2333 resultaten.
schoonheid
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
835 in het frêle ochtendlicht
contouren van de prille dag
het bespeelt de meibomen
rustig balancerend op de wind
het draait de deuren open
van donker naar licht
waarin mensen ontwaken
in de spiegeling van eigen creatie
de dag trapt af
in wiegende beelden
vloeibaar wuivend
over de schoonheid van het landschap…
Winter in Sapporo
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
666 Het trage landschap
stroomt bleek langs mijn lichaam
ijzige bomen wringen hun
klauwen door de nevel
als wilden zij de loden wolken
openscheuren
één onbesneeuwde vogel splijt
ver boven mij de koude
eenzaam zwart in het
wit van de winter
door de mist van mijn adem
klinkt zijn schreeuw.…
stilte beleven
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.728 aan de andere kant van het vensterglas
walst het landschap aan je voorbij
terwijl jij juist nu de stilte beleeft
als een echo van weleer
die je lang geleden bent kwijtgeraakt
Lejo van Kuijeren…
zachte huid
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
696 in het landschap
van de zachte huid
ontwaart voor mij
nieuw leven
de bast van de
oude blauwe eik
opent zich als
een jonge maagd
om zonlicht smachtend
te verweven
met een roep die
om bevruchting vraagt
en doet niet anders
dan wordt opgedragen
door de ringen van zijn
bestaand verleden
maar zich ook opent
voor geleedpotigen…
de weg is kort tot aan de nacht
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
631 de nacht valt
uit het landschap
van donkere stemmen
dof waaiend en vergrijsd
wanneer ongevederde vuurvogels
zich op mijn keel storten
en het laatste uur in mijn lichaam
wekken, meedogenloos over
huid verloren
ik zal eeuwig leven, van
alles afgesloten, de dragers
en de dag
er is niemand meer
die de regen en mijn spreken
in…
Oogopslag
gedicht
3.2 met 10 stemmen
7.082 En precies
ditzelfde landschap zal zich tonen
wanneer mensheid als een dun maar
koppig laagje overmoed van de
eeuwigheid is afgeschraapt. Maar
om door wie te worden bekeken.
---------------------------------
uit: 'Onder de bomen', 1994.…
Sluimerzinnen
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
962 Het landschap
dat zich al vormde
voordat de inkt haar verhaal deed
nestelt zich voorgoed
in mijn herinneringen.
Op papier, knisperend verlangen
verloren nachten
sluimergedachten.…
Niemand weet
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
714 Een boom een
berk en een beuk
een landschap bossen
in volle wintertooi
een schaap graast
in een vuile wintervacht
je handschoen geworpen
je voeten in de middagzon
een avond met een belofte op morgen
de wind schreeuwt
om een sneeuwvlok
ik weet het ... maar
je vlecht het rijp in mijn haar
zonder te weten waar, waarom te zoeken
naar wie…
Bewonderenswaardig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 Iedereen bewonderde
zijn weidse blik -
zoals díe uitkeek over het landschap
bergen, dalen, bossen en meren
woestijnen en oceanen
onafzienbaar als ze waren
toch hélemaal in zich opnemend
die blik die zei:
pas als ik dat allemaal belopen
bereden, bevaren heb
en daar dan ben, dáár
daar helemaal achteraan, weet je wel
dan ben ik er -…
Opluchting
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
622 Verbaasd en verrukt laat deze
stad zich vastleggen
Als westerling geniet ik hier de
tijd
In combinatie met het allesbe-
halve vormeloze landschap
Rijdt de landrover
in stijl en goed
geoutilleerd
door en óver de
groene heuvels
De koudste hoofdstad van
de wereld is 's zomers
een verademing
Ulaanbaatar, zomer 2001…
Grasveld in het park
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 Om in dromen te dwalen
moet je innerlijk rijp zijn
zoals het authentieke knaagdier
in verte van jouw landschap
waar molshopen op bergen lijken
een schilderij zou je kunnen zijn
met verwilderde vergezichten
voor een pastelkleurig konijn
onder mijn hoed van eeuwigheid
terwijl de regen het woord zoekt
vliegen er dromen naar herfstkraaien…
Nieuw-Weerdinge bij nacht en ontij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
471 Terwijl ik mezelf nog zoek,
Niet weet of ik het nog wel ben
Die zijn eigenheid ongemerkt verloor
Aan de waan van de dag, het jaar,
Kijk ik met doffe ogen
Naar het verlaten landschap
Van mijn jeugd -
Vasthouden heeft geen zin meer,
Al het nieuwe wordt oud,
En heeft alleen een nieuw begin
Waarna alles weer verglijdt
In minuten,…
Wilgen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 Ons zullen ze
-in het Hollands landschap-
niet over 't hoofd zien
Wij, boompjes-op-lijn
met onze ragebol
of ruige knoet
Als 't moet
worden we 's winters geknot
onze stam niet aangeraakt
Noch met
geen botte bijl
geen scherpe zaag
Het is niet
langer de vraag....
