Alle inzendingen over verlaten

4313 resultaten.

Sorteren op:

De lange stad

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 601
Ze is zo lang, deze stad dat in de laaghangende mist het lijkt alsof de huizen verdwijnen en alleen ik hier blijf wachten Zo lang is ze, deze stad dat ik mij in de druilende regen verlaten voel, en vertrokken ben maar bij mijn terugkeer nog steeds aan de bar zit en weet hoe mooi de stad was Maar nu is ze een lange stad met neergelaten…
G. Pouchong18 september 2015Lees meer >

Uitreis

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 554
het vlakke water van de vaart lonkt naar de weidse overzijde alsof het zeggen wil, tussenbeide, dit is afscheid dat hier rondwaart deze angst gebiedt de binding elke omarming weer te verlaten te wijken naar verre weiden, langs onbekende ogen en straten zodat niets in afsluiting verstikt, zich nachtenlang doorwaakt of genegenheid…
Iniduo2 januari 2016Lees meer >

Pijlen van stro

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 454
Ik ben bang dat ik gelukkig zal zijn Dus zal ik gelukkig zijn Dit is mijn mening Dus ik zal je een plek geven om naartoe te gaan Vliegend door de lucht Zoekend naar hun doel Pijlen van stro gaan om ons heen De één is geraakt, de ander is verdwenen…

Onzekere toekomst

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 518
Het is het tijdperk van de spuiten de GGD en huisartsen ze prikken er op los vijftien minuten wachten en dan weer naar buiten ze kwamen op de dag met hoop bejubelde het verlaten van de angst die in een onzekere toekomst lag…

Verkwikken

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 409
de dag zwelt open in licht de oerbron van het leven hier en daarginds naar de verlaten rivieren…

de monotone galm van vergeten

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 434
toen het licht veranderde en tijd bijna onzichtbaar schreeuwde het verweesde dier zijn weeklacht naar het onbekende golven omarmden hoopvol nog zichzelf ebden weg en verdwenen in een zee van verlatenheid waar de angst stierf en vanuit een onmeetbare leegte naderde de monotone galm van vergeten…
Kees Visser12 december 2021Lees meer >

Dagboek van een soldaat - Chaudardes 1940

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 465
Zie je het? Een bom viel op het huis, Het verscheurde dak, de verbrokkelde muren. De Église Saint-Jean-Baptiste is ongeschonden. De oude vrouw verbergt het voorhoofd in verkleumde hand. Raakt zij het venster aan? Kijkt ze door het kapotte raam? Huilt zij om verwoeste huizen van verdwenen mensen? Onder het stof het portret van de gesneuvelde…
J.Bakx7 augustus 2023Lees meer >

De kou

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 415
De kou ligt dik over de wereld als stof alsof er al heel lang niemand meer is en ik ben vergeten of over het hoofd gezien achtergelaten alsof ik niet meegenomen kon worden Niemand met wie ik kan delen wat ik voel, de kou sinds jij weg bent, de kou sinds ik alleen thuis ben Niemand om aan te vertellen dat ik jou, mijn liefste liefste…
Zywa11 oktober 2023Lees meer >

Het verdriet van Ariadne (1)

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 599
Mind your step jouw reiziger gaat vertrekken maar jij komt liever ergens aan. Watch out voor het leven zonder liefde een bodemloos bestaan. Je zwaait hem uit misschien In sluiers van verdriet een gat in je hart. En je slingert tussen zwijgen en spreken zwijgen mythische tranen komen van ver. Alles is ver en verhalen nog verder…
J.Bakx10 oktober 2023Lees meer >

Erfenis

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 366
De kamer ruikt naar oude urine en afgekoelde soep. Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit in een glas met kalkrand: een glimlach die geen dienst meer heeft. In de zwarte lade tel ik het geld. Tussen vergeelde elastiekjes en pennen die weigeren vind ik een foto van een vrouw die ik nooit heb hoeven aanraken. Ik voel geen spijt. Alleen…
Nathan23 januari 2026Lees meer >

