1969 resultaten.
Kloosterherinnering 2
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
495 Op warme dagen ging ik als een speedboot
borstkrollend heen en weer in het luxe
privé-zwembad in de kloostertuin,
terwijl groene kikkers verbaasd
naar mijn rumoer keken
In de kaarsenfabriek sneed ik met een
vlijmscherp slagersmes de witte lonten
op gepaste wijze af, terwijl ik met
moeite mijn polsen kon onderscheiden
In de tobbe vol echte…
Diepzee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 In het oppervlaktewater ben ik nat gegaan, ik kan
niet meer blijven maar wilde staan. Hoewel zelf gekozen
kan ik niet zien wat komen gaat.
Zonder kans op retour ben ik door een duister wak gegaan.
Nu ik daal stijgt snel de druk, hoe diep kan ik gaan?
Ik laat me langzaam zakken, mijn longen staan op knappen.
Ik heb bescherming nodig, de elementen…
uittreden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
500 ik leef, adem, bewust
terwijl m’n lichaam slaapt
is m’n geest klaarwakker
zo vaak als m’n mond gaapt
brand ’t vuur van m’n ziel
als een kaars zonder voet
geworteld van m’n hielen
in een trance gelanceerd
klim ik geleidelijk door ’t plafond
om vanaf het dak van m’n slaapkamer
de stad te bezien
ik volg stadskanaal de vaart
langs het postkantoor…
Grensmoment
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
514 Blokken
Op mijn tenen lopen
Heilig resultaat
Topprestaties
Doel voor
Mijn toekomst
Beste van besten
Wil ik zijn
Moe van het altijd
Buitengesloten
En onopgemerkt zijn
Dan in de grauwe
Novemberlucht zo
Maar een grijze
Zeppelin - vervreemdend
Element verdwaald in het
Wijde landschap
Van mijn jeugd
Mijn toekomst vervreemd…
De nacht fluistert mij geheimen toe
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
879 De nacht bevangt mij.
Niets is meer zeker in de nacht.
De woeste wellen breken zo lijkt het door elke dam.
En ik lijd in de zwaarte van de donkerheid in de nacht
aan hallucinaties van vele aard.
Gezichten herken ik niet meer.
Zelfs de meest vertrouwde gezichten worden voor mij onherkenbaar.
De nacht is zwaar en haar donkerheid een spook gelijk…
Bidden nu wat vaker
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 vaak dreigt
de hemel te ontladen
of is het de hel
wij baden wel
maar het bewijs kwam
nooit met bakken uit de lucht
wij zijn gevlucht
voelden al nattigheid
in onze hoop op boven
de hemel is weer blauw
wij bidden nu wat vaker
dan breekt de hel los in het water…
XXXIV
gedicht
4.7 met 53 stemmen
6.442 dit de landschappen verenigt in een wil: het mij wenken.
kende dan ik de myriaden ogen van hun gelatene?
op het bereik waarvan ik mij in verdichtsels hulde,
al voedsel verzamelend onder maar een voorwendsel:
weggaan, uit mijn as treden, uitruimen de urn.
of zo: vochten uit mijn slijm tredend, zwemen verspelend.
maar zo, dat dit mij lokte als een…
Alles is zon
gedicht
2.1 met 12 stemmen
5.739 alles is zon en brandt in de verte duizelt het
de kolos in het blauw
aan de omstreden einder
versteent het woud ontmantelt de boom korjaal
met de krijger wordt rotsgraf een volk
dat verdwijnt
in de verte
valt de kolos in het zand grijnzend in zenit
geen schaduw geen schaam meer te zien
-------------------------------------
uit: 'Vluchtig…
Het dansende meisje
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
609 Ze is eigenlijk heel normaal
Eigenlijk valt ze niet eens op
Ze is wat verlegen
Misschien ook een beetje bang
Als er niemand is
En niemand stiekem kijkt
Dan doet ze haar ding
Een beleving in haar hart
Iets van passie en veel kracht
Ze gaat dansen
Midden in de nacht
Het meisje danst
Haar voeten komen van de grond
Ze zweeft in de lucht…
Met een ruiker
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.156 Tussen haar zusters, de verkoren rozen,
Verbergt zij kuis en bang de zaligheid
Die haar verwart en mijmerend doet blozen
Nu zij vermoedt waartoe ze is voorbereid.
