1730 resultaten.
fladderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
381 waarop wij dansen
terwijl de wereld buiten
zich langzaam opmaakt
voor een nieuwe start
als wij onze deuren openen
om de warmte te proeven
van het elkaar ontmoeten
dat ontsnapt aan het virus
de zo gehoopte toegift is
met opgeheven vuisten
zwaaiend naar het monster
omarmen wij elkaar denkbeeldig
gewaarschuwd als wij zijn
voor het onzichtbaar…
De leegte voorbij...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
771 Jouw licht in mijn duisternis
onzichtbare kracht
laat mij geloven,
de volheid,
wetend waarheen...
Daden van jouw barmhachtigheid
zet ik voort
in levens van anderen,
de volheid,
wetend waarheen...
...de leegte voorbij.…
Wil jij in mijn schoenen lopen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
392 zie hier de linker zo ook de rechter
dankzij dikke zolen loop je
elke dag op wolken
graag leen ik je ook de mantel
die al even om mijn schouders hangt
met in de zakken vergeten briefjes
draag je dan ook de aangereikte rugzak
met alle zorgen van dien
onzichtbaar maar duidelijk aanwezig
zodat ik even op de schommel
plaats kan nemen die…
KUNSTWERK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 met een van titanium
gemaakte heup en knie
en een brilletje met
varifocale kunstofglazen
is ‘t mogelijk dat ik alles weer
aan kan en weer zie
met een nepklep in m’n hart
en bijna onzichtbare apparaatjes
in m’n oor is het dat ik
alles beter als nooit tevoren hoor
heel duidelijk en lekker hard
en ik leef al swingend door
met geïmplanteerd…
Levensvraagstuk
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
608 Nu geluiden weerloos zijn in de kalmte van de stilte
jouw onzichtbare nabijheid die mijn adem steelt
de uitgekozen zinnen waarmee je mij doorzoekt
liefhebben in het dagelijkse vergeten
uit eenzaamheid op zoek naar nieuwe wegen
voor als niemand meer wilt lezen en begrijpen
in die droeve begeerte naar affiniteit
zonder het dilemma van onwetendheid…
Goochelvogel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 van de blinderingen hipt
bekijkt hij de vogelkooi vanaf
de binnenkant en regent het wonderen
in zijn bakje voer zijn bakje water
en de stemmen in zijn alerte kopje
die net als mijn hoofd teder knikt
naar een helderziende vrouw op straat
met bakken liefde in haar reservoir
als twee eenden knikken wij naar elkaar
en het geluk krijgt onzichtbare…
Man van geen woord
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
549 hebberige hebzucht
Geen mens geeft zich bloot
Zenuwen en spanning
Op een lege maag
Hartkloppingen
Zo stijf als de kaak
Tijdsnood
Terwijl je dat honderd keer zegt in je hoofd
Oh, en die jalouzie
Als men elkaar ziet
Ik kijk in het hart
Dwaal er in rond
Als een strenge man
Met een grote mond
Blijf op een afstand
Tot ik er onzichtbaar…
Ze zwerft ergens rond…
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
417 onverteerbaar antwoord dragen
omdat die vraag onbeantwoord zal blijven,
ze was een beeld die ik toevallig tegenkwam
maar een toeval was het in geen geval, ze
zwerft in mijn hoofd, dat was mij door
mijzelf beloofd, er zijn momenten geweest
dat vaag haar kleur en geur overeenkwamen
met een vereenzaamd gevoel van missen,
zo zichtbaar, onzichtbaar…
is lente wintertje gaan spelen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
849 geen files op de Waterweg
alleen de tijd staat stil
de boulevard, net aangelegd
de horizon, onzichtbaar kil
een wereld drijft voorbij
beladen met containers
een stil gebed, geen averij
maar winst voor ondernemers
ze varen uit, in stalen huid
met vracht, vakantiemensen
op volle snelheid ligt de schuit