De banneling

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 374
Baruch Spinoza aangaf is de mens gericht op zelfbehoud hij werd verbannen ben ik soms een banneling ik behoud graag mijn huis mijn honden hoewel hij op dit late uur buiten verkiest mijn dieren mijn vrienden mijn familie mijn werk ben ik soms een banneling of is dit slechts gevoel mijn zijn zijn— soms verlaten…

The Awakening

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 234
Ik heb je toen verlaten, de volgende dag na het opstaan, en weet nu tenminste dat ik niemand ooit zal vertrouwen zoals ik die ene nacht deed.…

LIPPENHUISTER HEI

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 163
Lage berken staan vol sterk levensgenot tussen bevallige struiken waaronder reine poelen verborgen begroeide kuilen juichen over afzondering trots zijn op hun taak kleine tere dieren en de edele gentiaan in eenzaamheid te beschermen achter verre boomtoppen duidt Lippenhuizens watertoren als waarschuwende vinger dat er ergens ook…

Een avond stiller nog dan Jespers

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.103
verlaat me niet, verlaat me wel, verlaat de wereld en bedwing de hel, in de straten waar het tramspoor glimt, de regen zwakzinnig tussen de huizen trimt, en jij meestal tevreden bent, en de verlatenheid bij 't luiden van het angelus geen akkerbouwer, geen markies meer kent, en ik ontspoor gelijk geen tram ooit doet.…

Verlaten liefde

hartenkreet
1.7 met 23 stemmen aantal keer bekeken 8.363
Als een ketting geketend aan jouw lichaam de rots in de branding, de eeuwig liefde zou ik willen zijn, voor jou Maar helaas Ben ik een plaktatoeage, die na een dag vergaat Ben ik je lievelingskroeg die je na een paar uur verlaat…

Jou verlaten

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 763
Jou verlaten was niet meer dan een handomdraai en tijdelijk de schemer je hardvochtige terugkeer was zoveel meer onverstaanbaar maar niemand verliest zich in in tijdloosheid lang of in stilte even wandelen wij in de schaduw over zomerresten van het veld het vacht van kale bomen wachtend op de sneeuwballade van gesmolten pijn buigen doe…
Irmgard8 november 2005Lees meer >

Amsterdam verlaten

netgedicht
4.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 3.383
ik ga maar weer eens naar de Europoort tenslotte ben ik er geboren op zo'n korte dag mengt blauw zich met vuile strepen paarse proppen proberen nog wat te rekken iemand waarschuwt voor zakpeuteraars tegenover mij een man met brede neus hij houdt twee ballen in een hand en laat zijn vingers kraken een muziekje bereikt mijn oor…

Verlaten stad

netgedicht
4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.004
Zo dicht was de mist je kon het snijden met een slagersmes door de wonden ontglipte de stilte liet geritsel na gekras gesmiespel gegrom van turbines…
pebbe5 augustus 2005Lees meer >

Verlaten terrein

gedicht
3.5 met 104 stemmen aantal keer bekeken 27.418
Het mooitste van de kermis was niet het schelle geluid van botsende auto's het lonkende licht, de grijparm die het horloge miste of de zoete geur van de suikerspinwagen, maar de bleke vierkanten in het gras, de afdruk die de kermis op de grasmat van het park achterliet. En dat ik dan met mijn zusje aan de hand naar die plek terugkeerde…

