Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

aan de bar

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.003
Aan de bar waar stemmen klonken in de verte naar het scheen, wat het rotgevoel versterkte dat ik helemaal alleen een omhulsel op een kruk, een niemand leek te zijn, een levend ornament zonder emoties, zonder pijn was daar plots die enkele gedachte die mij terugbracht naar voorheen.…
Lucero5 april 2004Lees meer >

februarizon

gedicht
3.3 met 37 stemmen aantal keer bekeken 21.595
Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan arbeiders bouwen met aluinen handen aan een raamloos huis van trappen en piano's.…

vreugde voor morgen

netgedicht
4.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 698
wanneer jij naar mijn tranen luistert ze wentelt in je diepste lagen maak ik plaats in mijn armen en wieg je tedere woorden met het hoofd voorovergebogen zoals regen tegen het raam glijden schaduwen van uren zwaar gevuld niet in de verte achter afgesloten deuren maar dichtbij in de eenheid van mijn oorsprong ik kus je ogen, ongestoord…

Een mooie herfstdag die vertedert

netgedicht
4.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 686
Is de herfst al in de verte aan 't kijken naar het nieuwe begin, zoals de scheuten nu al onder de dorre bladeren groeien? Wie weet, ik zal vanavond zingen.…
Adeleyd10 oktober 2008Lees meer >

Bitterkoekjes

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 981
van de jager maar verdragen want ze mocht geen kapje dragen in het bos waar zij verscheen want de jager vond een meisje met een kapje maar obsceen En zo trok zij heel alleen zonder haar kapje - diep verslagen met haar losgeslagen haren door de bossen - nergens heen waar de wolven haar verslonden met hun magen vol van steen In de verte…
jan haak14 december 2008Lees meer >

ze boeien licht

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 677
heb je zon beloofd maar de stralen breken in je ogen tot een valse glans woorden krijgen nu geen kans handen trekken schaduw aan ze boeien licht waarheid kijkt onaangedaan vervuld van plicht je vreet nu energie omdat de verte andere dingen ziet geen rust om stil te staan want anders vallen angsten je weer aan ga…

Verstekeling

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 862
Vervoerd naar verten door een schuit uit China Een tot de kiel verroeste brik, bejaard Met vuurwerk hopend op behouden vaart Vol vage vracht en olievaten (‘Fina’) Als nautisch lifter was het mij veel waard Al stuiterde ik als een ballerina Op zee en tropenkoorts en van de kina Zo’n avontuur van ouderwetse aard Aan boord te zijn, te lezen…

Vervliegt uit blote lijven

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 566
warmte die genoten is vervliegt uit blote lijven ik schrijf omdat ik blijven wil woorden maken het verschil in draden met de werkelijkheid ze schrijven mijn realiteit mijn leven lost zich op in een reëel afwezig zijn een existeren op de rand balanceren boven het ravijn de tekst als lijn die zomaar kan verdwijnen zwevend in de verte…

In een afscheidsgroet

netgedicht
2.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 751
ik nam je hand in je ogen zag ik muren breken vergeten zorgen weer bewegen in het stof van niet meer weten je blik verwees mij naar de verte lichaam in een afscheidsgroet je gezicht verzachtte in zijn trekken je mompelde het gaat je goed ik bouw een wereld met mijn eigen wegen slecht horizonnen stuk voor stuk ik zal bekrompen beelden wreken…
wil melker1 november 2009Lees meer >

De verre zomer

hartenkreet
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 675
De verre zomer De muziek van de verre zomer hoor ik nog zachtjes in de verte. Een zomer die mijn hart deed groeien tot voorbij de hemel. De muziek van de verre zomer zie ik nog flauwtjes verborgen achter een sluier van herfst mist.…

waarvandaan

netgedicht
3.2 met 17 stemmen aantal keer bekeken 570
het was een zacht begin toen jij dichterbij kwam en de rivier achterliet die ten dode was opgeschreven je was de enige die zag hoe het water treurde hoe stil haar stroom de klanken volgde van de wind, de verte waar niemand wil komen en nog trager vogels herleest dan de woorden, die zichzelf, nog in hun schaal, niet begrijpen…

City Lights

gedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 9.198
In de verte klinkt geblaf. Ik zie mijn moeder op de sokkel staan.…

de kerkklok

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 561
De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en de straten en steegjes vol van arbeid van bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
c. paris1 september 2011Lees meer >

Dominus illuminatio mea

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 878
Een klagende viool In de decembernacht Een stem in de verte bezingt de wanhoop zacht Waar is het licht dat nu zou komen Waar is de hoop die werd verwacht De stilte verstikt De silhouetten van de bomen Er is iets op komst Al weet niemand wat Een onweer, een kracht De tijd is hier Dat ons onheil wacht Dominus illuminatio mea Want het donker…

Stippen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 420
water slaat het verlangen naar de bodem sleurt zonder omzien onze levens met zich mee niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee op gescheiden oevers brengen we een dronk uit aan de grond genageld heffen we het glas niet alleen de tranen om stilgevallen levens vanaf twee kleine heuvels kunnen we elkaar zien als twee stippen in de verte…
J.bakx18 juni 2012Lees meer >

Vibratie

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 663
Een dik gordijn van mist omsloot geheel de wereld In de verte echter klonk een mooi lied Haar stem streelt mijn oren met die van jullie erbij Een enorm genot door de trilling van trommelvliezen Met liefde worden noten aaneengeregen Vanuit het hart, rechtstreeks is wat kunst hier biedt Muzikale tonen beheersen oprecht de zaal De notenbalk…

