1364 resultaten.
KOORTSDEUN
poëzie
4.1 met 39 stemmen
3.972 't Is triestig dat het regent in de herfst,
dat het moe regent in de herfst, daar-buiten,
- En wat de bloemen wegen in de herfst;
- en de oude regen lekend langs de ruiten...…
Oostindisch doof
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
839 Vanmorgen reed ik van huis
en een brommer sneed
mijn auto op een haar
de coureur, jong gespuis
begon te schelden en riep
“ik sla je in elkaar”
Van verbazing stapte ik uit
het was toch hij
die mij niet zag
maar hij balde zijn vuisten
sloeg zijn helm tegen mijn ruit
met een sadistische lach
Getracht hem te kalmeren
maar…
ZANG BIJ DE HAARD
poëzie
3.3 met 22 stemmen
3.792 Plas dan, Winter met uw nat;
Storm en vries daar buiten;
Jaag uw lichte vlokken rond,
Voor mijn dichte ruiten;
Geef ons half rantsoen van dag,
En een schotel minder;
Welgemoed, bij zang en wijn,
Klaag ik van geen hinder.…
Naamloos van gezicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
896 gedoemd tot stappen terug
naamloos van gezicht
herkenbaar lijdend eerloos
tegen onrecht strijdend
heb jij het huis gezien
waar oorlog inbrak
door de ramen
geweld de muren schudde
en de ruiten brak
vuur vertrouwen schroeide
zodat weerzien
niet meer mogelijk was
heb jij de plaats gezien
waar mensen leven
ruimte gevend aan elkaar
waar…
De jongen lacht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.111 Donker scheert vaak langs de ruiten,
honger komt er dikwijls muiten,
maar als 't kleine jongske lacht
vliedt die ganse duivelsmacht.
Moeder zal 'n hempje naaien,
laat het wieltje lustig draaien
draaien, draaien, draaien.…
niemand kent me zoals jij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
608 niet meer
als ik terugkijk in de tijd
naar vroeger vol
herinneringen
Wat is er toch gebeurd
in en om mij heen
dat jij nog wel weet
wie ik ben
Waar ben IK gebleven
tussen alles wat
ooit was en
is geweest
Jij kent mij zoals ik was
ver terug in de tijd
mijn eigenheid en
mijn echte ik
ik zoek mijzelf in alles
om mij heen, in ruiten…
Rijp
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
683 Regen klettert tegen donkere ruiten.
Geen mens waagt zich naar buiten.
Maar bij het opstaan deze morgen…
’t Was of er een wonder was verricht!
De tuin leek als betoverd,
prachtig wit, met duizend glinsteringen,
stralend in het vroege zonnelicht.
Als met een fijn penseel beschildert,
elk blad en elke steel gaf nu zijn schoonheid weer.…
Het torentje.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.029 Ik zit hier op mijn torentje
En ga mijn luiken sluiten,
Er roept een stem daarbuiten,
Een oog gluurt door de ruiten;
Een laddertje wordt vastgehaakt
Hetgeen mij gans onrustig maakt.
Och, wierp nu maar een sterke hand
Dat laddertje terug op 't land.…
de gedachte
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.138 Geen dageraad zal blijde uw blinde ruit berijzen;
geen zonne die, van vrede-wijdende' avond-gloed,
de moede wingerd om uw drempel blij door-bloedt;
en zelfs geen vriend staakt aan uw open deur zijn reize...
- De hele dag is rein waar gíj zijn wentlen doopt.…
De wereld is een fluit met zoveel duizend monden.
gedicht
5.0 met 4 stemmen
6.722 misschien hebt ge ook getikt aan meenge ruit
en werd ge als ik weer feestelijk wandelen gezonden.
Nochtans: ik heb gedroomd, gehoopt; en ik droeg boete.
‘k zag de Alpen, Vlaanderen en Straatsburg aan de Rijn.
Ik heb bemind. Ik sloeg de trommel in vele stoeten.