De eenzaamheid verlaten

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.307
Deze nacht schurkt in het geweld van blaffende honden. Omarm mij, schreeuwt de stilte. Het duister is niet meer bij mij in mijn robe hield ik haar gevangen maar nu verloochent zij van kleur. Omarm mij, wie ben ik nog als niemand mij meer draagt. Deze nacht schurkt in de bekken der hopelozen en in de dieptes van Hades snikt weemoed…
fidelray22 december 2004Lees meer >

verlate vlinders

netgedicht
4.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 4.073
ik zag verlate vlinders dichtbij maar ook ver weg ze hadden op mij gewacht had ze ver verbannen, uit mijn denken gedacht had het pad verengd zag nog weinig licht sloot mij verkrampt voor ander goeds het bleek, uiteindelijk, niet echt gedicht heb die fladderaars bij me geroepen mijn ramen weer wijds open gezet dat heb ik nodig…

De stad verlaten

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 32
Zal de stad maar verlaten jouw ademhart voelbaar in leegte in al het onvergetelijke denken elke stap is een herhaling van wat niet meer tastbaar is een dwalen door de kamers van een gedeeld verleden niet iets als een duurzame oplossing voor het duister dat je meedraagt in het verlangen naar ontsnappen de straten dragen nog je stem in…
mobar6 november 2026Lees meer >

verlate lente

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 835
welkom, lentezon, jij liefkozing van boven, eindelijk, maar toch…

Verlaten cortijo

netgedicht
4.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 805
Nu is het stil op de binnenplaatsen. Fonteinen keuvelen niet langer met badende merels en niemand harkt de gevallen bladeren in de boomgaard bijeen. Maar wanneer ik mijn ogen sluit hoor ik het lachen van voorbije zomers en voel ik het sprankelen van tinto de verano in mijn mond.…

Rottumeroog verlaten

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 775
1. Hiervoor werd een sloot gedempt, een vete uitgevochten, maar zelfs een maliënkolder bood geen soelaas tegen de kruisboog van de geschiedenis. Wie hier nog jager is, heet smelleken, vliegt in het geniep achter struiken en duinen, overvalt genadeloos in stilte onverbiddelijk. Wat hier verleden heet, spoelt aan, breekt af bij zijn…

Verlaten gedachten...

netgedicht
3.6 met 18 stemmen aantal keer bekeken 977
regent ijsdruppels in mijn hart die de kleuren doen verbleken Deze kilte is niet te verdragen Als door een nevel omsloten deken Langs verten van oneindigheid drijven de wolken van mijn gedachten In gebroken glans schemert het duister Woorden kunnen de pijn niet verzachten De ijsdruppels van mijn hart bevriezen de woorden tot steen Mijn verlaten…

God verlaten

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 889
God verlaten staar ik in de duister door mijn natte tranen heen. Koud schijnen de heldere sterren, zo eenzaam en alleen. De kille wind waait door mijn haar, mijn vragen onbeantwoord. Waar zoek ik toch naar?…
Joanne25 augustus 2007Lees meer >

je kunt ons niet verlaten

netgedicht
2.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.477
door radioactieve eenzaamheid op het laatste levensteken wordt gewacht maar jij bent Annya ik noem je bij je naam kind dat lacht, speelt en zinge-zange-zoetjes over geitjes met vier voetjes zonder fall out zing je zo helder, zonder onderbreking door het leven grijpt je onontkoombaar vast je voetjes dansen mee Annya, je kunt ons niet verlaten…
j.bakx13 september 2007Lees meer >

VERLATEN PERRON

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.025
Zij staat op 'n bijna verlaten perron Op 't punt van vertrekken In haar koffer meer verdriet Wie heeft haar door? Haar tranen zien wij niet Ze trekt liever gekke bekken Stapt op de trein Lijkt joviaal te groeten Maar in 'r gezicht met duizend sproeten Trekt mascara 'n bijna onzichtbaar spoor.…
Harry Daudt23 oktober 2007Lees meer >

De verlaten akker

netgedicht
3.6 met 41 stemmen aantal keer bekeken 1.483
als de dag buigt naar de zon en de aarde de hemel kust zoekt de schaduw traag haar weg over reeds gerooid veld dat verlangt naar stilte, een geborgen rust en vormt de herfstige kilte in de groeiende duisternis, langzaam spreidend, een deken van droefenis…