1421 resultaten.
Westenschouwe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Westenschouwe zal vergaan,
alleen de toren blijft er staan!
Hierna keerde Schouwes lot,
al haar vissers vingen bot,
schepen vol met lading zonken,
vele mannen verdronken,
Schouwes haven slibte dicht
d’ handel werd totaal ontwricht.
En bovenop deze rampspoed
dijkdoorbraak bij stormvloed.…
De holocaust. En wij?
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.896 Afrika staat uitgemergeld te vergaan
en bedelt zelfs niet meer
om een stuk brood.
De kleinste ramp:
een vliegtuig valt, alle
tweehonderd en zeventien dood.
Soms - bij mirakel! - overleeft
een enkeling de holocaust.
De stilte staat erbij, sprakeloos.
Daaronder drijft de vraag:
waarom - bij mirakel ? -
zijn miljoenen gecrepeerd?…
voorbij
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
1.622 van dit jong verleden
is het ballast, is het weelde
slechts een pak vol zorg'loos lieve dagen
waar ik blindelings mee stoeide en mee speelde
zou ik er meer van willen vragen
of voelt mijn huid gelijk de aarde schraal
van groen en malse groei ontdaan
biedt mijn weide platgetreden, kil onthaal
zijn al mijn luchtkastelen in wilder storm vergaan…
t(er)reuraarde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.208 misschien zal ze vergaan zoals haar ontstaan
en wij met haar…
Tredmolen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
453 In zwarte aarde verzonken
in wind en weer vergaan, in
de herfst met goudgelen stronken
als tafels gedekt, stroomt de
nectar van de afnemende maan.…
het haagse matje
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
949 jaren lang dagelijks gefietst
langs het Solleveld
met de Watertoren
tussen Monster en Loosduinen
altijd gevoeld
hier liggen rode stippen
ik had ze kunnen tippen
hield vingers op mijn lippen
nu is er het duin doorwoeld
ze vonden urnen
twee graven
van Merovingers
het vreemde is alleen
ze tekenden een vergane krijger
op een haags matje…
Umbra mortis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
825 Haar dagen vergaan als rook
van vuren op het strand.
Zij schroeft zich vast
in het verleden en ik
spiraal naar verse lucht.
Buiten ligt het bollenveld
braak en bloeien papavers.
Gelaten wacht zij
tot de wurgende slang
haar te na komt.
Met de beker in de hand
is zij hem toch te vlug af.…
Breek op
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.753 laat uw leven liever vergaan
en verbloeden in eenzaamheid
dan nog langer de wegen te gaan
waarvan iedere steen u weer zegt
wat gij hebt misdacht en misdaan.
ga heen en weiger te staan
voor de bloedraad van een gericht
waarin gij uw jeugd hebt verteerd,
uw gloed en uw heerlijkheid.…
Geheugen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
713 De midzomermiddag bracht een gouden zweem van waan,
ontastbaar, een enkele wankele gelukkige dagdroom,
die als eendagsvlieg, stervend bij schemer is vergaan.