of wij knotwilgen zijn.…
meidagen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 de sluimering die lijkt te ontwaken in
een figuurlijke windstilte van
bevroren tijd
een weten dat verborgen gaat achter zwijgen
het verlangen naar een onbetreden landschap
vrij van belastend gewicht
niets is onbeschreven, alles ongeheeld en
vervlochten met geheugenweefsel
vroeg in de ochtend, een naderend moment
als kind stel je soms…
als een trein
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
620 zachtjes glijdend door het landschap
doch duidelijk waarneembaar
de schaars verlichte trein door
een ietwat donkere decembermaand
in gindse verte de warme klank
van midwinterhoorns over de stijf
bevroren oude Twentse grond
op radio oost een prettige stem
van een omroeper die ons in dialect
vertelt dat kerstmis onderweg is…
Lokroep achter tralies
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.223 mijn vleugels zijn gebroken,
mijn veren dof en vuil,
mijn ogen mistig
van niet meer
in te houden tranen,
mijn stem
verstild in zuchten,
een zuidenwind,
wat een noorderstorm
zou moeten zijn,
fluistert:
'help mij...
in kan het niet...
niet alleen...'…
een glimlach liet je achter
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.417 zo koud en kil
lag jij daar, je gedachten stil
al jaren gebonden door het duister
geleidelijk ontdaan van je waardigheid en luister
je wassen handen gevouwen op het laken geel
verstilde glimlach, de eeuwigheid nu je deel
je glimlachte toen de Engel Gods je kwam halen
in je geest begon het licht steeds feller te stralen
je richtte je op en…
de anatomische les
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
867 Nicolaes Tulp 'de chirurgijn'
een verstild moment van trots en pijn
dat op meesterlijke wijze werd vereeuwigd
door die jongen van van Rijn
----------------------------------------------
de anatomische les van dr. Nicolaes Tulp - 1632
doek Rembrandt van Rijn
het Maurithuis
Den Haag…
Het park
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
725 er hangt een lachbui boven
een vergeten regenjas
vol verstild verlangen naar
een zilveren meisjeslach
kinderen spelen
tikkertje in het park, de
schemering voorbij
tot zij roodgeblost
berispt door tijd en moeder
heerlijk slapen gaan
vader leest een sprookje voor
over wat er ooit eens was
door het open raam
waait een koele zomerbries…
Een stille stem
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.768 Laat nu maar los, verzoen je met het einde
Wees maar niet bang voor wat je nog niet weet
Ga maar gerust, wij volgen dan wat later…
Dezelfde weg die jij alvast betreedt
Je hand, zo smal en roerloos in de mijne
Raakt nu de grens van duisternis en licht
Voorbij die grens wacht de volmaakte liefde…
De pijn verdwijnt van je verstild gezicht
Laat…
Jacaranda's
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.683 Nog veel vrolijker dan alles
wat door tijd genomen was
hief ik mijn zoutkristallen glas
voor iets dat werkelijk kon komen
wachtte ik gedachtenloos
verstild getijdenstromen af
dreef ik luilekkerland op zee
geraamteloos haast in bekoren
had ik meer dan ik kon zien
weer eens mijn ogenkost verloren
Maar niets meer bleek minder waar
toen ik…
schemering ( in sepia )
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
