8719 resultaten.
de bomen, ze vallen één voor één
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
734 de bomen, ze vallen één voor één
al zijn ze jonger en niet eens uitgehold
vingervlug zoals een dief je zakken rolt,
gingen ze brutaal, schielijk van je heen
je plant je wortels dieper in de aarde
je kraakt en wankelt, maar laat verkrampt niet los
de lege plek in het Red-je-hachje-bos
verhoogt helaas alleen je eigenwaarde
zaailingen…
We lezen ze voor, één voor één
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
515 een brok in de keel
bij het voorlezen
van de families
die nooit weerom keerden
immens grote families
met allemaal
dezelfde achternaam
grootouders, ouders
oom, tantes, zusters
schoonbroers, schoonzusters,
broers, neven, nichten
pasgeborenen
het benoemen
van de leeftijden
hekelt de pijn
nog dieper
de wereld was
gek geworden…
Op één tijd, in één licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
242 Trots staat hij op zijn sokkel
op het kruispunt van de straat
stoer staart hij naar
de massa aan zijn voeten.
Men ziet hem denken,
Waarvoor dit alles
onder ander licht
is nog alles zoals het altijd was.
En langzaam schuift de massa
onder langs zijn sokkel
door de straat steeds verder.
Onder het andere licht
zoals het altijd is geweest…
Merel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Een merel op een schoorsteenpijp,
geeft een openlucht concert,
waardoor ik mijzelf begrijp.
Brengt zijn lied met de borst vooruit,
't is mijn binnengevoel,
dat hij naar buiten fluit.
O, vogel wat ben ik gek op jou,
als symbool van vrijheid,
neem ik jou in ogenschouw.
Zou je vleugels aan mijn rug willen zien,
ben dan pas vrij,
als een…
Pharmakon nepenthes
poëzie
3.6 met 11 stemmen
4.081 Uw tere tred in ijle stille sfeer
- in mij, in mij de nacht! -
ik wacht
op u… om u dat ‘k nog begeer.
Mijn leven zij, zo ik mij tot u keer…
- vergaan van u bedacht -
en zacht
de open droom te efemeer.
Te zijn in ’t ongetijde, dit niet meer…
- een schijn in stille pracht
verragt -
en dieper is het zinken weer.
Totdat…
Afscheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
582 Nu schijnt de zon
en straks valt weer de regen.
We kwamen op de tocht
zoveel momenten tegen
die vreugde brachten, ook verdriet,
en zo gaat 't leven voort.
Je bent er niet meer bij
waar wij nu verder moeten;
toch willen we je groeten
en danken voor zoveel.
Nu schijnt de zon
en straks valt weer de regen
en ‘t leven gaat voorbij -
straks…
Zomer '05
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.494 Zomaar een hittegolf
In mijn lijf, in mijn tuin
Dat was het meisje dat Zomer heette.
Ze rookte. Ze zoende
zo lekker, dat zeker 2 jaar
nadat ik gestopt was
ik altijd nog smachtte
naar haar ziltroze tong.
En de smaak
was ongenaakbaar.
Zinderende Zomer
met je vleugels, je vreugde
je visie, je zorgen
Je was het gewoon.
Ik smeekte…
De klimaatcyclus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
816 soms is het beter
wachten
wanneer een tijd
de ruimte laat wenen
denk in
gisteren was de tocht
gierender dan vandaag…
een nieuw begin
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
3.097 een nieuw begin...
vol overgave
laat ik mij gaan
ik zweef...
