4313 resultaten.
De lange stad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
601 Ze is zo lang, deze stad
dat in de laaghangende mist
het lijkt alsof de huizen verdwijnen
en alleen ik hier blijf wachten
Zo lang is ze, deze stad
dat ik mij in de druilende regen
verlaten voel, en vertrokken ben
maar bij mijn terugkeer
nog steeds aan de bar zit
en weet hoe mooi de stad was
Maar nu is ze een lange stad
met neergelaten…
Uitreis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 het vlakke water van de vaart
lonkt naar de weidse overzijde
alsof het zeggen wil, tussenbeide,
dit is afscheid dat hier rondwaart
deze angst gebiedt de binding
elke omarming weer te verlaten
te wijken naar verre weiden,
langs onbekende ogen en straten
zodat niets in afsluiting verstikt,
zich nachtenlang doorwaakt
of genegenheid…
Pijlen van stro
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
454 Ik ben bang dat ik gelukkig zal zijn
Dus zal ik gelukkig zijn
Dit is mijn mening
Dus ik zal je een plek geven om naartoe te gaan
Vliegend door de lucht
Zoekend naar hun doel
Pijlen van stro gaan om ons heen
De één is geraakt, de ander is verdwenen…
Onzekere toekomst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
518 Het is het tijdperk van de spuiten
de GGD en huisartsen
ze prikken er op los
vijftien minuten wachten
en dan weer naar buiten
ze kwamen op de dag met hoop
bejubelde het verlaten van de angst
die in een onzekere toekomst lag…
Verkwikken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 de dag
zwelt open
in licht
de oerbron
van het
leven
hier en
daarginds
naar
de verlaten rivieren…
de monotone galm van vergeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 toen het licht veranderde en tijd
bijna onzichtbaar
schreeuwde het verweesde dier
zijn weeklacht naar het onbekende
golven omarmden hoopvol nog zichzelf
ebden weg en verdwenen
in een zee van verlatenheid
waar de angst stierf
en vanuit een onmeetbare leegte
naderde de monotone galm
van vergeten…
Dagboek van een soldaat - Chaudardes 1940
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 Zie je het? Een bom viel op het huis,
Het verscheurde dak, de verbrokkelde muren.
De Église Saint-Jean-Baptiste is ongeschonden.
De oude vrouw verbergt het voorhoofd in verkleumde hand.
Raakt zij het venster aan? Kijkt ze door het kapotte raam?
Huilt zij om verwoeste huizen van verdwenen mensen?
Onder het stof het portret van de gesneuvelde…
De kou
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 De kou ligt dik
over de wereld als stof
alsof er al heel lang
niemand meer is
en ik ben vergeten
of over het hoofd gezien
achtergelaten alsof ik niet
meegenomen kon worden
Niemand met wie ik kan
delen wat ik voel, de kou
sinds jij weg bent, de kou
sinds ik alleen thuis ben
Niemand
om aan te vertellen
dat ik jou, mijn liefste
liefste…
Het verdriet van Ariadne (1)
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
599 Mind your step
jouw reiziger gaat vertrekken
maar jij komt liever ergens aan.
Watch out
voor het leven zonder liefde
een bodemloos bestaan.
Je zwaait hem uit misschien
In sluiers van verdriet
een gat in je hart.
En je slingert tussen zwijgen
en spreken zwijgen
mythische tranen komen van ver.
Alles is ver
en verhalen nog verder…
Erfenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
366 De kamer ruikt naar oude urine
en afgekoelde soep.
Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit
in een glas met kalkrand:
een glimlach die geen dienst meer heeft.
In de zwarte lade tel ik het geld.
Tussen vergeelde elastiekjes
en pennen die weigeren
vind ik een foto van een vrouw
die ik nooit heb hoeven aanraken.
Ik voel geen spijt.
Alleen…
De banneling
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
374 Baruch Spinoza
aangaf
is de mens gericht
op zelfbehoud
hij werd verbannen
ben ik soms een banneling
ik behoud graag
mijn huis
mijn honden
hoewel hij op dit late uur
buiten verkiest
mijn dieren
mijn vrienden
mijn familie
mijn werk
ben ik soms een
banneling
of is dit slechts
gevoel
mijn zijn
zijn—
soms verlaten…
The Awakening
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
234 Ik heb je
toen verlaten, de volgende
dag na het opstaan,
en weet nu tenminste dat
ik niemand ooit zal vertrouwen
zoals ik die ene nacht deed.…
LIPPENHUISTER HEI
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Lage berken staan
vol sterk levensgenot
tussen bevallige struiken
waaronder reine poelen
verborgen begroeide kuilen
juichen over afzondering
trots zijn op hun taak
kleine tere dieren
en de edele gentiaan
in eenzaamheid te beschermen
achter verre boomtoppen duidt
Lippenhuizens watertoren
als waarschuwende vinger
dat er ergens ook…
Een avond stiller nog dan Jespers
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.103 verlaat me niet, verlaat me wel,
verlaat de wereld en bedwing de hel,
in de straten waar het tramspoor glimt,
de regen zwakzinnig tussen de huizen trimt,
en jij meestal tevreden bent,
en de verlatenheid bij 't luiden van het angelus
geen akkerbouwer, geen markies meer kent,
en ik ontspoor gelijk geen tram ooit doet.…
Verlaten liefde
hartenkreet
1.7 met 23 stemmen
8.363 Als een ketting
geketend aan jouw lichaam
de rots in de branding, de eeuwig liefde
zou ik willen zijn, voor jou
Maar helaas
Ben ik een plaktatoeage,
die na een dag vergaat
Ben ik je lievelingskroeg
die je na een paar uur verlaat…
Jou verlaten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
763 Jou verlaten was niet meer dan
een handomdraai en tijdelijk
de schemer je hardvochtige terugkeer
was zoveel meer onverstaanbaar
maar niemand verliest zich in
in tijdloosheid lang of in stilte
even wandelen wij in de schaduw
over zomerresten van het veld
het vacht van kale bomen
wachtend op de sneeuwballade
van gesmolten pijn
buigen doe…
Amsterdam verlaten
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
3.383 ik ga maar weer eens
naar de Europoort
tenslotte ben ik er geboren
op zo'n korte dag
mengt blauw zich
met vuile strepen
paarse proppen proberen
nog wat te rekken
iemand waarschuwt
voor zakpeuteraars
tegenover mij een man
met brede neus hij houdt
twee ballen in een hand
en laat zijn vingers kraken
een muziekje bereikt mijn oor…
Verlaten stad
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.004 Zo dicht was de mist
je kon het snijden
met een slagersmes
door de wonden
ontglipte de stilte
liet geritsel na
gekras
gesmiespel
gegrom van turbines…
Verlaten terrein
gedicht
3.5 met 104 stemmen
27.418 Het mooitste van de kermis was niet
het schelle geluid van botsende auto's
het lonkende licht, de grijparm
die het horloge miste of de zoete geur
van de suikerspinwagen, maar
de bleke vierkanten in het gras,
de afdruk die de kermis op de grasmat
van het park achterliet.
