1304 resultaten.
Makker, de dag is óp; lóóp, om je deel te halen
poëzie
4.7 met 3 stemmen
998 de wijn mag niet verschalen,
Wijl 's nachts om onze peêl de broze weemoed sloop.
Een donk're rozelaar, een vroege verzen-schrijver,
Een bronstig peerd, dat draaft, de lucht welft stil en strak,
Een vogel rijst en daalt en scheert de koele vijver...
Makker, de dag is schóón, die door de windsels brak!…
Het vloeit door ons heen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 we zijn doorzichtig,
het geheim van zon en lucht,
hoop werd vol, weemoed
hol door kraaien in hun vlucht,
seizoenen verschaffen
ons de honing en soms aluin,
de hemel is slechts
een herschikking van de kruin.…
De immigrant
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
655 Zij kuieren over een weg
vol weemoed met distantie en gezond
verstand. Twee mannen zo verschillend
van taal en volksaard voelen zich een
met wat hun moederland nog voor hen
heeft bewaard.
Twee mannen wier stappen opklinken in
een vreemd land praten samen over wat
hun emoties zo nu en dan overmant.…
Als mijn wereld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 De weemoed
naar wat toekomt door het verleden
wordt vergald.
Wil dan het tegenlicht zijn
waar ik om vraag. Het hemellicht
zijn waarom mijn wereld schraagt.
Het venster op het wereldbeeld;
de verspieder in mijn hand;
Tot een uittocht in de eeuwigheid,
samen naar het beloofde land.…
De familie Piggelmee - negende verhaal - tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 In ieder geval overstemt nu een gevoel van weemoed
bij hem aan denken; aan die gelukkige huwelijks-
momenten, die hij thuis altijd mocht koesteren samen
met het vrouwtje Piggelmee. In het met liefde onder ogen
zien van hun dagelijks leven onder het genotvol drinken
van een kopje Dwergenmans koffie of thee.…
Eenzaam moederhart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.063 Het huis is plots eenzaam zonder haar snelle pasjes
het kamertje opgeruimd, geen spelletjes op de grond
netjes op een rij hangen weer de pakjes en jasjes
foto’s op de kast, toen ze vol energie was en gezond
Weemoedig zit zij nu bij ‘t lege bedje in haar kamer
en streelt liefdevol herinneringen van haar lieveling
zij kan niet meer verder denken…
Uit twee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
783 Parijzenaar
met zijn brille en rappe woorden
hij laat zich voorttrekken in de tijd
onstuimig voortduwen door de noordenwind
Toch heeft deze nacht jou opnieuw bedacht
voor slechts een deel en mij onrust gebracht:
wij wandelden in de zon van de zomer in Rome
in de zachte lenteregen te Parijs langs de Seine
Ik ben door jou verlokt, een weemoedige…
Een oud dagboek
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
595 mijn roze geluk viel aan scherven
en het blauwe verlangen dat in weemoed verging.
Vele bladzijden liggen nog precies in mijn geheugen
alsof de dag dat ik ze schreef,pas gisteren leek
maar hoe hebben ze mij ooit kunnen verheugen?
- als alles achteraf maar een dwaze illusie bleek!…
Rifugium
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
566 Van Mountain High en River Deep
Ziet onderwijl de kale stammen
Die stroomafwaarts komen drijven
Woudreuzen in duizendtallen
Odyssee uit Siouxland
Geslachtofferd in Wounded Knee
Stapels middagwolken boven
Velden maïs in de valleien
Ziet ze zienderoog verdwijnen
Naar hun horizonresort
's Avonds hoor ik haar stem galmen
Vol van weemoed…
Het is bijna herfst
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
457 Het is de tijd van inspiratie, energieën ontvangen
maar ook in elk van ons weer zal loslaten, melancholie en
weemoed als welluidende melodie, een opeenvolging van klanken
van verschillende toonhoogte laat diepe sporen na in een breekbaar hart.…
De rivier van het leven
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
619 Bovendien stromen de golven mee op tempo
maat en ritme van langslopende seizoenen: lente, tijd voor
innerlijke schoonmaak en ontwaken, zomer vol passie terwijl stemmen
van melancholie en weemoed vloeien in herfst tot zij zich overgeven aan winterrust.…
Langs de rivier
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
496 Bovendien stromen de golven mee op tempo
maat en ritme van langslopende seizoenen: lente, tijd voor
innerlijke schoonmaak en ontwaken, zomer vol passie terwijl stemmen
van melancholie en weemoed vloeien in herfst tot zij zich overgeven aan winterrust.…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Stilte wordt slechts
verstoord door weemoedige klanken van een kievit of het gebrom van een tractor.
Veenbodem is doordrenkt met
verhalen van vergeten generaties ambachtslieden
en boeren. Elke ochtend zweeft de nevel als een zachte sluier over
het water, tot zon haar gouden vingers uitstrekt en onthult wat lang verborgen was.…
Sonate van Verlangen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
259 Mijn ogen rusten in extatisch vertier,
uit weemoed geboren en teder verminderd.
Treed toe in mijn reis naar de dageraad,
ongekend en volmaakt ongedwongen.
Ik schilder met woorden, altijd paraat,
als een sonate — welbespraakt, onbezongen.
