263 resultaten.
De boom
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
688 de boom staat,
verlaat zich op wortels
naargelang zijn aard
verspreidt zijn armen
om zich hoger en hoger
seizoenen lang
met licht te voeden
en vocht te laven
of in de koude sterrengaard
zich aan het ijzige te schaven
zijn ruggengraat
groeit haast onzichtbaar
tussen legers mieren en
genestelde hoven
waarin hij
soms verstijfd…
Droogstaande sloot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Die in de winter
Drager is van
' t Dikste ijs dat
Maar te bedenken is,
In voor- en najaar
Vol water staat
En leven geeft aan
Zo veel nieuw leven
En nu droog staat,
Geen druppel vocht
Meer te bekennen,
Alleen spinnen nog
En mieren wonen er
En vormen samen
De plek waar de
Chauffeur een
Zachte landing
Maakt nadat hij…
Druppels uit de kraan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
610 Geen mier. Geen oceaan.
Wrijf uw ogen uit en zie een wonder!
Druppels stromen uit de keukenkraan.…
1,5m aarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 We staan dicht bij elkaar
zonder elkaar aan te raken
dat doen we ondergronds
in het luchtige wormenbed
ver van de kwetterende eksters
op onze armen, de pijlen
van de piepende parkieten
met het nieuws van de dag
en de schreeuwende meeuwen
We doen het in het donker
likken aan elkaars sappen
en verstrengelen ons
Mieren dulden we niet…
Geluksgevoel
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
961 niets meer wat er nog toe doet
slechts jouw aanwezigheid
naast mij liggend in het gras
terwijl de zon onze lichamen
koestert en de mieren vallend
uit de sprieten van het gras
mijn handen betreden
is voldoende om mijn zintuigen
stuurloos te maken waardoor ik
alledaagse geluiden waarneem
zonder te horen en het branden
van de zon niet voel…
Apocalyps
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
559 De lanen zullen uiteenspatten,
de mieren zullen mij verdrijven,
als de macht niet inperkt,
als de wereld niet omdraait,
zodat het sterrenstelsel
mijn woning wordt,
zodat ik kan dansen met de doden,
in een trance die eeuwig duurt,
voorbij de bomen die mijn stem bewaren,
de bloemen die mijn hart verdelen,
er is niets wat mijn verlangens…
Kerstmuis
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.278 dat hij het nu graag wilde
hij sprong genoodzaakt in een domme vlaag
En beneden aangekomen
was er geen moer meer aan te doen
Alles kapot en gebroken
dood, hij had het niet moeten doen
Zijn kinderen vieren geen kerstfeest
vinden het ongepast
Pappie was verscheiden
alle feestelijkheden afgelast
Doch in de lagere regionen
o.a. een mieren…
Engelse dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
491 Mijn buur maait
ijverig zijn gazon
de stilte stuift uiteen
en decibels doen mij
als een krekel
uit zijn zomerdromen
springen voor de mier.
Alles kortgewiekt vliegen
de laatste zonneresten
als gefnuikte bloemen
verstrooid in het rond.
Aangestoken start mijn
overbuur zijn machine
met vermanende vinger
de laatste droge dag.…
Fratsen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 Ik heb rozen zien verwelken
mieren die bleven hopen
bijen zich te buiten gaand aan rozenkelken
en in gelukzaligheid onder dopen
Heb me door wolken laten bedriegen
me mooi weer voor laten liegen
en gedurende al die tijden
heeft het leven me stiekem
van jong naar oud laten glijden
In de gaten had ik het niet
maar het was mooi en ik was blij…
Voorlezen aan zee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Vlak boven het water
blijft de zon hangen
De oude mensen kijken
met romantische gevoelens
naar ons op de rotsen
waar we elkaar voorlezen
Zij zien de mieren niet
alleen onze jonge lichamen
en ze denken de hagedissen erbij
Op zee klinkt een misthoorn
maar er is niets te zien
tot ineens om ons heen
de badgasten op de blokken beton
worden…
LEKKER DIER
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
1.762 Als ik tijger in de nachten,
als ik poezel 's morgens vroeg,
als ik vogel als 'k uit school kom
of ik kater na de kroeg,
als ik mier tijdens de regen,
als ik aap terwijl ik lach,
als ik ezel bij een tentamen
of ik muis weer eens te zacht,
als ik nijlpaard bij wat lekkers,
als ik vlinder in een droom,
als ik olifant om aandacht
en ik…
de engel, een kafee in antwerpen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.008 wordt eindeloos verschoven
in het wit van het licht
er kan geen winnaar zijn
als ze het bier maar
drinken tot ze
lachend naar buiten gaan
iedereen is zo duidelijk
wat hij graag wil wezen
dat het scherpe licht
geen pijn doet maar
afgietsels maakt voor later
later als de regen
schmink van het gezicht veegt
als ze dragen als de mieren…
Ieks!