Hoopvol wachtend op het herleven van dit roze wonder,
elk ochtendgloren brengt opnieuw een schitterende belofte,
helaas gelijk de avondzon gaat ook die telkens weer ten onder.…
december bloez
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
611 of van jongelui
die in overmoed
tegen de pui,
verlicht door een gloed,
de oude geesten verjagen
van de vergane dagen.…
Met of zonder franje
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.252 of ik stik in het gestolde speeksel
van mijn mond waarin de gedroomde
dauw schijnt op te lossen en met
ongeduld te wachten op de eerste
druppel van de zonnestond,
In het licht van de anonimiteit, die
uit te dragen in een spiegelbeeld die
ik heel even zag, uit het heetste vuur
gesmeed door illusies of in de realiteit
van alledag vergaan…
Richting moskee
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
505 ik hoor de grote trom
waar kerktorens zijn verdwenen
ranken minaretten tegen blauw
het indringend schreeuwen om
gebed begint al gauw en roept
een mannenzee richting moskee
onaangedaan schijnt nog de zon
maar de seizoenen zijn vergaan
subtropen hebben nu ruim baan
het levendige bazargeroezemoes
waait veelkleurig uit tussen kinderen
hoofddoekvrouwen…
Hoge bomen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
653 Maar ook “hoge bomen” zullen vergaan
Staat geschreven in het woord van God
En alle mensen treffen eens hetzelfde lot
Wanneer we voor Gods troon zullen staan
Iedereen zal dan erkennen “Hij is de HEER”
Die het waard is om te worden geprezen
God de Heer heeft ons Zijn liefde bewezen
Wij buigen ons in alle eerbied voor Hem neer.…
Polderluchtkastelen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
506 Wij denken dus wij zijn maar wie zijn wij
Vergaan wij niet in horen en in zien
Het land van Rembrandt was nog niet geboren
Descartes had makkelijk praten bovendien
De stilte sliep nog op haar rechterzij
Wij denken niet maar zien wel duizend dingen
De kolderbolder rolt van oor tot oor
Wij horen wel maar luisteren niet meer
Versterkt in schedel…
Lichtfabriek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
368 Je vertelt me iets
over liefde, waarheid
trouw en vergane glorie
in de geheimzinnige lichtfabriek
vol dansende uitbundige mensen
het is een groot kraakpand
in een verlaten dorp aan zee
waar ze oude boeken verzamelen
in een kleine muziekzaal zonder dak
Eindelijk is de duisternis
zoet geworden
door menselijk falen
in jouw droombeeld…
Winterdepressie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
323 Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis.
O Gaia, Moeder Aarde,
geef ons hoop en leven.
U, die de lente baarde.
Verlos ons koud hunkerend hart,
uit deze bevroren greep.
Winterdepressie, deze koude smart.
En als de krokus bloeit,
door sneeuw en ijs,
dan is daar hoop dat groeit.
Trots staat en straalt zij ons toe.…
Perpetuum
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
129 Maakt jaar na jaar de cyclus rond
En volgend jaar in alle pracht
Toont zij haar hoedjespruik in kleur
Het volgend jaar in al haar pracht
Verspreid ze weer haar hoedjesgeur
Mijn digitalis gaat nooit dood
De naaister aan de overkant
Heeft al haar hoedjes na haar dood
Mee in haar houten kist verbrand
Zo komt de éne hoed terug
En anderen vergaan…
Deinend licht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
151 het vergane jaar was en is soms nog slopend,
met nu en dan een bescheiden lach
en thans probeer ik weer een weg te vinden
om naar eigen aard op te stomen
.
het zijn kleine pasjes die ik doe
en natuurlijk weloverwogen
ik was vooral mentaal de wereld moe
en mijn ziel was ver van mij afgedreven;
het moeten kunnen, heeft mij meegezogen
.…
De Kersenpit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
23 Rood aan de steel in de nazomerzon
de glans van een tijd die niet blijven kon
voor haar de herinnering, diep en vertrouwd
voor hem de belofte van winst en behoud
Zij draagt in haar blik de vergane pracht
de geur van een zomer, een jeugd die verzacht
hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag
een recht dat hij koestert, een langverwachte dag…
Door ’t kreupelbos
poëzie
3.1 met 9 stemmen
2.802 nog veel
Met dik en drab Jansalie-bloed;
’t Wordt hun voor de ogen groen en geel
Bij ’t steentje voor hun voet;
Och, is hun jeugd nog niet vergaan,
Men laat hen eens voor ’t schuthek staan,
Of maak eens d’oude leiband los,
En jaag hen dan in ’t kreupelbos.