De bloemen op haar haastige adem beven.
Waarom die vrees?...want ze is mij teer verwant
En heeft mij daarom argeloos gegeven
Dit warme speelgoed, haar verliefde hand.…
Nimue
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
630 ik ken een waterpartij
die na de val
rimpelloos
de plas vormt
onpeilbaar diep
donkerblauw delfisch
om de maan
komt zij, wit
feeëriek
en beroert de spiegel
één rimpeling
verspreidt zich
omarmt haar
gaat verder
middenin de plas
een hand
omhoog gestrekt
als invitatie
geen fakkel
geen zwaard
alleen de uitnodiging…
De wijze man
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.153 Opeens stond hij daar
Recht voor mijn neus
Je kon er niet omheen
Een oude man
Met een volle bos witte haren
En rimpels in zijn gezicht
Die zijn oude leven tekenden
Hij keek mij doordringend aan
Zijn lippen bewogen
En zijn stem was helder van geluid
De toon was iets apart
Het kwam alleszeggend over
En zei: “Tel niet de jaren in je…
Natuurlijk
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
687 de boom
vertelde over
zijn geringde
jaren
hij kon
zonder woorden
mijn ongeduld
verklaren…
steenvrouwe
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
528 ze gaf me Engeland en meer nog
kreeg ik paarse prikkels
in een rode lach en voelde ze
de maan
-ik bladerde-
vond warme steen -en zag
het alziend oog zomaar langs de weg
wit water zuiverde een klankschaal
tot haar schone toon
me toezong van haar elfenwoon
ze glimlacht
rond mijn kaken
in de tussenwereld woont
mijn hart en ook mijn…
Zen - zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
532 even tijdelijk
Zen - zijn
met jezelf
tevens
met niets
dus
dan
alleen
stilte
leeg hoofd
gedachten
laten komen
en
laten gaan
niet
analyseren
niet
bij stil staan
luister
naar
je
hartritme
en
adem
laat alles
los...als een korrel
zeezand
zijn…
Als je...
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
674 Stilte beleeft
Zonder woorden om je heen
Zo puur mag ademen in haar natuur
Is wat zij je geeft
Het mooiste geschenk
Zo voortbewegende achter het stuur
Het maakt niet uit
Waar we gaan of staan
Stilte wijst mij de weg voortaan...…
enigma
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
737 ik heb een spiegel in mijn tuin
zonder weerbeeld
stap niet door de lijst
het scheidende membraam
beweegt heen en weer
op mij toe
van mij af
raak niet aan
eens vloog er een vlinder op
die nooit weerzien werd
regen dringt drinkend
wordt weer afgescheiden
ik vang het
hopend op een glimp
vanachter
moet mysterie
niet mysterieus…
saambloei
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
662 geruisloos
kieteltast
in mijn hoofd
oeroud temperament toont
deelbereide erkenning
mijn beeweg
naar wijsheid voldaan
bomige kromtaal
voelverstaanbaar
geen graftak,
groene spruit
tot bloei aanwassen…
Pasen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
631 gedragen klonken de koralen
alsof de dirigent daarmee
de sfeer van pasen wilde verhalen
een sopraan vertaalde stilte
van het graf en een bariton
de zwaarte van de steen die daarvoor lag
tot in de ijlte van de hoogste tonen
de ontsteltenis van vrouwen zichtbaar werd
door de ontdekking van de lege tombe
opgewonden stemmen gonsden
keer…
Klaas vaak
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
677 Wie nooit gaat slapen komt hem tegen
Wie volgt zijn zandwegen?