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
2.997 ik ben niet bang voor langpootspinnen
ook duizendpoten vrees ik geen
want elk gedrocht heeft naar ik meen
het recht whatever poot te minnen
Ik word niet warm van pissebed
noch kou bekruipt bij vette maaien
een lintwurm durf ik heus te aaien
ik neuk zelfs mier niet zonder pret
nooit gilde ik mij hees of schor
nog nimmer ging ik vlak gestrekt…
Drenthe
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
879 Bentegras en heidestruiken
De geur van zand ruiken
De adder helemaal opgerold
Genieten leuk hier buiten
Kraaien kraaien bij het bos
Ik vlei mij neer op het mos
Ik hoef niet op rijm te dichten
Maar nu voel ik mij lichter
De meeuwen krijsen rond
Maken de herrie bont
Je hoort geen vogel fluiten
Mieren bijten in mijn ….…
In de regel breekt de zon door
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
650 Mieren
verleggen in colonne hun weg.
Even roert de wind
een wolkje door mijn beeld.
Oh, mijn zusje.
Haar blonde krullen
blauw gestrikt,
in de armen van mijn vader,
die haar draagt
naar waar de zon doorbreekt.
Terwijl een druppel het waagt
uiteen te spatten
op de tulpen,
zojuist geschikt.…
Begin zomer
gedicht
3.0 met 2 stemmen
9.316 Voor Simone
Begin zomer en de zee
een opengebroken kweepeer
de lucht als een kind
z'n ballon
hoog boven het water
Onder de parasols
als gestreept snoepgoed
mieren van mensen
en de gulle lach van de baai
heeft gouden tanden
Kind met het gele emmertje
en de vergeten vlecht
je mond is zowaar een klokje
de kleine huig de kleine klepel…
op de rand van het dorp
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
650 het dorp
verpozend aan de brede beek
de kerktoren vouwend tussen de rimpelingen
zie hoe de lucht zich ontdubbelt
zich buigt naar het water
blauw en zilveren linten drinkt
en elke horizon inslikt
de huizen samengevoegd
tot een vloeiende wereld van inkt
wars van elke dimensie
en ik voelde me verwant
aan het strepen trekken
zoals mieren…
ravijnpijn
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
391 rode mieren marcheren
ongecoördineerd door
de zenuwbanen
onderhuids kietelen
duizend-en-één
atoomfantoompjes
het vel versteend
spieren en verwante
aanhechtingen trekken
pijnigen en treiteren
gewrichten weigeren
het licht nog te dragen
botten worden uitgehold
en razend volgeblazen
met helse heksenketelstoom
zonder schroom…
LASIUS NIGER
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 De alom bekende
kleine zwarte mier
bouwt geen aarden kastelen
of dennennaaldpaleizen
als haar grote verwanten
onder wijde velden
in stadstuinen
tussen straatstenen
zijn talloze
nietige kamers verspreid
die arbeid en adem
van het grondleven sterken
dit onnaspeurbare rijk
der luchtige korrelkelders
vol
krijgshaftige boerenvlijt
streng…
Kon het maar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 Kon ik het maar uitbannen:
die domheid van een rund
de koppigheid van een ezel
de luiheid van een zwijn
de schichtigheid van een wezel
wat zou ik graag vrij van al
die onhebbelijkheden zijn
als het maar had gekund
was ik maar zo werklustig
als de mieren
zo sterk als een beer
zo listig als een vos
dan kende ik geen
problemen meer
dan…
De zwijgende eik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
212 Het kluizenaarsleven is mij gegeven,
ik zie een mier een ander berijden;
hoor staal op hout na een overlijden,
naar perfectie moet je blijven streven.
