4279 resultaten.
Het intens verlatene
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
656 ik schreef
kleuren op
je huid
trapsgewijs
van licht
naar donker
je onderging
de steek
van het
puntig pluis
gelaten gaf
jij niet thuis
in emoties
die de kop
opstaken
voeren wij
op onbekende
wateren
gingen nergens
heen in het intens
verlatene waar
aantrekkingskracht
geen baas over
de polen was…
Jou verlaten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
763 Jou verlaten was niet meer dan
een handomdraai en tijdelijk
de schemer je hardvochtige terugkeer
was zoveel meer onverstaanbaar
maar niemand verliest zich in
in tijdloosheid lang of in stilte
even wandelen wij in de schaduw
over zomerresten van het veld
het vacht van kale bomen
wachtend op de sneeuwballade
van gesmolten pijn
buigen doe…
Amsterdam verlaten
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
3.383 ik ga maar weer eens
naar de Europoort
tenslotte ben ik er geboren
op zo'n korte dag
mengt blauw zich
met vuile strepen
paarse proppen proberen
nog wat te rekken
iemand waarschuwt
voor zakpeuteraars
tegenover mij een man
met brede neus hij houdt
twee ballen in een hand
en laat zijn vingers kraken
een muziekje bereikt mijn oor…
Verlaten stad
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.004 Zo dicht was de mist
je kon het snijden
met een slagersmes
door de wonden
ontglipte de stilte
liet geritsel na
gekras
gesmiespel
gegrom van turbines…
Verlaten terrein
gedicht
3.5 met 104 stemmen
27.418 Het mooitste van de kermis was niet
het schelle geluid van botsende auto's
het lonkende licht, de grijparm
die het horloge miste of de zoete geur
van de suikerspinwagen, maar
de bleke vierkanten in het gras,
de afdruk die de kermis op de grasmat
van het park achterliet.
En dat ik dan met mijn zusje aan de hand
naar die plek terugkeerde…
De eenzaamheid verlaten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.307 Deze nacht schurkt
in het geweld
van blaffende honden.
Omarm mij,
schreeuwt de stilte.
Het duister is
niet meer bij mij
in mijn robe hield
ik haar gevangen
maar nu verloochent
zij van kleur.
Omarm mij,
wie ben ik nog
als niemand mij
meer draagt.
Deze nacht schurkt
in de bekken
der hopelozen
en in de dieptes
van Hades
snikt weemoed…
verlate vlinders
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
4.073 ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht
had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht
heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet
dat heb ik nodig…
De stad verlaten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
32 Zal de stad maar verlaten
jouw ademhart voelbaar in leegte
in al het onvergetelijke denken
elke stap is een herhaling
van wat niet meer tastbaar is
een dwalen door de kamers
van een gedeeld verleden
niet iets als een duurzame oplossing
voor het duister dat je meedraagt
in het verlangen naar ontsnappen
de straten dragen nog je stem
in…
verlate lente
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
835 welkom, lentezon,
jij liefkozing van boven,
eindelijk, maar toch…
Verlaten cortijo
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
805 Nu is het stil
op de binnenplaatsen.
Fonteinen keuvelen niet langer
met badende merels
en niemand harkt de gevallen bladeren
in de boomgaard bijeen.
Maar wanneer ik mijn ogen sluit
hoor ik het lachen van voorbije zomers
en voel ik het sprankelen
van tinto de verano in mijn mond.…
Rottumeroog verlaten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
775 1.
Hiervoor werd een sloot gedempt,
een vete uitgevochten,
maar zelfs een maliënkolder
bood geen soelaas
tegen de kruisboog
van de geschiedenis.
Wie hier nog jager is,
heet smelleken,
vliegt in het geniep
achter struiken en duinen,
overvalt genadeloos
in stilte onverbiddelijk.
Wat hier verleden heet,
spoelt aan, breekt af
bij zijn…
Verlaten gedachten...
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
977 regent ijsdruppels in mijn hart
die de kleuren doen verbleken
Deze kilte is niet te verdragen
Als door een nevel omsloten deken
Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In gebroken glans schemert het duister
Woorden kunnen de pijn niet verzachten
De ijsdruppels van mijn hart
bevriezen de woorden tot steen
Mijn verlaten…
God verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
889 God verlaten
staar ik in de duister
door mijn natte tranen heen.
Koud schijnen
de heldere sterren,
zo eenzaam en alleen.
De kille wind waait
door mijn haar,
mijn vragen onbeantwoord.
Waar zoek ik toch naar?…
je kunt ons niet verlaten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.477 door radioactieve eenzaamheid
op het laatste levensteken wordt gewacht
maar jij bent Annya
ik noem je bij je naam
kind dat lacht, speelt en
zinge-zange-zoetjes
over geitjes met vier voetjes
zonder fall out zing je
zo helder, zonder onderbreking door
het leven grijpt je onontkoombaar vast
je voetjes dansen mee
Annya, je kunt ons niet verlaten…
VERLATEN PERRON
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.025 Zij staat op
'n bijna verlaten perron
Op 't punt
van vertrekken
In haar koffer
meer verdriet
Wie heeft
haar door?
