319 resultaten.
Windkracht 7
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
519 gewapend met graafmachines
is het gevecht losgebarsten
omheining is niet meer
of wordt uit de grond getrokken
om de kustlijn te beschermen
tegen wind en zeewater
mensen worden gezandstraald
terwijl zij zich een weg banen tegen
de wind in, zand zit overal
mascara loopt uit
golven beuken op de kust
knabbelen zand van
het smalle strand…
In het vroege ochtendgeluid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
409 Erachter wat zeer kan bekoren
het donkerrood van een beuk.
In het vroege ochtendgeluid
snuif ik geuren van de natuur.
Vogeltjes tetteren heel luid.
De wind strijkt langs mijn gezicht.
Als de dreigende lucht plaats maakt
voor een waterige zonnetje.
Daar waar de natuur ontwaakt
en het jonge leven straalt.…
Mooie Ochtend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
586 Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
vogelzang in lof gevat.…
vertrek
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
819 onze geheugencellen verhuizen
traag nestelen ze zich in
en rondom het hart
we herhalen onze levens
met woorden foto's en
zoveel afgedwaalde herinneringen
achterwaarts trekken we
ons terug uit het leven
we wonen meer en meer alleen
voor het venster waaiert de
beuk in lichte vreugde
tegen alle zwaarte in
de kraanvogels vliegen over…
Keihard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
701 Een verkeerd begrepene,
een door het lot gedrevene,
Op voorspraak van hen
die het kunnen weten
tot de nek volgestopt met
-dol, -xat en -ine,
Knalt ze keihard haar
radeloze kop tegen de
gecapitonneerde bruinlederen
wand van de isoleer -
Bij iedere beuk
komt ze alleen zichzelf
nog tegen, al weet ze
niet meer wie dat is,
Want de…
porseleinzwammetjes
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
3.443 bolletjes
van onder opwindend transparant
lammelletjes om doorheen te kijken
ze kleuren wit tot ivoor zo koel
welzeker kwetsbaar in hun gevoel
heel diep daar binnen dan
moeilijk ze daar precies te raken
om gewoon ‘ns te kijken
of ze kreetjes slaken
in zwammenland komt veel leuks voorbij
bij al het wankele in hun stand
blijven wel immer beuk…
Festina lente; 4. Het Grote Feest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
350 De bijna even grote beuk vond het niet leuk
hij was te donker bevonden, en zonder zonlicht
en de kale, dorre grond bezorgde teveel jeuk.
Beter was het zachte mos en het fijne vergezicht
op de lichte verhoging in het landschap
waar de eik was beland als klein ding.…
ben je boos?
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.441 ze verzetten zich
met handen en voeten
maar bij kop en kont
pak ik ze op
doe ze in een doos
verzegel die met kop-dicht tape
en zet hem op het spoor
in een platte wagon
naar de horizon
kleiner wordt de doos en kleiner
gedachten proberen uit te breken
ik zie ze beuken maar
het tape houdt stand
klein
wordt de trein
en verdwijnt…
de Dichter
hartenkreet
2.8 met 11 stemmen
1.547 De dichter
wandelt dromend door
de stad
Hij kijkt met ogen
licht en transparant
hoe het leven zich
voltrekt
Dag en nacht is
alles in beweging
en staat nimmer stil
Getijen vloeien in elkaar
stormen razen harten jong
golven beuken ouderdom
liefdes staren blind de nacht
muziek vergeet de jammerklacht
De dichter
wandelt dromend…
Straatjes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
624 vraagt me soms de weg
naar een straat die niet bestaat
eentje zonder einders
en verwijt me dan nors
mijn stad niet te kennen
morgen ga ik muren kopen
en neem je met me mee
wat eten en wat drank
opdat ik je ter plaatse laat
met wat stenen om je heen
misschien geef ik nog wat lengte
voor een aanloop lang genoeg
dat je hoofd genoeg kan beuken…
Zomernacht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.039 Maar midden in de
Betovering,
Waar beuk en linde
Te dromen aanving
Dalen drie zware
Klokslagen neer;
De kimmen klaren...
De dag keert weer...
-----------------------------
uit: Gedichten (1909)…
Wrakken en koralen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
713 ga de golven
voor je beuken
de zeeën splijten
in obsceen gebaar
op zoek naar het
ultieme waarvoor
ik altijd met je ga
duik naar dieptes
in het zwart
heb alles wel gehad
wrakken en koralen
haaien die me paaien
willen snaaien tot
ik jou eindelijk vind
in het labyrint
van riffen die
de dag bepalen
jij bent het kind
dat ik zo godvergeten…
Mooie ochtendstond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
lof in vogelzang gevat.…
Breken
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
999 Het vorige gedicht is kwijtgeraakt
in een macaber niemandsland
waar oktober zich laat horen
en duisternis in zwermen neerstrijkt
binnen beweegt hij door de kamer
alsof hij kan weglopen van een gedachte
maar de beelden klampen zich vast
en beuken zingend in zijn rug
angstig hoort hij zijn leven breken
beent nog dieper naar voren
en denkt…
Sprakeloos
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.743 Tranen beuken machteloos,
woede ligt op mijn tong,
vuisten huilen vruchteloos
van verdriet dat ik niet bedwong.
Hersenspinrag, doolhoven
van smerige smart:
verdronken in duistere kloven
ben ik slaaf van een slinkend hart.
Verzet tekent een open wond,
bloed scheldt: "Rood",
gil ik gedreven.
