2105 resultaten.
aan de bar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.003 Aan de bar waar stemmen klonken
in de verte naar het scheen,
wat het rotgevoel versterkte
dat ik helemaal alleen
een omhulsel op een kruk,
een niemand leek te zijn,
een levend ornament
zonder emoties, zonder pijn
was daar plots die enkele gedachte
die mij terugbracht naar voorheen.…
februarizon
gedicht
3.3 met 37 stemmen
21.595 Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano's.…
vreugde voor morgen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
698 wanneer jij
naar mijn tranen luistert
ze wentelt in je diepste lagen
maak ik plaats in mijn armen
en wieg je tedere woorden
met het hoofd voorovergebogen
zoals regen tegen het raam
glijden schaduwen
van uren zwaar gevuld
niet in de verte
achter afgesloten deuren
maar dichtbij in de eenheid
van mijn oorsprong
ik kus je ogen, ongestoord…
Een mooie herfstdag die vertedert
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
686 Is de herfst al in de verte aan 't kijken
naar het nieuwe begin, zoals de scheuten
nu al onder de dorre bladeren groeien?
Wie weet, ik zal vanavond zingen.…
Bitterkoekjes
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
981 van de jager maar verdragen
want ze mocht geen kapje dragen
in het bos waar zij verscheen
want de jager vond een meisje
met een kapje maar obsceen
En zo trok zij heel alleen
zonder haar kapje - diep verslagen
met haar losgeslagen haren
door de bossen - nergens heen
waar de wolven haar verslonden
met hun magen vol van steen
In de verte…
ze boeien licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
677 heb je zon beloofd
maar de stralen
breken in je ogen
tot een valse glans
woorden krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet nu energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan want anders
vallen angsten je weer aan
ga…
Verstekeling
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
862 Vervoerd naar verten door een schuit uit China
Een tot de kiel verroeste brik, bejaard
Met vuurwerk hopend op behouden vaart
Vol vage vracht en olievaten (‘Fina’)
Als nautisch lifter was het mij veel waard
Al stuiterde ik als een ballerina
Op zee en tropenkoorts en van de kina
Zo’n avontuur van ouderwetse aard
Aan boord te zijn, te lezen…
Vervliegt uit blote lijven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
566 warmte die genoten is
vervliegt uit blote lijven
ik schrijf omdat ik blijven wil
woorden maken het verschil
in draden met de werkelijkheid
ze schrijven mijn realiteit
mijn leven lost zich op
in een reëel afwezig zijn
een existeren op de rand
balanceren boven het ravijn
de tekst als lijn
die zomaar kan verdwijnen
zwevend in de verte…
In een afscheidsgroet
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
751 ik nam je hand
in je ogen zag ik muren breken
vergeten zorgen weer bewegen
in het stof van niet meer weten
je blik verwees mij naar de verte
lichaam in een afscheidsgroet
je gezicht verzachtte in zijn trekken
je mompelde het gaat je goed
ik bouw een wereld met mijn eigen wegen
slecht horizonnen stuk voor stuk
ik zal bekrompen beelden wreken…
De verre zomer
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
675 De verre zomer
De muziek van de verre zomer
hoor ik nog zachtjes in de verte.
Een zomer die mijn hart
deed groeien tot voorbij de hemel.
De muziek van de verre zomer
zie ik nog flauwtjes verborgen
achter een sluier van herfst mist.…
waarvandaan
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
570 het was een zacht begin
toen jij dichterbij
kwam
en de rivier achterliet
die ten dode was opgeschreven
je was de enige
die zag hoe het water
treurde
hoe stil haar stroom de klanken
volgde
van de wind, de verte
waar niemand wil komen
en nog trager vogels herleest
dan de woorden, die zichzelf,
nog in hun schaal, niet begrijpen…
City Lights
gedicht
4.0 met 8 stemmen
9.198 In de verte klinkt geblaf.
Ik zie mijn moeder op de sokkel staan.…
de kerkklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd
en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de
stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en
de straten en steegjes vol van arbeid van
bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers
en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen
in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
Dominus illuminatio mea
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
878 Een klagende viool
In de decembernacht
Een stem in de verte bezingt de wanhoop zacht
Waar is het licht dat nu zou komen
Waar is de hoop die werd verwacht
De stilte verstikt
De silhouetten van de bomen
Er is iets op komst
Al weet niemand wat
Een onweer, een kracht
De tijd is hier
Dat ons onheil wacht
Dominus illuminatio mea
Want het donker…
Stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
420 water slaat het verlangen naar de bodem
sleurt zonder omzien onze levens met zich mee
niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee
op gescheiden oevers brengen we een dronk uit
aan de grond genageld heffen we het glas
niet alleen de tranen om stilgevallen levens
vanaf twee kleine heuvels kunnen we elkaar zien
als twee stippen in de verte…
Vibratie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
663 Een dik gordijn van mist
omsloot geheel de wereld
In de verte echter
klonk een mooi lied
Haar stem streelt mijn oren
met die van jullie erbij
Een enorm genot
door de trilling van trommelvliezen
Met liefde worden
noten aaneengeregen
Vanuit het hart, rechtstreeks
is wat kunst hier biedt
Muzikale tonen
beheersen oprecht de zaal
De notenbalk…
Zo zal het gaan
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.120 In de verte nadert slechts de zware gestalte
van een hond. Een grijze damp slaat van zijn
rug. Hij gromt. Zijn poten dreunen op je pad.