Haar tranen
zien wij niet
Ze trekt liever
gekke bekken
Stapt op
de trein
Lijkt joviaal
te groeten
Maar in 'r gezicht
met duizend sproeten
Trekt mascara
'n bijna onzichtbaar spoor.…
De verlaten akker
netgedicht
3.6 met 41 stemmen
1.483 als de dag
buigt naar de zon
en de aarde
de hemel kust
zoekt de schaduw
traag haar weg
over reeds
gerooid veld
dat verlangt
naar stilte,
een geborgen rust
en vormt de herfstige kilte
in de groeiende duisternis,
langzaam spreidend,
een deken van droefenis…
Verlaten weg
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.183 De eenzaamheid op zonbeschenen wegen
is erger dan die in de schemer sluipt,
kom haar niet op de volle middag tegen
als zij met huiverkilte uw hart bekruipt.
Zij is en is er niet, zij is doorschenen
gelijk een spooksel van het levend licht,
maar alle leven is uit haar verdwenen
en dood staart uit haar wezenloos gezicht.
Toch houdt zij u in…
De geur van verlaten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.577 Het vers boeket op tafel
vulde de ochtend
met kater
zomaar
afscheid van een nacht
die toch gemeenschap
had gebracht
Hadden je ogen
dus gelogen toen je
sprak over later
over dat wat buiten
van binnen verwacht
Een boeket
een tafel vol vragen
en ik rook weer de
geur van verlaten die
zo penetrant ver
kan dragen…
Verlaten gezichten
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
862 woorden zeggen niets
splijten slechts de stilte
na de storm
weerlichten sterven
in de gezwollen lucht
wassend water stroomt
langs verlaten gezichten
flinterdun hangen de
laatste stemmen aan de wind
voorbij het witte kind…
Een verlate episode
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
580 De stoep lijkt schoongeveegd
ontdaan van oude jaren
de zakken weer geleegd
het journaal kan het beamen
En toch knaagt nog
een verlate episode
als een oud refrein
in mijn gedachtebode
En kan ik niet laten
mij te zetelen in ’t oude zeer
waar ik praten kan
met mijn gestorven oudeheer…
Verlaten land
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.479 Gedragen in het hart
gedoemd door onwetendheid
gewond, geslagen
neergehaald zonder enig belang
diepe groeven, aangebracht
in emotie naar verlangen
gestrand in achteloosheid
van wetenschap en vooruitgang
waar onverdraagzame waarheid
beklemtoont, geen smeekbede aanhoort
elke scherf zijn doel bereikt
en angsten doet overstijgen
mateloze…
de kade verlaten
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
1.729 zou ik je wel
bij naam willen noemen
of schreeuwen
over de kade
waar ijzeren schoenen
van houten karren
kletteren in een oceaan
van lawaai
ik vaar de haven uit
onder een opgeheven brug
handen als geklonken
aan het draaituig
waarvan het hart niet klopt
omdat de richting
door vuisten wordt gekozen
mijn rug schermt…
Verlaten stad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 (voor Leonid Ivanovitsj Dobytsjin)
Leningrad is in het zwart gedompeld
nadat alweer een schrijver zijn hart,
zijn ziel met zijn pen heeft doorboord,
Leningrad gaat in het zwart haar eigen
straten over, Leningrad is moe van al die
zinloze zelfmoorden op een artistieke
draaimolen - er staat geen lach meer op
het gelaat van Leningrad, zij is…
Verlaten straat
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.309 In de oude straat, waar vreemd de voetstap klinkt,
En welig gras, voortwoekrend, ongestoord,
In groene lijst de grauwe keien vat,
Staat, droef vervallen, 't lang verlaten huis.…
Alweer verlaten
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.815 Ze heeft me verlaten
Ik ben weer alleen
Telkens zie ik het weer voor me
De dag waarop ze voorgoed verdween
Soms zie ik het niet meer zitten
Dan wil ik overal mee stoppen
Op dit moment lijkt niets meer te kloppen
Alles gaat mis
Laat me toch herleven
Laat me toch stoppen met lijden
Wanneer gaat voor mij ook het licht weer eens schijnen…
De stad verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
664 Zal de stad maar verlaten
omdat ik jouw ademhart voel
in al het onvergetelijke denken
o troosteloze nacht zonder doel
ik vertrek, maar heb geen antwoord
of zwanenzang voor onze vriendschap
niet iets als een duurzame oplossing
voor het duister dat je meedraagt
in het verlangen naar ontsnapping
misschien in het diepste van mijn voelen…
verlaten zandkasteel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.027 wordt verslonden door de golven van de zee
het neemt elk gevoel voor jou mee
elke minuut een stukje meer
zonder jouw bescherming
zal het zandkasteel kapot gaan en mee gaan met de zee
de zee maakt het zand weer plat
zodat het lijkt alsof het nooit is opgebouwd of kapot is gegaan
alleen mijn herinneringen zijn er nog
aan de prins van mijn verlaten…
verlaten straat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
632 niemand die met dit weer
zijn hond nog uit laat
met bakken komt het neer
geen hond die er nog uit gaat…
HET RODE VERLATEN
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.028 morgen roept oktober
rond de ochtend kleuren nachten valer
eenzaam, gestorven in dat loze uur van wachten
vanuit het oosten raast de herfst al eender
met een open dag
de blik door het raam verraadt herkenning
en gespitste oren vangen reeds de oude roep
uit vroeggeboren nevels
overal
waar afscheid blaast
leg ik rode bladeren neer…
VERLATEN HERENWONING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
599 Het deftige huis
naast het wijde moeras
kent allang geen bewoner meer
heeft één scheve wandkast
van molm ribbelig hout
vol grijs pluizig stof
gemoedelijk nodend
tot behaag'lijk luieren
de ingezakte trappen
en vloeren met gaten
bergen lome mistroostigheid
's avonds kringelt kille poeldamp
door kapotte ramen binnen
voert heerschappij
over…