in mijn dromen
een nieuw begin tegemoet
zo puur, zo alleen
in ademloze stilte
zet ik mijn stappen
in een wereld vol onrust
zo breekbaar
loop ik mijn leven in
naar een nieuw begin...…
Het sprookje van een paddestoel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.036 Een uitstralende kracht in de wijkende lucht eens
alle rassen zal brengen tot een markante edelsteen;
edelmoedig sprookje, een paddestoel en veranderende zucht,
de hypothesehelft van een vloek verdwijnt daarin hoog heen.…
Feminiene kunststijl
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
785 Het uiterlijk in een nieuwe tijd niet te ontkennen
zal met recht van zegen eens jouw kant uit vallen;
die stof uit vervlogen tijden jij knap voorbij zal rennen,
de schoonheid van binnenuit geurende stof doet stallen.…
Uitwisselende beelden
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
893 Je opgestoken hoofd in het open veld van onklare woorden
straalt alsof de zon op de aarde over een bepaald punt;
de opslag van intrinsiek materiaal ergens in verre oorden,
het gezicht mij vooraf codeert alsof jij afstanden runt.…
Verlichte wraak
hartenkreet
2.6 met 11 stemmen
1.077 Om wat voor redenen ik je spijtig ook laat gaan
in vrijmoedige armoe daar je het leed verblinden kan;
alleen op grond van ons fundament in de Edisonlaan,
jouw zaklamp dan uitschijnt over een gebroken dakpan.…
KUSJE
poëzie
3.1 met 60 stemmen
11.282 'Gij zijt toch immer lastig!
Gij wilt gestadig kussen! -
Wat doet toch al dat kussen?
Wat wil dat toch beteeknen?'
Zo sprak mijn schone Fillis,
En keek met donkere ogen,
En wendde 't hoofd ter zijde.
Ik greep haar lieve handjes,
En zei: mijn dierbaar meisje!
Mag ik u dan niet kussen!...
Zij schudde 't hoofd en boog zich,
En drukte met…
Uitgeteld
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.997 De knul ging heen naar Dieren:
naar 't weeshuis met z'n wijf,
om Adrie's feest te vieren.
Ze gaven hem de vijf.
Ze stonden meel te zeven
en wachtten toegenegen
op Stientje, die nog even
een zelfmoord wilde plegen.
_____________________
Noot:
Dit is een afteldicht.
Ga na, dan zie je zelf
op rij en goed in zicht
de nummers nul tot elf…
een gedicht te vroeg
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
789 on a summer’s day
I’m a believer
ik woon nergens
in bomen of op het vochtig zand
van de zee
geen ritueel
doet mij geloven dat ik
verder moet
zoals de jaarringen waarin
vlinders zich nestelen uit het dons
van de zomer
straks komt de wind, op weg
naar bloemen, rozen
van vuur
omlaag, omlaag
wil ik me begraven
zoals…
Hoop
hartenkreet
2.8 met 16 stemmen
2.780 De "hoop" hangt aan de hoogste boom
Daaronder hangt "vertrouwen"
En als vertrouwen klimmen kan
Gaan we een feestje bouwen.…
'n korte kus
hartenkreet
1.9 met 7 stemmen
1.150 'n korte kus
daar ben je dan...
je ogen lachen
haast verlegen...
waarom kwam ik
jou niet eerder tegen...
toch wil ik je niet
leren kennen
ik wil niet meer
aan iemand wennen
alsof ik ontwaak
uit 'n verleden
ik ben na 'n lange
droom
terug in het
heden.....…
Noorderzon
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
537 Ik wil niet lijden
aan een droom, die
de geest verwart,
verbijt mijn pijn,
ik schenk je in een
dubbelleven een
ander hart, dat jouw
realisme tart, om je
ontrouw te vermijden.