Zo zal het gaan

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 5.120
In de verte nadert slechts de zware gestalte van een hond. Een grijze damp slaat van zijn rug. Hij gromt. Zijn poten dreunen op je pad. Maar voor je het weet begraaft hij zijn snuit al in je handpalmen en slaat met zijn kop alsof hij iets kwijt wil.…

Maandagmorgen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 510
Terwijl knorrende Beesten het centrum Van mijn stad In bezit nemen Haar omgeving Achterlatend in Warrelende wolkjes Sta jij bij Het stoplicht Je eigen wolkjes Uit te blazen, Mens die alleen Op de wereld lijkt, Uitgerust met draagzak Op je rug sta je in De eindeloze verte Te kijken wachtend op Het groene licht dat…

Samenloop

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 501
ik zwalk best vaak tussen kanalen, zij snijden beangstigend rechthoekig door fijnmazige hersenluwte ik zie in de verte een soort begin van een vaste wal aandrijven maar zelden vallen begin en eind in één ruk samen, ook weer niet eindeloos, niet de vrije val van diepte, de nietigheid van vingers in groeven van weerbarstige steilranden, niet…
Iniduo17 augustus 2014Lees meer >

Nog herfst zon

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 770
door aangeslagen ramen jij vouwt rustig de handen in warme stilte samen terwijl stofjes dansen in schuine banen licht overpeins jij de kansen waarvoor je bent gezwicht soms wat gelaten over zaken die jij niet hebt kunnen maken strevend naar evenwicht zij vonden jou met een lach op je gezicht ogen ontspannen op een hemelse verte…
wil melker12 september 2014Lees meer >

aire

gedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.914
Laat in het najaar tot stilstand gekomen is het nog niet te laat het gegeven bos dat uit bomen bestaat de gelezen steil oplopende akker daarachter die de verte opheft uitstappend loopt het verhaal vast in een komma: windschaduw, sela, wit regel tussen aankomst en weggaan de betrapte brief op het pad een pad tussen bladeren, echo noch…

Verkenning

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 512
In de wenkende tuin van 't kasteel Drakesteyn wandelt peuter Alexander aan de ouderlijke hand eigenzinnig maakt hij zich los speurt zelfstandig bij verleidelijke bloemen tussen bomen en struiken wijdt hier zijn koninkrijk van verbeeldend ontdekken maar daarbuiten roept de wereld het prinsje wordt meegenomen naar de woelige verte speelt…
Han Messie14 november 2015Lees meer >

Zonder om te kijken

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 579
En langsdenderende Trekkers door - Jij moet ergens heen, Al weet je zelf niet Waar naar toe - Ik groet je, Omdat ik je zo goed ken, Dag vrouw Aukema, hoor je Me zeggen, je kijkt me aan En je twijfelt of jij dat bent, Want tussen jouw ogen en de mijne Zitten lichtjaren van afstand - Horen en zien doe je alleen nog In de verte…

Contemplatie

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 578
Ze huivert, in de verte klinkt monnikengezang, door kabouters wordt er champagne gedronken en buiten beginnen tortelduiven te koeren. Na de dienst schuifelen de monniken voorbij, ze prevelen gebeden en ze kijken naar binnen, waarschijnlijk zijn ze al eeuwen ontwaakt en verteerd.…

Februarizon

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 5.394
Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open het straatgebeuren zeilt met witte verten aan arbeiders bouwen met aluinen handen aan een raamloos huis van trappen en piano’s.…

Nabij de einder

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 540
als de natuur haar kim vertoont dan verdwijnt de hoop op de oneindige duur de verte groeit onzichtbaar groot stof verwordt tot koud vuur maar het ademen legt steeds meer bloot dat nabijheid het enige doel blijkt en als je je ogen verder opent valt vaak het ware gevoel in je schoot dat wat je nodig hebt als dagelijks brood niet dat je…

Wolkentaal

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.598
We blijven haken, overtreden wetten, laten ons betrappen op een blik in de verte waar wolken zijn. De handen weerloos boven een deken, de haren verward van schuldeloosheid. Schrijven terug, met schaduw. ---------------------- uit: 'Deuren', 2004.…

getuigen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 554
over rotsen ligt de wankele afdaling met zicht op verhalende cipressen: hugenoten begraven zonder steen of voortvluchtig terug klimmend, de spieren verzuurd in de verte het terracotta dak de oude deur, schietgaten in de wanden laaghangend mist, rook, geur van hout de oeroude rank levert nog wijn in harsachtige herinnering: samen met kaas…

3

gedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.579
Radiostilte, plein busstation ik heb het meeste weggefloten maar er klinken droge knallen in de verte en een hond dringt binnen gaat tegen de ruit staan klaar voor een nachtelijk vonnis. ----------------------------------- uit: 'Groter dan de feiten', 2008.…
Jan Baeke31 januari 2018Lees meer >

Avond (Glencoe)

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 466
een krijsende kleine burgemeester zwiert sierlijk boven het droogvallend wier in de monding van de rivier zoeken eenden gelaten naar voedsel op de nerende scheidslijn van zout en van zoet de hemel verliest in egale bewolking haar gloed de wind valt geleidelijk weg en in de verte vergrijst een berg in het zwelgende grijs steeds verder…