3511 resultaten.
Een beetje sterven?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.…
het kan niet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
599 kom je om me even
vast te houden
ik wil je nog
zoveel zeggen
we knuffelen
alleen maar
we houden
zoveel van elkaar
je bed staat voor
het raam
ik ga weg
we zwaaien
we glimlachen alsof we
elkaar morgen weer zien
ongelofelijk dat dat kan
dat wij dat kunnen
het hoort niet
het kan niet
dat je kind
eerder gaat…
een meisje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 wat we weten is:
in het veld is een put
hij laat geen sporen na
onder het sneeuwdek
een put waarin zij verdwijnt
waaruit ze niet terugkeert
onder een onberispelijk sneeuwveld
geen teken van wat er gebeurd is
misschien bestond zij niet
of stapte ze in een trein en verdween
liet ze haar naam achter op een beslagen raam
geen bewijs…
Oekraine
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
490 Deuren, ramen, vol met gaten,
Rode vlekken in het gras.
Lieve dorpen, warme steden,
In een onherkenbaar ver verleden,
Waar men ooit de liefde vond.
Alles totaal kapot gestreden,
Voor een armzalig stukje grond.…
Mijn Osdorpse troubadour
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
685 Ik gniffelde onder wit satijn en dacht,
Het vergt toch minimaal een luit
wil ik aan het raam verschijnen
Het bewegende gordijn
Een glimp bordeauxrood kant
Zijn overslaande stem, want
hoe kan ik beter
een aubade beantwoorden,
dan met Aubade?
Hoofsheid is een ernstig spel, maar
ik hou niet van spelregels.…
Alles wat verder moet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
585 , versleten
gefrommeld, er is de wind
de wind die alles beroert
er is het betonnen geraamte van
wat ooit een supermarkt was
er zijn de laatste decemberbladeren
ze drijven naar waar het water moet
er is een vlucht vogels, wiegend en
dansend als toen het nationale ballet
er is applaus van gelige gordijnen
ze wuiven uit gebroken ramen…
La Fata
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
264 Ik hang hier maar
wat rond in huis
helemaal voor mezelf
de pot thee, de tafel
de kamers van ons huis
met zijn nieuwe ramen
de krassen in de kast
al de cadeautjes
die ik aan jou gaf
en de poster van het schitterende
water aan de horizon
met de schim van een schip
Ik hang hier maar
wat rond in jouw afwezigheid
niet in staat tot actie…
Allerzielen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
403 Regen knaagt weer aan het raam.
Het onbenoembaar late blauw
kwam vroeg vandaag. En bedolf
de straat met duister.
Windloos weer, ik luister
bij de zwakke lamp.
En hoor de kluiten op jouw kist.
Toch ritselt hoop in dit gemis.
Ik zag een late aster op je graf.
Straks wordt het geruimd.
Maar liefde is nooit af.…
logica en vleugels
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
293 logica
zet een rechte lijn
een pad van steen
zij houdt van stappen
van meten
van weten
van het antwoord
aan het eind
maar verbeelding
zij opent ramen
in muren die nog niet bestaan
zij maakt van wolken
bruggen
en van stilte zee
waar logica zegt
hier houdt het op
fluistert verbeelding
kijk
hier begint het pas
en ineens…
vreemdeling
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
164 waarom ben ik als vreemdeling geboren
leef ik niet in het land dat liefde heet
waar ogen zien en oren tonen horen
waar handen strelen en de ander weet
mijn hart is als een haard met open ramen
een hevig brandend vuur dat maar niet dooft
mijn droge ziel dorst om dit te beamen
het land van liefde komt voor wie gelooft…
Voor paarsblauwe avondlucht zie 'k uit mijn raam
poëzie
3.1 met 14 stemmen
2.104 Voor paarsblauwe avondlucht zie 'k uit mijn raam,
Als ijle veren, in de grond de stelen,
Stil hun gewelfde pluimen, mijn abelen,
Abelen, grac'lijk edel als hun naam,
Die 'k niet kan zeggen, zonder hem te strelen
Met voorzichtige lippen; ja, ik schaam
Me half, dat niet, muzikale Calame,
Mijn taal hem schild'ren kan met klankpenselen.…
vergrendel zonder sloten
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
845 Ik liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
neuken en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om stilte bidden als
er weer niets werd gezegd
ik vergrendel zonder sloten
mijn ramen zijn gebroken
het uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven…
je spat uit
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.176 je spat uit het ogenblik zelf
niet gewekt
de straat nat, glad weerspiegeling
tram onder je raam
en dan:
stoned op een meter van de televisie dichtbij visie
zak patat, dag drie
Ik kriebel over haar buik, bop in haar navel, plop haar schaamte open
Kus mezelf, zes jaar later weer
Spattend in dit blikken spat blik…
Lange ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.474 De nacht raakt de ochtend aan
vers dauw zweeft over de wei
ik laat mijn gedachten gaan
och, was je nog maar bij mij
Het bed voor twee personen
staat troosteloos onder het raam
je mag hier dan niet meer wonen
toch fluister ik steeds je naam
Ik heb weer teveel koffie gezet
je pantoffels staan nog in de gang
ik ga maar weer naar mijn bed…
Het signaal
netgedicht
3.0 met 27 stemmen
13.070 Hij werd wakker met de zon,
toen iedereen nog sliep,
hij keek uit zijn raam, hij glom,
omdat de zon hem riep.
Toen wist hij het zeker!…
Die eerste nacht.
