3707 resultaten.
Aanvaarding
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
321 Eens zullen mijn dagen voorbij zijn gegaan
dan zal er een nieuwe zon weer schijnen
in warmte en liefde van nieuw bestaan
dan zal alle pijn en verdriet voor eeuwig verdwijnen.…
Een oud Kerstgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
467 Zo graag schreef ik een kerstgedicht
met woorden helder als het licht
dat overal wil schijnen,
maar ach, ik kan het niet.
Zo graag schreef ik een kerstgedicht
dat aan elk mens een nieuw gezicht,
een zuiver hart zou schenken
en ook de vrede wenken,
maar ach, dit kan ik niet.…
Kerst
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.676 Op de koude kerst dit jaar
Schijnen sterren als voorheen
Zouden de sterren huilen
Wanneer we niet herdenken
En vieren waar kerst eigenlijk over gaat
Om je heen bemerk je soms de warmte oplichten
Van harten die openstaan en gloeien voor anderen
Liefde is een gift
Eén om naar te leven en door te geven
In een tijd van samenzijn met dierbaren…
Toveren
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
414 de fee sprak in wat
nauwelijks nog woog
alsof het lichte zonder
grens kon zijn
alsof betekenis zich daar
bewoog
waar vorm verdween
en oploste in
schijn
maar onder dat wat geen gewicht
droeg
verschoof een orde en
zonder naam
iets dat zich niet liet vangen
maar toch
vroeg
om ruimte die zich sloot
in eigen raam
nu is de fee verdwenen…
tafereel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
163 Het zilver dat van het rivierwater afspat,
dat zijn zicht één ogenblik lang
doet uitwijden in bandbreedte
terwijl zij voorbijschrijdt –
of is zij klare schijn?…
Schaduw zonder tegenlicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
41 Een gestalte ooit onbewogen
een afdruk die de oorsprong overleeft,
een vorm van onveranderlijkheid
waaronder het onherleidbare leeft
een rangschikking van het onverenigbare,
de orde die zich niet laat verklaren
het ongerijmde, ontheven van rede,
een nagalm zonder begin of verleden
de schijn van vaste verhoudingen,
het evenwicht nauwelijks…
Te vroeg
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.435 Te jong stond jij op eigen benen
te vroeg wilde je volwassen zijn
daarvoor heb je nu de tol betaald
je leven in weelde was maar schijn.
Berooid ben je alleen achter gebleven
met niets meer dan een plastic tas
nu kijk je naar je eigen verleden
en zou willen dat het anders was.…
Alles voor jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
980 Ik zal de zon fel laten schijnen,
de nacht minder lang laten zijn.
Ik open voor jou alle deuren,
ik zal je de vogels laten horen.
Verdriet zal ik laten verdwijnen,
en geef je een leven zonder pijn.
Ik zal altijd naast je staan,
je hand vasthouden als je wil.
Ik zal je troosten als 't moet,
je mijn schouder altijd geven.…
geen vingertje geringd
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
959 je wandelt me voorbij
jij mooie meid
met lange benen
ik geef je groot gelijk
een kittig neusje
in de wind
geen vingertje geringd
een hondje bij je voeten
maar op het bankje
was er toch ontmoeten
je ontdooide in een zon die
warmer was dan jij liet schijnen
ik dacht daarvan het mijne
speelde met het hondje
je stem was aangenaam…
spinsels uit een gouden droom
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
840 weerbarstig krult het haar
groener buigt de wind
ogen komen bomen tegen
dwarse schijn verblindt
gedachten zweven
zonder toe te geven met
hun schaduw op de vlucht
licht schreeuwt opgelucht
geen spinsels uit
een gouden droom
ik ben gewoon een vriend
die boomt over gedichten
de zon lijkt lichter
als het donker wordt
de rode gloed…
sprookjes hebben handen
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.237 te nemen door de tijd
ze pakken je gedachten
en naar keuze kun je met
ze stappen als reuzen of je
verbergen met de dwergen
in een puntmuts en een
baard, heel dicht bij de aard
met een olijk klein gezicht
zwaar van importantie en gewicht
of kies je voor grootschalig
waarin ze mensen gaan
verkleinen om de dieren
groter te doen schijnen…
een hemel vol verlaten
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
977 ik weet je zon
niet meer te schijnen
voel je zo verdwijnen
waar jij straalde
is het stil alsof de
tijd me niet meer wil
de weg is leeg, waar jij
ooit bent geweest spant
een hemel vol verlaten
die laatste kus was
stout, de bank werd
koud waar wij op zaten
je nam mijn liefde
maar vergat de stem
die zei van je te houden
je zag…
volmaakt had zelfs gebreken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
739 stilte tikt seconden
de rust is schone schijn
stofjes dansen in het licht
dat kiert door het gordijn
je ogen neergeslagen
de mond een witte streep
te gekwetst om iets te zeggen
woede houdt je in haar greep
woorden zweven in de lucht
sterven zonder je te raken
je bent in het verleden terug
niemand kan nu met je praten
niets was goed…
kleurt vergeten in het laatste licht
netgedicht
3.1 met 35 stemmen
6.167 we vingen voor elkaar
wat stralen zon en
lachten om de schaduw
we keken toch niet om
we liepen voor de wind
en aan de rand van schijn
vond werkelijkheid een
blaadje, gevallen zonder pijn
haar valse glans
zocht onze blikken en
een koud herkennen deed
het kind in je weer schrikken
je las het groen
en voelde weer je schuld
het nooit…
omgekeerde zonbeweging
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
803 Via
listig standvastig
schijnen wil een
schalkse blik nog wel
eens schwitchen
maar maria
is nu in de trein gestapt
we hebben niet innig
eerder cool afscheid
van elkaar genomen. De
trein versnelt smooth
zonder handrem.…
Sneeuw
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
856 Zolang het sneeuwt is alles nog herstelbaar,
en houdt het tafereel zijn extra schijn.