Hij is hier vaak, maar nu heeft hij geen tijd is hij moe
En doet klaas vaak zijn ogen toe…
voornoen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
681 langzaam schuift licht
schaduw verdrijvend
mijn hof in
talmende opgewektheid
maakt zich meester
van mij
zon, ankh, moeder
van mijn bestaan
baart wellustig
maan, vader
knipogend
achtergrondig
een ochtend
als de eerste dag
aangebroken…
er zijn
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
613 ik heb een schrift
met daarin
niet geschreven woorden
waar ik sta ga
is het binnen handbereik
soms lees ik er in
dwingt het mij;
traanogen bedruipen
beduimelden
niet geschreven woorden
schrijven mij…
Onder gunstig gesternte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
632 Zij lijkt uit steen gehouwen
trotseert de winterkou
nu macht der overwinning
meer tegenstand ontvouwt
Vraag haar niet naar ’t verleden
of waar de zondvloed ruist
haar oorschelp is een wereld
waarin men degens kruist
Zij veegt met gouden vleugel
de tekens van de wand
en rijdt met strakke teugel
door onherbergzaam land
Zij weet zich…
Belofte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
674 Hoe vaak in zwart doorwaakte nachten
de dood ook kalm zijn troost aanprees,
steeds overwon (uit hoop of vrees?)
het ongewetene dat wachtte.
Wat alles nog voor mij beschoren
zo in de schoot der goden lag,
ik strekte naar de nieuwe dag
opdat het mij zou toebehoren.
En wat mij wacht aan gene zijde
van dit bestaan aan zacht soelaas:
als ik…
En toen kwam ik in het sprookjesbos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 Eerst liep ik met mijn hondje in het gewone bos.
De alledaagsheid daarvan begon mij te vervelen.
Ik liep slechts door een herkenbaar woud van louter palen en staken.
En toen door het gebladerte heen ontwaarde ik een verroest hek.
Daarachter lag het echte bos wat je moet ondergaan.
Het sprookjesbos.
Nieuwsgierig als ik was greep mijn hand de…
In dwalen en falen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
546 mijn lichaam is gekneusd
het hart slaat over
in dwalen en falen
nog altijd onderkoeld
ik kan er niet meer in
zweef slechts rond herinnering
van hoe het was en ging
zie nog het koren wuiven
op een warme zomerdag
de bruidsjurk
waarin jij de mooiste
van de wereld was
zij vechten voor mijn lijf
begrijpen niet waar ik nu blijf
om…
de era voor de Narten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 van voorbij de Panthalassa zee
voer ik
lang
ik meerde mijn scheepje aan
op Pangaea
daar waar
mijn adem
tevoren gezweefd had
overzag wederom het land
het was goed
mijn ogen ontwaarde
een utopia
ik zag het groene Kumari Kandam
waar middenin
de berg Meru
de hemel raakte
in die tijd
was er geen krijg
verderop markeerde
de…
vangnet
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
563 Kind van de zon
iedereen opzij
hier kom je voorbij
diep is de gong
vang m'n woorden bewaker
als 'n sidderaal onder spanning
ze is 'n mythologische druppel water
De reis begint pas na de landing
Treurvogel zoen de nacht
blijf feiten veranderen
het ritme lacht
verlicht zalf kan je veranderen…
stil golwe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 op die strand
in sand
soek ek die see
ek hoor haar
ek voel haar
maar kan haar nie betas nie
sy is weg
vertrek in die aand
sonder woorde
ek nie verstaan nie
soveel te sê
sy hoor nimmermeer
sy is weg
vertrek in die aand
sonder woorde…
In het bos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
647 Wie toch wijken in de eiken,
immer wijken als wij kijken?
Wie verschuilen zich als uilen
in hun zwarte bomenhart?
Zou ik dromen dat mijn lome
voetstap gladde schedelkap
boven hoge wenkbrauwbogen
nog geen tel te vroeg verjoeg?
Ruisen koel door bomenhuizen
hun gewaden? Nauw verraden
blâren met trage gebaren
een bewegen, zó verzwegen…