Maar voor je het weet begraaft hij zijn snuit
al in je handpalmen en slaat met zijn kop
alsof hij iets kwijt wil.…
Maandagmorgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Terwijl knorrende
Beesten het centrum
Van mijn stad
In bezit nemen
Haar omgeving
Achterlatend in
Warrelende wolkjes
Sta jij bij
Het stoplicht
Je eigen wolkjes
Uit te blazen,
Mens die alleen
Op de wereld lijkt,
Uitgerust met draagzak
Op je rug sta je in
De eindeloze verte
Te kijken wachtend op
Het groene licht dat…
Samenloop
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 ik zwalk best vaak tussen kanalen,
zij snijden beangstigend rechthoekig
door fijnmazige hersenluwte
ik zie in de verte een soort begin
van een vaste wal aandrijven
maar zelden vallen begin en eind
in één ruk samen, ook weer niet
eindeloos, niet de vrije val van diepte,
de nietigheid van vingers in groeven
van weerbarstige steilranden,
niet…
Nog herfst zon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
770 door aangeslagen ramen
jij vouwt rustig de handen
in warme stilte samen
terwijl stofjes dansen
in schuine banen licht
overpeins jij de kansen
waarvoor je bent gezwicht
soms wat gelaten
over zaken die jij
niet hebt kunnen maken
strevend naar evenwicht
zij vonden jou
met een lach op je gezicht
ogen ontspannen
op een hemelse verte…
aire
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.914 Laat in het najaar tot stilstand gekomen
is het nog niet te laat
het gegeven bos dat uit bomen bestaat
de gelezen steil oplopende akker daarachter
die de verte opheft
uitstappend loopt het verhaal
vast in een komma: windschaduw, sela, wit
regel tussen aankomst en weggaan
de betrapte brief op het pad een pad
tussen bladeren, echo noch…
Verkenning
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
512 In de wenkende tuin
van 't kasteel Drakesteyn
wandelt peuter Alexander
aan de ouderlijke hand
eigenzinnig maakt hij zich los
speurt zelfstandig
bij verleidelijke bloemen
tussen bomen en struiken
wijdt hier zijn koninkrijk
van verbeeldend ontdekken
maar
daarbuiten roept de wereld
het prinsje wordt meegenomen
naar de woelige verte
speelt…
Zonder om te kijken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
579 En langsdenderende
Trekkers door -
Jij moet ergens heen,
Al weet je zelf niet
Waar naar toe -
Ik groet je,
Omdat ik je zo goed ken,
Dag vrouw Aukema, hoor je
Me zeggen, je kijkt me aan
En je twijfelt of jij dat bent,
Want tussen jouw ogen en de mijne
Zitten lichtjaren van afstand -
Horen en zien doe je alleen nog
In de verte…
Contemplatie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
578 Ze huivert, in de verte klinkt monnikengezang,
door kabouters wordt er champagne gedronken
en buiten beginnen tortelduiven te koeren.
Na de dienst schuifelen de monniken voorbij,
ze prevelen gebeden en ze kijken naar binnen,
waarschijnlijk zijn ze al eeuwen ontwaakt
en verteerd.…
Februarizon
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.394 Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt met witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano’s.…
Nabij de einder
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
540 als de natuur haar kim vertoont
dan verdwijnt de hoop
op de oneindige duur
de verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koud vuur
maar het ademen legt steeds meer bloot
dat nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot
dat wat je nodig hebt als dagelijks brood
niet dat je…
Wolkentaal
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.598 We blijven haken,
overtreden wetten, laten
ons betrappen op een blik
in de verte waar wolken zijn.
De handen weerloos boven
een deken, de haren
verward van schuldeloosheid.
Schrijven terug, met schaduw.
----------------------
uit: 'Deuren', 2004.…
getuigen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
554 over rotsen ligt de wankele afdaling
met zicht op verhalende cipressen: hugenoten
begraven zonder steen of voortvluchtig
terug klimmend, de spieren verzuurd
in de verte het terracotta dak
de oude deur, schietgaten in de wanden
laaghangend mist, rook, geur van hout
de oeroude rank levert nog wijn
in harsachtige herinnering: samen
met kaas…
3
gedicht
1.0 met 1 stemmen
3.579 Radiostilte, plein busstation
ik heb het meeste weggefloten
maar er klinken droge knallen in de verte
en een hond dringt binnen
gaat tegen de ruit staan
klaar voor een nachtelijk vonnis.
-----------------------------------
uit: 'Groter dan de feiten', 2008.…
Avond (Glencoe)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 een krijsende kleine burgemeester
zwiert sierlijk boven het droogvallend wier
in de monding van de rivier
zoeken eenden gelaten naar voedsel
op de nerende scheidslijn
van zout en van zoet
de hemel verliest in egale bewolking haar gloed
de wind valt geleidelijk weg
en in de verte vergrijst
een berg in het zwelgende grijs
steeds verder…