1517 resultaten.
Ave Maria
poëzie
3.2 met 6 stemmen
3.207 Ik droomde van een kálme, bláuwe nacht;
De matte maan lag laag in mistig glimmen –
Maar hóóg scheen van de schemerende kimmen
Der klare starren wolkenloze wacht.
Toen, tussen maan en starren, rees Zij zacht –
Mij zoeter dan de Muze! – en scheen een schimme,
Wijl ’k om haar hoofd als diademen klimmen
En dalen zag der starren gouden pracht.…
Sinterklaas
poëzie
4.5 met 4 stemmen
2.440 Neen, diepste vreugd was, heimelijk bedenken,
In kindereenvoud, rijmen en geschenken,
Alleen, in schemer, lakken pak na pak.
En 'k voel mij weer dat kind met blozewangen,
Waar voor al geven méér was dan ontvangen,
Wanneer ik ruik aroom van vlammend lak.
--------------------------------------------
uit: Morgenrood, Amsterdam 1929…
Donker mooi als het licht...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
853 Grenzende gedachten bij de tijdloze schemering,
geroepen door prachtig donker, mooi als het licht
Zonder spreken dichtbij de oudste waarneming,
het niets een omhelzing van eeuwig vooruitzicht
Terug zonder traan naar de zwarte filmrol,
verzadiging van elk hunkerend begin
In een duidelijker aards rock & roll,
op een toneel zonder podium gewin…
ZOMERAVOND II
poëzie
4.0 met 2 stemmen
725 Gedachten, die de zonnige uren banden,
Bemijmer ik, waar langs de stille kreek
Het nachten naêrt en op de lage landen
De avond roerloos ligt en schemer-bleek.
Dan blaast een jongen op z'n herdersfluit
Een simpel liedje van verloren dagen;
En 't mijm'rend hart moet zachtkens medeklagen
Bij 't gaan en komen van dit week geluid.…
De donkere dagen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
531 Er zit in ieder jaar juist tijd genoeg,
maar nu zou ik hem toch graag wat vertragen:
Het is zo knus die schemer ‘s middags vroeg
rond Kerst en Oud en Nieuw, de laatste dagen.…
WEERZIEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Schoolmakkers van vroeger treffen elkaar
in een zaal vol schemerblauw met roze schemer.
Als de vrijgezel zijn jeugdvriend ontmoet,
bewondert hij dat voldane echtpaar.
De man alleen voelt zich licht bedroefd, peinst zwaar:
"Is vrouw en kind te missen voor mij goed?
Naar welk leven verlangt mijn onstuimig bloed?…
Hij is de man
gedicht
3.6 met 5 stemmen
2.710 te maken hun papieren zeilen
vol en kijkt ze zachtjes zachtjes na tot uit het raam
hij houdt als de ochtend aan komt rollen de kozijnen
en de lijsten rond de foto's op hun plaats en wacht
tot alles bedaart en iedereen aan het ontbijten slaat
hij houdt de hele dag de kleine en de grote wijzer
aan de praat, hij houdt de straat tot het schemeren…
NA EEN ZOMERFEEST
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.087 Vanmiddag heeft de zuivre zon
Zijn zoen op kruid en halm doen beven,
En toen de schemering begon,
Had schoonheid veld noch stroom begeven,
Doch is de nacht verknocht gebleven;
Zij zagen 't nauw, hun wuft genucht,
Van minder goud dan korenaren,
Weegt half zo zwaar niet als een vrucht,
Maar wordt van jonge, frisse blaren
Als krans gedragen…
ROEMERSWALE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.171 Zo mijne liefde; schoon ge in lied bij lied
Haar lichten schemer telkens blinken ziet,
Als 't gouden schijnsel in de blauwe golven;
Vrees niets, de glans wordt nimmer uitgeblust,
De schat verdwijnt niet, die in 't harte rust,
Maar blijft er, rijk en kostbaar, diep bedolven.…
NACHT
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.189 Schikt de sterren aan de hemel
tot geen donker plekje rest,
Laat een schemering op het water
en een glans in 't verre West.
Dan rust ze uit en mijmert stille,
zalig in haar zachte glans
En hoe stiller 't wordt, te meerder
schittert alles aan de trans.
En hoe stiller 't wordt, te dieper
zinkt het dichte duister neer.…
de schommel
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
810 spelen
zwevend in de lucht
vader deed hem duwen
benen ver boven de lat
luid gillend in de wind
elke dag opnieuw
vol fantasie en kracht
op het hoogtepunt
prachtig vergezicht
hoge sprong eraf
lachend op de grond
hij raakte licht verward
zijn ogen schemerden
hij wist niet waar hij was
klauterde kreunend op
vol van visioenen
schemerig…
lange luwe stiltes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 hoe de avond valt over de schemering
van verlangens ontluistert het hart
zich in deemoed van valse openbaringen, niets
is nog genoegelijk in de sfeer van melancholie
de tuindeuren half geopend, het terras wankelt
hierdoor zichtbaar in fragmenten
van oude woorden, waarden zijn
vluchtig en toch blijven de sluizen van de nacht
grijpen naar…
Waar de kale bomen staan en zij hijgend ademhaal
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
547 Het toornig wolkendek trekt langzaam dicht
hoge toppen van de bomen zijn onzichtbaar
De mist hangt in slierten haar voor haar gezicht
in 't wazig doolhof trekken de uren voorbij 't gevaar
Zingt haar bloed dat de bladertjes rood zijgen
doet op het water waar de spiegelende zwanen drijven
Sierlijke schoonheid de schemer blauwt door twijgen…
Een eend vliegt uit de bocht...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 zit op slot
De postbode is een verklikker
de ijsman speelt met vuur
't is lente en de rozen klappen open
en huppelen vrolijk in de natuur
De zonaanbidders bakken het bruin
de regenman rent naakt in de tuin
de dekselse dames zwaaien rond
met hun zoete suikerkont
De regen klettert tegen het raam
de wind wakkert nieuwe dromen aan
de schemer…
Een mythisch beeld?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 de natuurschilder stapte uit zijn jas
van nevel en uit zijn schemering,
verft met werelds breedste kwast,
neonkleuren van de zon, deze gedachte
in een open mind, als dat eens kon?…
Zomerschemering
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
405 Je zegt – zomer – in de schemering
en ik hoor de manhaftige stem
van jouw blond kloppend hart
nu ware liefde niet langer uit letters bestaat
een fijne lichaamstaal mij woorden ontneemt
wil ik je laten weten dat ik radicaal achter je sta
je bukt om een muntstuk op te rapen
oude dichter met een kromme rug
ik denk aan de gewelven van een…
Zomertijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
563 Niet te stoppen na het wispelturig voorjaar
met korte schemers en kille avonden nog zo voelbaar.