Ik pluisde in boeken die vol oude wijsheid zijn.…
Als ringen krimpen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 langzaam schuurt
de wind langs mijn vel
het drijft de warmte weg
dat gaat alsmaar door
zo weet ik wel
het droogt de huid
niet nieuw als ik dat zeg
en verzucht soms
mijn adem op een ruit
zeker, de nieuwe lente
openbaart zich telkens weer
in het voorjaar, of bij toeval
soms nog een andere keer
toch is de piramide onverbiddelijk
de weg…
de dood nabij (1)
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
527 knarsende sloten en
piepende scharnieren
doen mij niet zoveel
zij horen bij het
betreden van een huis
van middelbare leeftijd
waarbij de trap zijn
eigen verhaal kraakt
maar dit huis leefde
communiceerde in een
prettig warme ontvangst
zonder precies het welkom
te duiden ruiten deuren
muren en vertrekken
hadden zo hun eigen sfeer
in…
Hongerwinter
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 zilveren riks nog iets kon fiksen
Alles pikten we mee wat los of vast zat
In het Sarphatipark, geen paal of perk
Werd er gesteld aan hoe of wat,
Bomen verhakten we en bruggenhoutwerk
Om het noodkacheltje brandende te houden
Daaruit bestond mijn nijpende bestaan
Uit angst dat we thuis bevriezen zouden
Van de koude met ruige vorst op de ruit…
De kaars brandt/2025
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.252 Koude extreem volle supermaan in december
nachtelijk hemellichaam planeetwachter
coryfee in zonneschijn, kristallen op de ruiten
verdonkeremanen.
Duistere dagen asgrauw
op de urne van Fleur ons hondje ontvlamt een theelichtje,
afbeeldingen van verwanten ,dieren, vrienden die overleden zijn, krassen...…
Herfst
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.854 Regen druppels tikken zachtjes tegen de ruit.
Het is Doodse stilte, ik zie van alles leven maar zonder geluid.
Ik zie je wel praten maar je woorden zijn alleen maar geruis,
Gemengde gevoelens gaan door mijn lichaam heen.
Mijn ogen zijn gesloten, vandaag ben ik niet up to date.…
wat een verdriet
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.105 de draak wordt gestoken
zakdoek gewassen
dame vol leed betraand
klap voor den kop
bak vol leut
hagerin lacht slap
lambiek pineut
binnenkomer ja
contactsleuteltje in de olie
grafstilte valt
hoorn op de haak
keel steeds doorgesmeerd
niemand die rinkelt
olijk blikkend naar buiten
gezicht in de plooi
beslaan toch meteen die ruiten…
Het roodborstje
poëzie
3.6 met 14 stemmen
3.101 Het speelde niet langer, maar keek door de ruit,
En piepte zo droevig, als wou het er uit.
Het meisje deed open, wip! vloog het daarhenen
En was een, twee, drie in de bomen verdwenen.…
Uit het raam
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
718 Want de lente in ruiten is als een mooie droom
Hoe sterfelijk is voorwaardelijk ook het heden
Is als levendige muziek daarbuiten komt op stoom
We trekken voorwaarts en weg uit het verleden.…
Wintermorgen
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.158 't Is late nacht, de lamp brandt laag,
De ruiten glinstren van de blauwe koude,
En koel is 't hart, dat gaarne branden zoude
Van ongeduld naar Uwe komst. Vandaag?