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.534 Maar wij waren
voor het eerst
zo samen,
naakt gelukkig
met gesloten
ramen,
warm verscholen
in het dons,
liefste alles was
alleen maar ons.…
ruimtelijke ordening
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
869 er staat geen boom voor het raam
er heeft er nooit een gestaan
er zal er nooit een staan
dit is een stad
stad zonder boom
er zingt geen merel op het dak
er heeft er nooit een gezongen
er zal nooit een merel zingen
dit is een stad
stad zonder merel
er is geen plein in het centrum
er is er nooit een geweest
er zal er nooit een zijn
dit…
ik schrei zachtjes
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
922 onaanvaard blijf ik vreemd,
blind hunkerend naar geloven
om een enkel mens
soms wacht ik, zoals dag op nacht
en sla wekkers stuk tegen het hoorspel
van mijn dromen
ik veeg ogen op het vroege raam,
de wereld zo vreemd in het vergeten licht
jij kijkt naar mij
in andere handen
en ik schrei bij iedere stap
glazen bloemen op je naam…
maanangst
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
682 donker
elke dag
ontkleed ik de poppen
en hun gezichten, ook het mijne
uit hen ben ik geboren
zo wens ik me
en uit de nacht van gerechtvaardigde
schaduwen
weinig woorden zijn nodig
wanneer ik terugga naar
het lichaam
en wat mij ziek maakte, kinderlijk
verdoofd door de gevraagde
glimlach
ik leg de jurkjes onder het raam…
Suites voor Annemieke XV
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
492 binnen het raam
opwarming van de aarde
sneeuw in maart
weg in een sneeuwstorm
zonsopgang en ondergang
en zwarte takken
spagaat op de brug
in een ijzige windvlaag
gaat leven omver
het leven omver
in de diepe zwarte nacht
een stom stoepje -
de nieuwe ijstijd
gaan we met z´n allen te lijf
aan de evenaar…
Ja liefste
gedicht
3.1 met 134 stemmen
31.754 Ja liefste Tot mijn lippen bloeden
Tot het plafond naar beneden komt
Tot de nacht wit wegtrekt
Tot de katten in de tuinen krijsen
Tot het licht de ramen openschuift
Tot er vogels door de kamer vliegen
Tot de buren over het balkon klimmen
Tot de fietsers op straat stilstaan
Tot het wolkendek openbreekt
Tot alles blauw is
Tot alles rood wordt…
Touched
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
830 je aanraking vloeit mij aan als een tsunami van geluk
pluk de wierook uit mijn kelk zodat de geuren
opfleuren voor het raam van je heerlijke naam
je vloeit mij aan, mijn god, als een elixir van leven
beven de schaduwen van de wereld niet van angst
hun vangst is onherroepelijk –geboeid tot de dood
maar rood loopt je bloed mijn slagaders in…
Vertrek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.336 Heel tevreden wachtend
Op vertrek naar bestemming
Zonder aandacht te besteden
Aan de dingen buiten jouw bestaan
Herinnering van zoet verleden
Wordt verdrongen naar het heden
Door jouw kloppen op het raam
Ik volg je naar de uitgang
En zie achter je verlegen rug
Een bosje onwillige bloemen
Geef het maar, maak ik een gebaar
Terwijl de trein…
Terug
gedicht
3.0 met 46 stemmen
17.566 De ramen konden niet open
en de dag was langer aan het einde
van de gang waar zij ligt in een smalle
kamer. Ze kan niet lopen
maar ze zegt dat er in de glazen
jampotten veel bloemen staan. De stelen
zijn niet schuin afgesneden
want er was geen mes.…
In lucht terug te gaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
887 druppels
slaan weer stuk
gedragen door de wind
tegen mijn raam
ik zie ze gaan
in weer verbinden
licht meevoerend in hun baan
het eindeloze stromen
tot de tragiek
van grote plassen
waar alle uitgelopen druppels
moeiteloos in water passen
om aan het oppervlak
te misten of verdampen
hun weg in lucht terug te gaan
tezamen met mijn…
VADER ROEPT WINTER IN ME OP
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
550 Zijn aardse huis
heeft hij in zwijgen verlaten
De Ander had
het laatste woord
Zijn bed vreemd leeg
't tafelblad vol medicijnen
De laatste uren
kon hij niet meer praten
Ik las z'n gebaren
in z'n hand te korte levenslijnen
Hij wuifde en
wees naar raam en muren
Het kon beslist
niet lang meer duren:
Deze reis naar
't onbekendste…
Orpheuzen
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
706 jij schrijft me
door het raam
een stil leven
van vage vlekken
aan elkaar geketend
waar ik als dichter
sterf buiten het zicht
van lege bomen
en uitgestorven vuur
vreemd lachend
hoor ik spotvogels
schateren met
afgerukte bladeren en
mijn grijsomrande huid
want alles wat
ik onderweg schreef
was de adem
van warmlicht verlangen…
een gedicht in vergadering
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.597 in mijn plooibroek met scherpe vouwen
sleur ik de woorden met mijn knuisten
al wandelend door het raam
terwijl de zon op mijn geheugen schijnt
plooi ik met mijn tienvingere
handen de lichtzinnen uit de stilte
een gedicht in vergadering
ik luisterde afwezig wat er aan de orde was
niet opgewassen tegen traagheid
peuterde…
het lichaam is te koop
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
704 liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
neuken en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om stilte bidden als
er weer niets werd gezegd
ik vergrendel slotenloos
ramen zijn gebroken
uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven
het lichaam is…
nieuw huis
netgedicht
2.1 met 63 stemmen
5.301 koel en kaal
kamers zonder verhaal
muren die me omsluiten
nog naakt en nieuw
onbeschreven door het leven
ramen kijken
met geschrokken ogen
naar beladen dragers
levens verpakt
in kartonnen dozen
onwennig en ontheemd
kamer na kamer
ga ik begroeten
kamer voor kamer
trek ik aan
plant behoedzaam
de eerste sporen
en begin eraan…