een droom met al hun wensen
we…
Wave
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Zomaar wat gedachten en ideeën
Ontstaan op het kruispunt van wegen
Miljarden ondoorgrondelijke
ondoorzichtige onzichtbare onduidbare ontelbare onoverzienbare
(van onachterhaalbare weeffouten voorziene)
Gedachtenweeeën
In het gereduceerde universum van de mens,
De menselijke geest,
Zich ergens ophoudend
Tussen twee grote helften
En één schors…
Groot verlof
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
637 De oudste zag de sneeuw als een teer wonder
Ik neem het mee dacht ze, 't is zo bijzonder
't Is net een sneeuwklokje of madelief
Dat sneeuw een kleed is,
werd haar nooit verteld
Waaronder leed schuilt
dat onzichtbaar smelt…
de grote schijn
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
476 waar overdag het najaar
de wereld kleurt met bont palet
verrassen in herfst vakantie-uren
op avonden het Kralingse Bos
met een magisch schouwspel
de hemel feeëriek verlichtend
toveren mens en techniek
met wonderlijk licht en geluid
een mysterieus landschap
waarin bomen geheimen delen
onzichtbare handen weven
een sprookjesachtige tocht…
Drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
623 Je natte haren
plakken aan je koude lijf
je voelt het niet
Je spoelt aan
waar de stroming je richting bepaalt
je overleeft
je weet hoe dat moet
dat wat zich als patroon herhaalt
voelt als muiterij
Het blijft gaan en komen
diezelfde golf van gemoed
als een kind die een som maar niet snapt
een onzichtbare leermeester
in de…
De Morgenstilte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
373 De zon, een jonge bloem, breekt langzaam over
het veld, waar alles wacht, onzichtbaar één.
Een merel zingt zijn eerste, heldre zinnen,
de lucht wordt blauw en trilt van nieuw begin.
Mijn hart, een blad, mag in het licht beminnen
de stilte, en de vrede diep vanbinnen in.…
Zwarte stappen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
475 Liefde betracht het
onzichtbare
in de ander op te merken,
zij is nimmer blindheid zonder
zicht.
desalniettemin leiden paden
zonder zicht
de zwartste stappen
struikelend, herhalend,
over ranke stammen
waar het hout de knieën kent
de grond het vallen bewaart.…
De koestering
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
369 De onzichtbare draad die ons verbindt,
terwijl mijn ziel met de herinnering reist.
Ik koester de tijd, ik koester de band,
totdat de cirkel ooit weer samenvalt.
Geen ijle droom die in het niets belandt,
maar liefde die voor eeuwig door de ruimte schalt.…
Voorwaardelijk bestaan
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
302 achter
dat niet kan vergaan
geen stem die vraagt
geen hand die weegt
alleen wat ademt
zonder dat het beweegt
een zachte vacht tegen
een koude steen
geen prijs,geen reden
geen moeten,geen tijd
alleen een blijven
een stille nabijheid
beneden woelt het
meten en meer,
geven en krijgen
steeds weer en weer
maar hier op hoogte
onzichtbaar…
De bezielde pen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
180 Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten,
een eindeloze stroom die de toon bepaalt.
Wij zetten voorberekende stappen,
terwijl de matrix ons diepste wezen hervertaalt.
Maar ik weiger op te gaan in de kille marges.
Ik word geen schim in dit immense, digitale decor.…
Zeldzame kennis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
204 Jij verscheen
op het moment
dat ik langzaam onzichtbaar werd
voor mezelf.
De stilte was
ook een taal
die jij beheerste.
Dat vergeet een mens niet.
Dag mijn liefde,
voor het eerst
werd ik gezien.
Dat werkelijk mocht bestaan.