O, nacht en morgen vloeien traag tezamen,
Ontberen en genieten smelt ineen,
Maar nòg heerst over ziel en de verbleekte ramen
Het grijzen van de schemering alleen.…
Spiegelbeeld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
596 terugkaatsende venster
het duister likt late geluiden weg
als troost beslaat het schemerglas
al mijn contouren van jarenlang passeren
liggen verborgen in de spiegel
een raam zonder uitzicht op wat komen gaat
of gepasseerd en vergeten is
alleen dit magische moment kaatst in mijn gelaat terug
mijn zwanenzang bewaar ik voor later
deze ruit…
Voor de nacht uit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
469 Zo heel veel meer brengt zij niet voor elkaar;
vanuit haar leunstoel ziet ze door de ruit
de buurman gaan, heeft hij een nieuwe pup
of had hij die al weer een poos, misschien?…
Een groene kerst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
824 het lijkt of wij Kerstmis vieren in oktober
met kerstballen en glitter als gouden lover
geen berijmde bomen en bevroren grachten
in de kortste dagen en de langste nachten
de geraniums bloeien nog alsof het zomer is
gaat er met de natuur dan werkelijk iets mis
de vorst gevoelige planten staan nog buiten
en geven een zomergezicht achter de ruiten…
Al wat leeft en voorjaar geeft
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 Vrouwen laten binnen de ruiten glanzen
buiten zie je het vliegjesgoed dansen.
Schapen, wat zou de zin van hun gedrag wezen,
is het dartelen de kuur om wintersmart te genezen.
Er komen steeds eendagsvliegen als blijken buiten
vandaag ten val op zonovergoten autobusruiten.…
De monitor
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
441 Er hangt een zin tussen ons in,
als condens op de ruiten van de intensive care.
Er zijn geen woorden nodig om afscheid te nemen;
dat deden we jaren geleden al,
toen hij nog rechtop stond
en niet omkeek.
Ik leg mijn hand niet op de zijne.
Ik raak alleen de metalen stang van het bed.
Koud. Echt.
De machine ademt voor hem.…
Overmacht
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
720 eigen vingers glijdt
geen hand dichtbij
geen bereik
geen durf uit
te spreken
hoe haar tranen
stromen langs
lijnen die ooit
aanraking waren
meer is er niet
enkel het beven
van handen die niets
meer kunnen dragen,
haar mond vol
ingeslikte dagen
haar dieren die
kijken alsof blijven
de eenvoud toont
vogels die tegen
ruiten…
Gepoeft, gepaft
poëzie
4.1 met 13 stemmen
4.404 Gepoeft, gepaft, ge'n hoort niet el,
met wappers en met wissen fel,
als smijten, slaan en buisen,
dat beide uwe oren ruisen,
op vodde en lap en vuil tapijt,
dat ‘t kuilt en wentelt wijd en zijd,
van ‘t stof!…
gebroken hart in vodkasaus
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.105 zuinig zijn, truitje vuil
en verstoppe zich in het bos;
daar huile men stilletjes, doofstomzacht
luisterend naar nul klank…
Stalen handen
hartenkreet
3.9 met 38 stemmen
5.977 Daarvoor word je niet betaald
dus juich maar niet te vroeg
Als jouw brein meer kon verwerken
cijfers en grafieken op kon slaan
Dan hoorde je bij de "sterken"
en zou je hoog in aanzien staan
Maar jouw soort arbeid adelt niet
dat heb je altijd al geweten
Geen promotie in 't verschiet
dat kun je echt wel vergeten
Hard werken in die vuile…
verkracht het is een woord
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
1.381 Het liefst gewoon weer verder gaan
Zonder dat je eraan terug denkt
Zonder dat je bang hoeft te zijn
Dat iemand je weer een haar krenkt
Je lichaam betast door vreemde handen
Ogen die begeerte uitstralen
Een vies, vet lichaam bovenop je
Dat in je stoot met lange halen
Een warme douche van uren
Gewoon denken dat je vies bent
Al het ‘vuil…
wegwerpkind
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
4.102 Ik voel me zo leeg en waardeloos
als bij het grof vuil gezet.
Nachtenlang lig ik te woelen
eenzaam in mijn bed.
Soms zoek ik weer bij iemand troost,
verlicht daarmee even de pijn.
Waarom kan ik niet gewoon
jouw kleine meisje zijn?
Een gemeende kus en knuffel
was dat zoveel gevraagd?…