Ik!…
Voorjaarslandschap
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.417 Nog stonden alle bomen zonder blad,
de eiken en de iepen en de beuken,
als grijze bossen op de grijze lucht
zo waren, dicht en ruig hun brede kruinen
en leken op een rij van lege kooien,
in de effen grijzig-blanke voorjaarslucht
toen daar een vogel langs vloog, donkerzwart,
heel in de verte vloog hij traag en recht
langs al die bomen, als van…
Een hongerige God?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 Het nachtgetij ligt als mozaïek
te straten in de nacht, ‘k dacht
dat ik niet mank was geboren
maar toch lispel ik zoals
het kreukelhout door de wind
wordt geteisterd
‘k ben niet bang om mijn ogen
te sluiten en het krakend beuken
te horen braken van het vuur
waardoor het wordt verteerd
neen, het einde van de wereld
kent geen vorm die…
Grafbeplanting
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.080 Op het zwijgend erf der doden
Sta de donk're beuk in de aard;
Maar de meidoorn sta er nevens:
Aan de weemoed hoop gepaard.
Op het zwijgend erf der doden
Bloeie 't roosje in de schâuw,
Maar 't vergeet-mij-nietje er nevens:
vluchtigheid en liefdetrouw.…
golven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
771 De stilte breekt
in fragmenten
van het bestaan
gedragen in tijd
van golven die
eindeloos beuken
op de witte rotsen
die boven alles
uit pieken
robuust en ruw
eeuwen gedragen
geschuurde jaren
meegaand in
donkere diepten
spelonken
waar vissen
hun territorium beschermen
koralen hun zaad tegen…
Het leven is goed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
416 Een oude beuk geeft ruisend antwoord.
Ook Paus Franciscus erkent nu Palestina.
Twee merelmannetjes beginnen een dialoog.
Hier. Vanmiddag. Dichtbij huis.
Zoals bijna overal, is het leven goed.…
de neerlegging
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
858 leg me neer in de achtertuin
op het zachtmoedige mos
naast het nest van de aardhommels
vlakbij het voetpad en het
vingerhoedskruid
en niet ver van de adelaarsvarens
en het stralende kruiskruid
en bedek mijn romp, mijn armen
en mijn benen met het net gevallen
blad van de rode ende groene beuk.…
Herfstmorgen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.246 Zwart geaderde beuken,
glimmen in een druipend mistgordijn.
Ze blozen met hun wijnrode kruinenkop
als een mimefestijn
van Chinese nimfen.
Populieren priemen hun naakte
zwepen in de iele lucht.
Nog enkele blaadjes wisperen
met een diepe zucht
hun laatste fezelverhaal.
Kraaien roeien stil door de mistrivier.…
oesterzwam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.077 op de bast van de beuk
groeit de vrucht van de vlok
een web van schimmeldraden
ik zie een tros van schelpen
met een ingerolde rand
van blauwgrijs tot grijsgeel
ze rusten op een witte steel
op een viltig behaarde voet
gele lamellen dragen lila sporen
als het vlies scheurt glippen ze weg
wind draagt hen naar een toevallige plek
naar…
het einde van de dag
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.958 ik treed uit je ogen
en ga wat dichter
naar de verte
elke stap opent
de einder waar
schreeuwende vogels
beuken tegen de branding
van barstend zelfbedrog
wanneer dagen korten
en zich losrukken
van wat ooit vleugels waren
over een vlakke zee
van meisjesjaren
die ik meedroeg
op mijn heupen
voor jij in mijn tepels beet
en het naïeve…
Het wezen der poëzie en de donkere dagen voor Kerstmis
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.423 Het geboortehuis
met de zeventakkige beuk
kwam in zicht,
gleed voorbij
terwijl we ons voortspoedden
over de Desselsedijk
richting Aberg.
'Wat is poëzie eigenlijk?'
vroeg een ander.
De vraag bleef hangen
in de schemering
die het ouderhuis opslorpte,
de vallei toedekte,
aan de rivier van mijn jeugd
haar glans ontnam.…
Zie, ik ben
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
703 Na het aanvankelijke
beuken en breken, sloeg
de deining van de angst
steeds zachter tegen de
mijn omhullende grenzen.
Hoewel ik me steeds weer verkijk
op eigen kracht, kom ik
steeds weer rechtop.…
Erotische Latex
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
3.475 Opgewonden spant zij nog eenmaal aan
Haar inspanning doet zijn lid naar wens staan
Hunkerend in het zweet kijkt zij naar haar minnaar
Hij was te hard gespannen maar liet haar rustig begaan
Zij laat haar gevoelens los en kruipt zwetend onder hem
Haar hielen beuken op zijn billen zijn piepen gaat over in gillen
Zij stijgt tot ongekende hoogte…
pianoconcert nr. 1
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
730 de pianotoetsen wit en zwart
de handen glijden eroverheen
strelen bedenkelijk het oppervlak
of beuken, hameren er geweld uit
we zitten als bevroren in de
grote zaal. Na afloop groot
applaus, de pinguin staat op
en buigt voor het publiek, we
lopen verward het gebouw
uit, ik weet even niet links
of rechts.…
Wat ben ik, dan een vogel
poëzie
3.9 met 8 stemmen
1.843 Ik ben verliefd, o mijne vriende', en, wen ik zing,
hoor ik de avond-dauw uit zware beuken leken
en, dof geplets, de rillend-diepe stilte breken;
en - 't is of mijn geluid in mijne kele breekt...
Ben ik bedroefd?…
Verwaaien in echo
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 stormachtig is de dag
waarvan de uren
stilte beuken op de muren
woorden van onmacht
trekken als koude tocht
langs je heen en vervliegen
liegen hun waarheid
in raken en negeren
verwaaien in echo zonder proberen
als de wind is gaan liggen
de schade opgemaakt
weten we ineens wat we missen
de angst is verdwenen
voor de tomeloze stilte…