Dankzij jou,
heel even geloofde ik
dat ik niet te veel was
voor deze wereld.…
je mag het zijn
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
302 licht
van Istanboel tot Amsterdam
de grens verschuift de angst regeert
men noemt de jeugd te luid
omdat men van hun vrijheid leert
ze noemen het te opdringerig
zijn ze dan nooit zelf jong geweest
het is dezelfde kille stem
die destijds Gerard Reve vreesde
een vent die valt op een vent
gewoon op straat heel onomwonden
liefde die onzichtbaar…
Stralig borduursel van kristallen wand
poëzie
4.5 met 6 stemmen
1.605 Brahman mij verwant,
Eén Wezen deelt zich aan ons beiden mee,
Zoals één vuur, één wet, één Gods-Idee
In Aldebarân en een sintel brandt:
Het Eew'ge dat, mijn kunstgenoot, in jou
Atomen voegt tot de arabeskenbouw,
Die om je tere lijfje koepels tilt,
Datzelfde, kunst'naar van gedachten, zet
Mijn woorden saam tot kristallen sonnet,
Waarin onzichtbaar…
Hoog op de kaap
poëzie
4.0 met 16 stemmen
2.550 Hoog op de kaap, waar zich te pletter stoot
De storm, staat 't kustlicht; en zijn rondblik glijdt
Ontzaglijk over zwarte oneindigheid,
Vol hoorbaar hunk'rende, onzichtbare dood -
Een heerser, wiens rustige zekerheid
Tegen zijn gunsteling, de verre boot,
Dwars door kanonnades uit wolkenvloot
Schertsend knipoogt om hun vergeefse strijd.…
Psychodrôme
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.408 blonde prins geboren
leeft in beveiligde schijn
niets mag de toekomstige orde verstoren
Hijzelf weet daarom niet
wie hij werkelijk is
geen mens ook die het ziet
- bedekt met zwart vernis
Ooit zal die dag toch komen
dat hij zijn gezicht moet tonen
zijn leger zal hem kronen
en de nieuwe orde zal er komen
Beschermd door demonen
onzichtbaar…
Klein kindje heeft verdriet
poëzie
3.9 met 19 stemmen
2.252 Klein kindje heeft verdriet, maar moeder laat
Voor hem een mooi geel balletje in een kring
Ronddraaien - en het schijnt een gouden ring -
Aan een onzichtbare, elastieken draad;
Dan met een hamertje op een gam'lang slaat
Ze wijsjes, uit heel verre herinnering;
En 't draaiend balletje en 't metaal-geting
Leidt-af het kindje, en 't zingt en…
Mijn Vurige Muze
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.000 Genietend van de onuitputtelijke kracht
Die ons samenzijn versterkt
Onbevreesd verschuilt de rat zich
In de lieflijke klauwen van de tijger
Opdat niemand haar
Meer kwetsen zal
Onvoorspelbare eenheid
Maakt de striemen op jouw rug
Nog roder
En pijn versmelt in wild verlangen
Twee vuren worden één
Als het verschil tussen Liefde en Lust
Onzichtbaar…
Diepe wateren
netgedicht
2.3 met 737 stemmen
67.924 Geschonden zijn onzichtbaar verstofte zegels,
waar wij onder verblindende stralen vonden
naar zwarte gaten, die ons zogen van zonden
in leegte van de ruimtelijkheid der regels,
terwijl paden voerden langs dunne verheugens,
drangen dieper in een vragenmoeras stonden,
handen en voeten aan onderscheid ons bonden,
steeds minder wij het uitzicht…
Heel iemand anders
gedicht
3.3 met 103 stemmen
37.063 Vader kwam briesend thuis: hij wist
niet eens je naam of wie je was
ik knikte maar wist: meester had gelijk
Hij kon mij niet zien omdat ik jaren
getraind had op onzichtbaarheid
die kunst tot in de puntjes meester was
Vader kwam er later vaak op terug
wilde dat ik van alle markten thuis
de enig juiste richting vond
Ik trainde omgekeerd…
poëziekoketterie
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
3.689 ja, verwens mij met mijn blindheid maar
tot ongewenste onzichtbaarheid. verheug je,
ik ben geen kerstmens.…
Herfst
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
846 Als een rookgordijn wordt opgeworpen
Om aftakeling te verhullen
Als takken verder spelen in mineur
Kaal en troosteloos in de wind
Als de schrale zon een schaduw wordt
Een schim van lang vergane glorie
Wanneer gure regen mijn gezicht teistert
Bergen blaren de weg onzichtbaar maken
Wanneer fluitende wind in mijn oren blaast
me influistert dat…
Donswonder
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
889 Sprak jij eerst nog de taal
van vriendschap terwijl de
dag langzaam overging in
het onzichtbare van de nacht
gaf jij zacht nog een teken
van leven tussen zinnen ooit
geschreven in een handomdraai
met een lichte toets van toen
nam jij liefde in een warme
omhelzing en raakte heel even
gisteren aan terwijl we beiden
wisten dat…