inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 9.152):

Sneeuw

Het is een schouwspel, bijna onvoorstelbaar;
de sneeuw valt als een wazig wit gordijn,
de witte vlokken vallen echt ontelbaar,
en maken zo de wereld kristallijn.

De sporen in de sneeuw zijn onvoorspelbaar,
en kreukelen de deken van satijn.
Zolang het sneeuwt is alles nog herstelbaar,
en houdt het tafereel zijn extra schijn.

En kijkend door het kader van het raam,
zie ik een wereld, maagdelijk en rein,
ervaar ik vrede en intens geluk.

En lijkt het, ondertekend met mijn naam,
en voortgekomen uit mijn eigen brein,
een wonderlijk, nostalgisch schilderstuk.

Schrijver: Michel van Dijk, 19 december 2005


Geplaatst in de categorie: natuur

3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 464

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)