En dat ik dan met mijn zusje aan de hand
naar die plek terugkeerde…
De eenzaamheid verlaten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.307 Deze nacht schurkt
in het geweld
van blaffende honden.
Omarm mij,
schreeuwt de stilte.
Het duister is
niet meer bij mij
in mijn robe hield
ik haar gevangen
maar nu verloochent
zij van kleur.
Omarm mij,
wie ben ik nog
als niemand mij
meer draagt.
Deze nacht schurkt
in de bekken
der hopelozen
en in de dieptes
van Hades
snikt weemoed…
verlate vlinders
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
4.073 ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht
had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht
heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet
dat heb ik nodig…
De stad verlaten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
32 Zal de stad maar verlaten
jouw ademhart voelbaar in leegte
in al het onvergetelijke denken
elke stap is een herhaling
van wat niet meer tastbaar is
een dwalen door de kamers
van een gedeeld verleden
niet iets als een duurzame oplossing
voor het duister dat je meedraagt
in het verlangen naar ontsnappen
de straten dragen nog je stem
in…
verlate lente
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
835 welkom, lentezon,
jij liefkozing van boven,
eindelijk, maar toch…
Verlaten cortijo
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
805 Nu is het stil
op de binnenplaatsen.
Fonteinen keuvelen niet langer
met badende merels
en niemand harkt de gevallen bladeren
in de boomgaard bijeen.
Maar wanneer ik mijn ogen sluit
hoor ik het lachen van voorbije zomers
en voel ik het sprankelen
van tinto de verano in mijn mond.…
Rottumeroog verlaten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
775 1.
Hiervoor werd een sloot gedempt,
een vete uitgevochten,
maar zelfs een maliënkolder
bood geen soelaas
tegen de kruisboog
van de geschiedenis.
Wie hier nog jager is,
heet smelleken,
vliegt in het geniep
achter struiken en duinen,
overvalt genadeloos
in stilte onverbiddelijk.
Wat hier verleden heet,
spoelt aan, breekt af
bij zijn…
Verlaten gedachten...
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
977 regent ijsdruppels in mijn hart
die de kleuren doen verbleken
Deze kilte is niet te verdragen
Als door een nevel omsloten deken
Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In gebroken glans schemert het duister
Woorden kunnen de pijn niet verzachten
De ijsdruppels van mijn hart
bevriezen de woorden tot steen
Mijn verlaten…
God verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
889 God verlaten
staar ik in de duister
door mijn natte tranen heen.
Koud schijnen
de heldere sterren,
zo eenzaam en alleen.
De kille wind waait
door mijn haar,
mijn vragen onbeantwoord.
Waar zoek ik toch naar?…
je kunt ons niet verlaten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.477 door radioactieve eenzaamheid
op het laatste levensteken wordt gewacht
maar jij bent Annya
ik noem je bij je naam
kind dat lacht, speelt en
zinge-zange-zoetjes
over geitjes met vier voetjes
zonder fall out zing je
zo helder, zonder onderbreking door
het leven grijpt je onontkoombaar vast
je voetjes dansen mee
Annya, je kunt ons niet verlaten…
VERLATEN PERRON
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.025 Zij staat op
'n bijna verlaten perron
Op 't punt
van vertrekken
In haar koffer
meer verdriet
Wie heeft
haar door?
Haar tranen
zien wij niet
Ze trekt liever
gekke bekken
Stapt op
de trein
Lijkt joviaal
te groeten
Maar in 'r gezicht
met duizend sproeten
Trekt mascara
'n bijna onzichtbaar spoor.…
De verlaten akker
netgedicht
3.6 met 41 stemmen
1.483 als de dag
buigt naar de zon
en de aarde
de hemel kust
zoekt de schaduw
traag haar weg
over reeds
gerooid veld
dat verlangt
naar stilte,
een geborgen rust
en vormt de herfstige kilte
in de groeiende duisternis,
langzaam spreidend,
een deken van droefenis…