Geef mij maar de dagen, eindeloos en lomer.
Waarop de tijd schijnt stil te staan
en de klok het genieten niet vermaalt
noch zich in afgepaste stukjes steeds herhaalt.
Hoe de strijd met een lege agenda aan te gaan?…
Zomeravond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 Met fles en glas de trap afdalend,
loop ik langzaam de verwaarloosde tuin in,
ga zitten in de verweerde stoel,
vaag zichtbaar in de schemering.
Een zoele wind houdt zijn adem in,
ritselend klimop bedekt bemoste muren,
donkere struiken voeren weemoed aan,
zacht klinken de stemmen van de buren.…
DE VLIEREN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
588 In Breda 's buurt "Heuvel" prijkt een gebouw,
toont in zijn zalen schone afbeeldingen
van 't winkelpleins gewezen woningen,
is vol zachte schemer, wazig, bleek blauw.
Hierbinnen daalt stemming als milde dauw
neer op gezelschappen en eenlingen.…
AAN DE DIJK
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
563 Aan de voet van de kraan, waar de dijk zijn rug kromt naar de Schelde,
zie ik verweerde bossen schemeren over het water, in het kille ochtendlicht.
Hier sta ik, stille getuige van tijd en tij.
De dijk, wachter tussen water en land, draagt de last van eeuwen;
verstilde marsen, sporen van nooit vergeten strijd.…
Brusqade
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
682 De schemer valt gelijk een oordeel, zwaar en kil
over het land, waar elk in schaduwen gebogen
't stilzwijgend wachten voelt als schuld, een wil
verstard in't juk van tijden lang vervlogen.…
OPNIEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Licht betekent zichtbaar,
komt van bronnen, klein, groot,
van schemering tot zonneschijn
en vormen van aangestoken zijn.
Grote bron van licht, ruimte,
altoos present in het heelal,
nadert dra zijn verste verte,
zal keren, koersend op retour.…
Wanneer sterren fluisteren
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
135 Wanneer de eerste
schemer de hemel voorzichtig
opent, blijft hun fluisteren verweven met
het licht, stil gedragen tussen hemel, aarde en mijn adem.…
wang van as
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 proeft zout dat niet van de regen komt
knorgeluid in de keel waar geen haan
meer kraait alleen het kuiken dat zichzelf
kust tot het vel scheurt
Stof van de stad vult de neus waar ooit
koren stond nu distels en graven
van jongens die ik zelf heb getekend
met vieze nagels de koning eet zand
en wacht tot ik durf te bieden wat brandt
In de schemer…
licht over water en huid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 Waterrozen houden hun gezichten stil omhoog
naar wat boven de schemering blijft branden
en uit de koele grond komt een hand die bijna zegt
ik mis die huid en die ik niet durf aan te raken.
Het licht keert terug over dezelfde huid
nu dunner, en de strepen op het water zwijgen.…
Stenen vingers
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
553 Jij, een silhouet naar de einder,
schemerend in de heilige mist.…
Weerspiegelingen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.574 brede lach
van zon op zee bij toverslag
en vloeiend blijft de schildering
Terwijl een koele bries
verdwaalt, ontpopt de twinkeling
golvend aan de glinstering
der einderschone waterbrand
in ’t wondersprekend niemandsland
en vloeiend blijft de schildering
Nog steeds betoverend als water kust
de donkerblauwe spiegeling
in de sluierende schemering…
Avondwandeling
gedicht
3.7 met 85 stemmen
98.058 Achter ons dekt de witte damp
De schemerende landen.
Zó zijn wij thuis. Wij zien de lamp
In loveren warande. . .
Wat gingen wij vanavond ver
Het werd alleen tè laat:
Nog verder dan de gouden ster
Aan blauwe hemelstraat!
Zo saam doen twee een korte poos
Over een wijd gebied! . . .…
Doorschijnende halve bol van nevel
poëzie
3.8 met 19 stemmen
2.789 Doorschijnende halve bol van nevel, ligt
Over het kerkplein, ied're lamp een maan,
'T elektrisch violet; schaduwloos gaan
De mensen, zwart het lijf, vreemd wit 't gezicht;
De toren als een vinger opgericht
Uit lage schemering van mensenwaan,
Teruggetrokken en afwijzend, staan
De middeleeuwen naast 't elektrisch licht.…
Vrouw
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.178 Schemer.
Wat verkiest ze? Haar eigen veren te strelen?
Anderen naderen op teenkussens, het hoofd licht achterover.
Roekeloze hoogmoed.
Alsof ze nu al op een hoogtepunt rekenen.
Zij hurkt en knijpt en grijpt hem
(de harde tak die naamloos bleef)
tot de overvloed de buik kietelt.…