--------------------------------------
uit: De dichtwerken (1886)…
8 spaanders
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 in alle staten
gaat meneer de maaier
zigzag rond
een vogeltje hier en daar
als schade collateraal
zo maar valt ze
in tolvlucht op het tegelpad
te pletter
en daantje cirkelt om de dood -
alles is ook vreemd en groot
de kruisspin
naast de deur vertrekt geen spier
zij evenmin -
haar dagen vergaan als rook
opgaand in het avondgrauw…
Geef me nog een kans!
hartenkreet
3.0 met 13 stemmen
3.162 Alles wat ik nodig heb dat bij jij
Ik wil mijn schatje terug aan mijn zij
Wat was ik toch zo laf
Ik wist niet dat jij zoveel om mij gaf
Geloof me ik laat je niet meer gaan
Want mijn liefde voor jou zal nooit meer vergaan
Het is niet jou leuke koppie die me raakt
Maar je liefde dat heeft mijn hart geraakt
Jij bent mijn mooie zonneschijn
Ik wil…
vlieg op
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.392 close flitsen
dat de hele kroeg zag die heeft waan
zelf voor het vogeltje te kunnen gaan
al dacht-ie zelf leep te blitsen
terug van mokkels gaaf jennen
bleek mijn plek bezet ik moest verkassen
zat een staartmeesje daar dom te krassen
aan pixels nog te herkennen
brutaal klonk si si si sirrrrr churrup
piepte tsie err opstaan plaatsje vergaan…
Alles geeft een nieuwe kans..
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
844 Els
Es
Les
Al
Alles
Ja, alles
Krijgt een nieuwe kans
De takken aan de bomen
Maken knoppen
Bloeien
Maken bladeren
Vergaan
Om plaats te maken
Voor de sappen
Van de knoppen
Die in het voorjaar komen gaan
En zich openen
Wat u dacht
En verwacht
Dat na snoeien
De boom zal doodbloeden
Fout
Er komt nieuw hout
Met alle macht
En uit volle…
Door 't Kreupelbos
poëzie
3.5 met 12 stemmen
2.502 nog veel
Met dik en drap Jansalie-bloed ;
't Wordt hun voor d'ogen groen en geel
Bij 't steentje voor hun voet;
Ach, is hun jeugd nog niet vergaan,
Men laat hen eens voor 't schuthek staan,
Of maak eens d'oude leiband los,
En jaag hen dan in 't kreupelbos.…
Hell´s kitchen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
662 Stel, je bent vergane glorie, een ingezakte taart
En je vindt jezelf nog heel wat waard
Hautain en arrogant doe je dan mee
Aan zo´n dom kookprogramma op tv
Een verkapt soort modellenquiz
Je moet dan kunnen koken
en ook nog eens slim zijn als toekomstige miss
Daar doen ook domme blondjes mee
Die koken smurrie, gruwelsoep
Ontdekken zelfs de spruitenpaté…
Rembrandtcyclus 15: anno 1663: Hendrickje is gestorven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
494 hij zal zijn best wel blijven doen, ook daar in toe te
slaan, maar mijn werk vermorzelen dat lukt hem
niet, daar is hij nu al in ontzet, goddank
of de wereld moet vergaan en zal ook zijn dood
gaan volgen en onze rollen uitgespeeld.
(Ik geef mij over aan het lot als ook Hendrickje Stoffels
sterft.…
Verblindende schoonheid
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
998 want ondanks al dat goud
huilden de echo's van je verslonden wolven in
de bergen rondom je en ook al had de schilder
Millais een ongekend portret van je gemaakt en
wuifde eens de legendarische Oscar Wilde met
bloeiende lelies naar jou, ook jouw schoonheid
was vergankelijk en dat werd je dood, maar op
Jersey zal je schoonheid nooit echt vergaan…
Ik geef LICHT
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
655 ---------------------------------------------
En jawel twee uur later
blijkt mijn voorgevoel niet fout te zijn,
het lachen is me allang vergaan,
morgen mag ik weer, tijdelijk dan,
het lichtje van de omgeving zijn.
Toch mijn pasje maar mee?…
Luna
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.907 Vredeloze nacht,
donker boek
vol duistere verhalen,
tong vol van kracht,
snijdend gevloek
in vergane talen.
Oh vuur van verterende vlammen,
poëtische bron van furie en razernij,
ontbrand al uw geheimen tot in ontvouwing
en krijs verdoemenis tot waar u reikt.…