En kijkend door het kader van het raam,
zie ik een wereld, maagdelijk en rein,
ervaar ik vrede en intens geluk.
En lijkt het, ondertekend met mijn naam,
en voortgekomen uit mijn eigen brein,
een wonderlijk, nostalgisch schilderstuk.…
Zoekend naar leven.
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.606 Wie zal me vertellen dat ik leef, in schijn.
Laat los, ga door, het leven is te mooi.
Laat los, ga door, het leven wacht niet lang.
Te lang heb ik gehoopt op tranen die niet kwamen.
Te lang heb ik gehoopt op gevoelens zonder licht.
Het licht aan het einde van de tunnel is gedoofd, genadeloos.
Het licht in mijn ogen evengoed.…
Vergeten in laatste licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
843 we vingen voor elkaar
wat stralen zon en
lachten om de schaduw
we keken toch niet om
we liepen voor de wind
aan de rand van schijn
vond werkelijkheid een
blaadje gevallen zonder pijn
haar valse glans
zocht onze blikken
een koud herkennen deed
het kind in je weer schrikken
je las het groen
voelde je schuld
het nooit kunnen voldoen…
BLIJVEN DROMEN DROMEN ?
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.545 Waar ik de zon kan laten schijnen
de bloemen kan laten bloeien
de honger uit de wereld help
en de bomen weer doe groeien
Zullen dromen mij voeren
langs goudgele stranden
en mij morgenvroeg weer
in de werkelijkheid doen belanden ?…
mijn vingers dooiden ijs
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
757 geven of ontvangen
liefdeloos zonder verlangen
warmte kon je niet
bereiken in het grijze
licht van fijne sneeuw
zodat het zicht op enig
toekomst werd gemist
zacht ontlook de lente
in je koude huid
mijn vingers dooiden
ijs dat de seizoenen brak en
smeltend weer gevoel terug gaf
ik speel met wolken
in je ogen laat zon
schijnen…
het juiste spoor
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
867 Naarstig wordt naar middelen gezocht,
Op zoek naar ontkenning en schijn.
Zo aan het leven verknocht,
vluchten voor waarheid en pijn.
Geloven in het hoe en waarom
Met zoveel onduidelijkheden en vragen.
Je denkt ben ik nu zo stom
Met een leven dat maar blijft plagen.
Het zal wel ergens goed voor zijn,
Dus ga je maar door.…
Striemen op mijn rug
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
535 weerbarstig krult het haar
groener buigt de wind
ogen komen bomen tegen
de dwarse schijn verblindt
gedachten zweven
zonder toe te geven met
hun schaduw op de vlucht
het licht schreeuwt opgelucht
geen spinsels uit
een gouden droom
ik ben gewoon een vriend
die boomt over gedichten
de zon lijkt lichter
als het donker wordt
de rode…
2009 na Christus
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
725 Laat in dit jaar de zon der liefde schijnen
en al uw wensen in vervulling gaan,
zolang ze niet in strijd zijn met de mijne...…
In zwart zonder grijs
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
613 al mijn woorden
ik ben bang
voor je handen
om beelden van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets meer
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel is vergeven
waarheid heeft haast
ik durf niets te vragen
want alles lijkt schijn…
Over de eeuwige verandering der dingen
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.826 En de vormen van het leven, die schijnen
eeuwige en onveranderlijke aan
kortzichtige ogen, staan in zijn verschijnen
niet meer dan wolken aan de hemelbaan;
En mensen vragen, welke vorm geboren,
zal worden uit die van nu; 't oog zoekt in wolken,
en in de wijzen van 't zijnde, de geest.…
Op de rede,
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
550 Getijdenstroom loopt niet
parallel met de schijn,
lijkt stil te staan, kost
kracht om tegen stroom en
mening in te zwemmen, en
als drenkeling - op een door
god verlaten kusten - te
vondeling gelegd.…
Sibylle,
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
589 Wie zoekt niet, het grootse allure,
het mystieke van z’n avonturen,
ervaring van verdriet en schijn,
Sibylle zoekt het in het klein,
verdiept zich in de echtheid van
de mensen, richt zich op onontdekte
schreden, intuïtieve treden naar alle
mogelijkheden, beschilderd de aardse
waarheid met haar penselen tot
nieuwe flonkerende stenen in…
Jouw wintergevoel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
753 Hoezeer wens ik, dat in jouw diepste binnen
het gevoel van winter zal verdwijnen
of dat het wordt zoals Vivaldi in tonen van muziek
door het koude jaargetijde de zon kan laten schijnen
en dat je weer mag zien, dat de kale beuk
nog steeds de kleine vogeltjes op haar takken draagt
elk bevroren twijgje hunkerend in een vergezicht
zich buigt…
zomerkind
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
569 ze bloeide klein
als witte bloempjes, waar een gouden hart in ligt
eindeloos vertolkend hoe haar tere kracht toch zomers telde
binnen zicht van eindigheid kleurt winter in wolken
langs een blauwe schijn vol hoop
morgen dansen blaadjes rond het spelend licht
van zondoorregen dagen
'leg jouw huppelhartje maar in zachte bloemen, kind
het…
De machten der liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
521 De vorst aan de grond
doet pijn aan mijn voeten
Mijn lichaam staat sterk
doch stram en verlegen
naast jou in de regen
Verdragen de krachten
de machten der liefde
ons ongekend zacht
Integer vervagen
de nachten, de dagen
Gedachten die vragen
om springbron te worden
Van innerlijk weten
en uiterlijk schijnen
Van ongeremd leven…