U denkt dat ik lawaai heb uitgetrokken,
als een zwerende plek heb weggeveegd;
mijn pijn in de maatschappij heb geleegd,
wat je al hebt moet je niet vergokken.…
Helshemel
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.625 geen hemel na het wijlen
hoewel ‘t soms dromend prachtig lijkt
wanneer je over `t randje kijkt
niet verder denkt dan even keilen
De dood mag mij wel deef’nitief
anders zal ‘k geen rusten vinden
ik heb te veel verraden vrinden
(beloofde trouw aan menig lief)
Ik wil nog wel een uitleg trachten
verbeeld je haar`ge legers spinnen
mieren…
ik heb mij met moeite alleen gemaakt.
poëzie
3.1 met 74 stemmen
25.014 - de mieren waar
wonend in hun paleizen als een mens
in zijn verbeelding -; wachten zij op regen en
graven dan verder: het puur kristal
is hen zand geworden.…
Boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.280 Een boom temidden van dieren
die knabbelen aan mijn bast,
herten, konijnen, eekhoorns en mieren,
voelen zich bij mij een welkome gast.…
Reptiel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
975 - als een opgewarmd reptielen-mens verdubbelt ze haar snelheid–
– een gierend projectiel in alle haast van haar bestaan–
– in de spiegel ziet ze honden rennend bijtend
in hun staart ze heeft–
– geen tijd om goed te kijken–
– als een vollevaartig-voertuig raast ze
niets-ziend door de straten–
..langs de steen waar de mier slaapt..
.…
Raster
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
835 Zwarte broddellap
Vastgezet op alle vier de hoeken
Iemand
Liet de grote steek
Vallen die ruimte
Laat voor een scherm
Dat ontbreekt
Niet diegene die
Er bloemen op borduurde
In wit, diepblauw en geel
Ook niet de mieren
Die snelle stekentellers
Zelfs niet de grote juwelier
Die zijn druppelstenen vasthaakt
In de draden
Losjes, edelglanzend…
Zonbeschenen, (Haiku’s)
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
503 IJverige mier
die met dode vliegen sjouwt
wordt een centaur.
Naast mijn schouder loopt
een vriend die niet meer bestaat,
straks word ik ouder.
Ganzen in vijvers,
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.…
geen hoge pet op hebben
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 met poëzie
bouw je geen versterkte burchten,
noch ivoren torens
waarin jij je kan verschuilen
om vanuit de hoogte meewarig neer te kijken
op het gewroet of geknoei van
nietige mieren.
wel zorgt poëzie voor kleine stapstenen
naar anders en beter,
waar minder dan meer wordt
voor de onverzadigbare proevers.…
geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 we grasduinen door
onze kleine
grote geschiedenis
als een vloed mieren
worden we gedreven
door een onstuimige zee
van herinneringen
die heen en weer
beweegt door de snelheid
van onze woordenvloed
soms proeven we
in die grote
kleine geschiedenis
de smaak van gal
als een steile met ijs
bedekte oever opdoemt
en de stroom
haar…
In het nu. (Haiku’s)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 IJverige mier
ze sjouwt met dode vliegen
wordt een centaur.
Naast mijn schouder loopt
mijn vriend die niet meer bestaat,
schaduw wordt steeds ouder
Ganzen in vijvers
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.
Zon beschenen steen,
heet zonder af te koelen,
zijn in ons, in het nu.…