Laten we de duivel
te grazen nemen,
met wie jij in de slaap
op moet trekken, met
genoegen zal ik mij
voor de daad lenen, om
alleen die schim te wekken,
om…
Cirkelgang
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
748 heel
voldaan is de mens
voor zijn geboorte
daarna staat hij alleen
als een
verloren
god
hoe omstandig
hij tracht te voldoen
grenzen te slechten
terwijl hij zich aan materie hecht
hij weert en wringt
zich ongewild in bochten
de gezochte vervulling blijft weg
zijn bereik ver te buiten
tot hij ooit oprecht
liefde kan uiten…
Valse schaamte
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
514 Niet zelden trekken modderstromen
van rottend vuil in kommer en kwel,
meestal vrijgekomen, vanaf de hoge
naar de lage kant, waar geur en
hypokratie hun stinkende stempel
drukken op de aangeboren afvalkuilen,
waarmee overdaad stand houdt tot aan
de marmeren zuilen van de door paal
en perk gesterkte zwijgen, tot in de
weggeworpen kudden…
Woordblindheid
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
558 Zinnen, geef mij je woorden
terug, als gelooide huid over
vel en been, als een lege
slaapzak op mijn rug, om
inzichtelijk te worden
opgeslagen blijven witte
bladen blanco als voorheen,
blindheid van het woord, het
wordt je aangepraat misschien,
dat ik de inhoud nog niet
zie en ik me op de private
tekst verlaat, in de maat
der poëzie…
Een gewone spier?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
487 Ik schuif de grendels dicht,
van zeven kamers in dit hart,
er bloeien zeven rozen in dit hart,
voor elke kamer een, ontstaan
in doornen, zonder kleur, er
druppen kaarsen in dit hart,
warmte en licht geeft er geen,
ik zet de rozen voor elk gezicht,
die ik ontmoette in de ruimten, zet
de vensters en de deuren op een kier,
zuiver zuurstof…
Breekbaar?
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
540 De zon bebroedt de klei
en aarde, stileert de
schaal van eigenwaarde,
in haar wolken speelt het
kind wordt het bemint raakt
het in gevederd licht,
lichtend in het duister.
Tijd verschuift met dons,
bepaalt het gewicht van
ruïnes, steelt vuur uit
hemel en harten, waarin
blikken zijn versluiert,
golven vonken breken door
vanuit de…
Het antwoord
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
750 Animositeit tussen de wereld van
jou en die van mij
De vijandschap. Die strijd
Verdwenen verleden
Verloren tijd…
Op de rede,
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
550 Getijdenstroom loopt niet
parallel met de schijn,
lijkt stil te staan, kost
kracht om tegen stroom en
mening in te zwemmen, en
als drenkeling - op een door
god verlaten kusten - te
vondeling gelegd. Wrakhout
van de onmacht drijft mee
naar open zee, waar de
ervaring leert dat gevoel en
wijsheid zich niet onder een
net laten scharen…
Verkeken?
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
646 Wat we niet hebben, daar
blijven we naar gissen, al lijkt
het missen heviger dan wat we
gehad konden hebben, als ..!
Gefundeerde ideeën pronken
naar gehechtheid om te lonken,
wat bedoeld werd met remmen,
proclamatie van verbeeldingen
over de nog te verwerven dingen,
in spijt te wissen en waarover we
maar zwegen, associatie mondiaal…
Sfinx
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
585 Hij zegt, dat hij heelt
de wonden, geldt dat
ook voor hen die vroeger
dansen konden in het
door het lot beschenen
en ondoordringbaar bos?
In dat labyrint moet de
juiste richting nog
worden uitgevonden,
wijst met z’n beloften
soms naar rechts, dan
weer links, als men vraagt
de gulden middenweg, zal
hij tijdloos glimlachen en
zwijgen…
Begoocheling?
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
590 Wanneer het in een gedicht
weer over de muze ging,
dacht ik dat dit de enige
liefde was. Maar tussen
de zinnen door, staarden
mij de muzen aan, brachten
mij ontgoocheling. Te twisten
als zwermen bijen, vol ijver
met de taal hun raten te vullen, om
tot een hymne te breien, een
magere lofzang op een vluchtig
epos, waarin de goden elkaar…
Vuurdans
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
542 Twee ongelijke stenen
in melkwegen vol vuur
ontstaan in een tomeloze
energie van warmte, de
ijskristallen waarmee ik je
huid bespeel, kippenvel
ontdooit op den duur,
verbrandt de littekens uit
de as van het verleden,
alleen de vonken houden
stand, trekt de werelden
strak, vrijwillig verlangen
in onzichtbare tekens, van
kwetsbaarheid…