind
weggaan is een
beetje sterven in
ieder uur en op
elke plek verlies
je iets van jezelf
rites de passage
de uitgebluste
Dood vertrekt
een trage…
vanuit de diepten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
541 hoe kan men zwijgen
als men schrijven moet
over trage
ijzingwekkende tijden
in onaanraakbaar
lentelicht de verre
ijle tonen van
herfststormen over de
diepe doffe stilte in de
versteende winter?…
ik drink jouw muziek
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
675 wat gisteren in mijn onmacht
lag te sudderen rijpt nu als
een aambeeld onder de hamer
van een uit de toon
geraakte smidse
vanachter de blaasbalg
lief ik jouw muziek die ik
als mokerslagen onthaal in
het voorportaal waar
alles samenkomt
soms wens ik gisteren terug
wanneer de dag traag als
verwaaide as zich verspreidt
over talloze nukkige…
Diploma-zwemmen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 gastvrij
Haar lijf licht en glooiend
dansend
als op een Weense wals
Maar nu is ver en diep het bad
De randen hard en scherp
als hij staat met witte beentjes
op Springblok 2
Haar kind zo moedig en vol vuur
trekt de voorgeschreven banen
Eén voor één klauwt hij ze weg
Zijn nog zieke adem breekbaar
Het water in haar ogen zout en traag…
Landbouwverkeer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 stapvoets rijden
met voor je
een brede trekker
kuilvoersnijder
modder op de weg
als die verreiker
met rotorkopeg
er op draait
drijfmestinjecteur
zwaait
in volle glorie
achter de kniktrekker
dat is niet lekker
kippers rijden
met dondergeraas
over de keien
trage shovel
is niet jofel
langzaam genoeg
achter de wentelploeg
inhalen lukt…
sinds tijden kijk ik weer
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.224 sinds tijden kijk ik weer van dichtbij naar die zonderlinge maaksels:
de schorshuid diep gegroefd
ruwe gravure van
droog-ritsen wirwar-stroompjes doorsnijden winden zich
waarin kermesrood
een rondhangen
traag trekken
van vuurwantsengewemel
stamopwaarts
voortschuift
tastend
voelhoorns volgend
aldoor snijdende honger
drijft hen
van ver…
Liefste
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
595 Zoals een trage tuinslak
die spoorloos verder glijdt,
verdwijnen onze dagen,
stil, langzaam in de tijd.
Verstrengeld onze handen,
gekoesterd, lijf aan lijf
bezweren we de angsten:
blijf bij me, liefste, blijf!…
Het klein carrousel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
480 ik zag ogen
langzaam open
gaan lichaam
traag ontwaken
in het ontdekken
van de nieuwe dag
waar donker is
geweest veegt nu
licht de restanten
naar de kanten
opwindend
trillen leuke dingen
in het gezichtsbeeld
terwijl donkere delen
bezorgdheid meekrijgen
het kleine carrousel
van deze ochtend
opent een veelvoud
in kleur en ludieke…
Haperen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 Ik kan jou confronteren
met mijn haperen
Dat zoekende, het trage
dat ikzelf moeilijk verdraag?
En wat denk jij dan
van mij?…
Gespannen snaren
netgedicht
5.0 met 177 stemmen
452 gespannen
snaren van
mijn viool
de klankkast
geeft de body
en mijn vingers
moduleren de
rondheid van toon
samen bepalen
wij de melodie
die in blij
geven en nemen
vertolkt als refrein
ogen schitteren
ijle klanken
die warmte
kleuren in het
subtielste element
je lach klinkt
ondersteunend
laag in het
soms donkere
meeslepend traag…
NAMUR
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
553 Het kreeg een dons van vreemde tekens
en de woorden werden trage daden,
lijven reikend naar een dode ziel.
Wind woei haar naam. Hun liefde
wordt beschreven in de kraters
van de maan.…
Kosmische Mysteriën
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 Een fluistering door ’t tijdloos dal,
waar sterren dromen, traag en oud,
ontvouwt zich zacht een heilig tal —
een oorlog zonder schreeuw, zo koud.
De nevel ademt zilverlicht,
de leegte zingt haar eigen naam,
een schaduw danst, een god herlicht,
in stilte gloeit het oerbestaan.…
Zo graag
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
256 Al is er meer dan wat de ogen
ons laten zien; er blijft de vraag
hoe in en achter alle dingen
iets schuilt dat openbaart heel traag
dat alles ons steeds weer gegeven
om niet geschonken werd, geheim
van liefde, van vertrouwen ook
en dat we zo gelukkig zijn.…
Samen staan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
133 De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan,
alsof denken belangrijker is dan bestaan.
Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar,
gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt
Hij kijkt even op, met zachte blik:
“Waarom zo moeilijk? Dit is het, dit is het baas.”…