630 zwoel kruipt de schemering nabij
drapeert zijn schaduw lieflijk
over het helle zomerlicht,
vervaagt de kleuren van de dag
zilverwit speelt een zonnestraal
door het gebladerte van groene kruin,
verstild tegen de grijzende verte
staat in sepia gekleurd, een wollige kudde
roerloos als beelden neer gezet
een meerkoet met haar jong achterlangs…
Nachtlichtjes
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
476 Zachte wolken drijven
over stenen vloeren
van verweerde graven
Je leeft verstild met de doden
Ingetogen spreken behulpzame
handen hun zorg uit
Zij strelen rimpelogen
die de nachtlichtjes nog verdragen
in een oud gelaat
en twinkelen
zoals de pimpelmees
die in je schoot geborgen
over liefde zingt
In ompaalde hartelijkheid…
Stroomafwaarts
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
582 Vergeven
zijn alle gesproken en verzwegen
onvertogen woorden
Vergeten
de momenten
waarop wij elkaar niet hoorden
Onvervulde verlangens
met diep
verstilde wensen
Stromen afwaarts
de rivier
naar nieuwe plaatsen en mensen
De mooie momenten
blijven ons bij,
de geur van een rijpe vrucht
Ze komen en gaan,
als een uur…
De gelukkige klas
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.021 Een lach
voor even verstild; het fotogenieke toen,
in eenheid vorm gegeven.
De gelukkige klas; hoe uitzinnig
die was, wanneer de schoolbel had
geklonken en de meester zei:
'tot morgen zijn jullie vrij' en
een gejoel opklonk waar hij
generaties had geklonken.…
Gestremd
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
765 de allerbeste plantjes
die weldra hun melk
des te fijnere smaak geeft
tot eer van kaasgeschiedenis
pittige GRUYERE
wentelt zich smeltend om
in de proevende mond
brengt langs tong en kiezen
een door zon gerijpte
geurende kruidentuin
zoete EMMENTALER
met holtes vol luchtige adem
streelt zacht het gehemelte
is een fris bedauwde
verstilde…
herfstzielen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
647 cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage dance macabre
beeld: Het meisje van Yde, bister/o.i.inkt op papier
Hieke Veenstra…
Schade
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
535 Het duizelt tomeloos
ik tast naar houvast
waar niets mij meer overeind houdt
dit landschap stoot mij
uit alle banen van gaan
ik wil spreken
maar hakkelend verstom ik
slechts de stilte, hooguit een fluisteren
mag hier binnentreden
een ongrijpbare mengeling
van kleuren, lijnen en contouren
verdooft mij
de ranke masten betasten
de dampen die…
Dichtgetimmerd dichtersoog
netgedicht
1.6 met 15 stemmen
400 Ik ben een dichter die verkeerd geboren is,
dit holle landschap kan mij niet bekoren;
de rijen wilgen mogen geen naam hebben,
de afwezigheid van een verscheidenheid
aan vogels en insecten is een direct gevolg
van de waardeloze mens en zijn wangedrag.…
warme winterdag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.079 de zon is uitgeput enkele
straaltjes ontspringen de hemel
de planten worden stijf
en de bloemen schrompelen
hun seniliteit tegemoet
de bomen zijn moe en kaal
de dag zwakt als maar af
terwijl de nacht sterker wordt
dieren kruipen weg in hun holen
de vorst ontruimt het landschap
het wordt winter en toch
heb ik het warm vandaag…