Hier eindigt het spel in een lach die beklijft,
vervoerend als een vluchtig schaduwspel.…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Zacht water stroomt voort
bladeren dansen voorbij
tijd vloeit met de beek
Water glijdt stil tussen
de met mos beklede stenen, licht
breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor
fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos.…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 In witte rijp en nacht gloort weemoed,
een vlam die niemand branden kan.
Het hart dat zoekt, wordt zacht behoed
door sneeuw en schaduw, stil en bang.
En onder elke witte deken
schuilt iets dat bijna nooit verdwijnt:
gemis dat meteen de stilte breekt...
Het gele licht dat door de vensters schijnt.…
Ons lijkt voortaan ik alleen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
316 weer even aan elkaar breien
voor voetballende
mooie, donkere jongetjes
Totdat we onszelf
weer in de spiegel zien
onze diepe rimpels en bakkebaarden
onze uitgezakte wangen
die onbeleefde onderkinnen
wanneer we niet meer bedenken
of hij bestaat, in het echt twijfelt
die grote man daar op de wolk
totdat we onszelf herstellen
uit weemoedige…
Luchtige dromen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
381 Ervaring leidt tot weemoed,
het proeven van jouw leven,
bij elk ontwaken overgeven
aan een nasmaak van bloed.
Om nooit meer weer te keren
zal de jeugd je wreed verlaten
en hard over je zonden praten,
jij kunt je toch niet verweren.…
Verlangen van de zwerver
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
64 Geen weemoed meer, maar een scheppende, nieuwe start.…
Bespiegeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
528 Winterse bomen
weerkaatst in vensterverval.
Ooit was het hier warm.…
ZANGDRIFT
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.101 Hoe zoet weemoedig is het mij,
Als ware een stroom van melodij
Mij op zijn golven voerend;
Als hoorde ik in ’t verschiet
Een lied,
Dat hart en zin mocht kluisteren;
Een nieuw gezang, dat niemand zong,
En dat de ganse wereld dwong
Tot opgetogen luisteren!
Mijn vrienden, neen! geen lust,
Maar rust
Ontbreekt de arme zanger.…
Aan Het Sterfbed Van Barmhartigheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
717 Als jankende klanken van weemoed
waait er een wind door de atmosfeer
een vleugje zelfreflectie
gaat al gepaard met hartezeer
ogen bekijken de wereld
vanuit een persoonlijk vizier
verandering is onmogelijk
er is maar een manier
botsingen tussen culturen
wrijving tussen vroeger en heden
een overeenkomst hebben wij allen
een verschillend verleden…
uiteen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.326 een gezang die mijn oren vulde
mijn gevoel in kleuren deed opwellen
lagen die met elkaar zongen
en mijn hoofd weemoedig deed verlangen naar licht.…
OKTOBER
poëzie
4.5 met 6 stemmen
3.531 Getij van Westerstorm en stille wolkendagen,
Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, -
Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen
De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw.…
- De oude stem -
netgedicht
4.7 met 48 stemmen
613 jaar moet hij vaststellen dat hij de strijd verloren heeft
klimop overwoekert het volume van de oude stem, zijn leven over dat hij verteld
steeds een beetje meer ingrijpend veranderd elke zin, doordrenkt de levensstijl
zo moedig, zo voorspelbaar
sterk als een oorlogsverteraan..amper hoorbaar nog, die oude man
zijn naamloze verlorene grauwe weemoed…
Zevenslaper
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.733 Laten we slapen tot de dagen
van december zijn gebroken
en de scherven van een zomer
in een houtvuur zijn vergaan
en tel met mij de maanden mee
door ze in weemoed weg te dromen
en aanhoor de zevenslaper
zachtjes snorren in de maan
Hier wil ik zijn in blauwe sneeuw
om witte schoenen bij te dragen
en te vallen in jouw schaamte
tot de tijding…
Miró's Maan
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.623 De dag dat zij tot stilstand kwam
verdween tussen coulissen
was de dag dat zij slechts half werd
een schicht van haar gezicht
Zij was vader, moeder, God, de duivel
mooier dan Delilah
lenigde ons lamme weemoed
witter dan de witste zwaan
Wij waren haar bewonderaars
kijkers in haar naakte sponde
onze handen bleven schrijven
onverknoopte…
Gedenk mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Wanneer het pad dat wij betraden
met jouw weemoed van voorbije
eer wordt overladen; dan gedenk mij.
Wanneer het verleden in jouw ziel
huist en de tijdgeest jouw levensweg
kruist; dan gedenk mij.
Wanneer de duisternis van het bestaan
worstelt met het licht om voort te gaan;
dan gedenk mij.…
Gedachten bij het graf van A.C.W. Staring.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.118 En gade en minnend kroost
Staan, bij der dichtren koren,
Weemoedig, zonder troost!
Maar, welk een treffend woord
Lokt mij naar 'skerkhofs poort
En schenkt de geest bedaring:
‘Uit nacht rijst morgenrood,’
Het was uw spreuk, o Staring!
‘Het leven uit den dood.’…
Vriendschap?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
611 ze zijn ondoorzichtig, duurzaam proces van zon en lucht,
hoop werd vol, weemoed hol door kraaien in hun vlucht,
seizoenen verschaffen de vol - en kaalheid in de kruin,
de hemel is van purper, belooft verjonging tot in aluin
vrienden van één lot, eeuwenoude knarren, tweeling in een ras,
gebogen in hun denken waarin leefbaarheid het best gedijt…