2105 resultaten.
Ervoorlog
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
665 In de verte, nog onhoorbaar door de afstand
Te zacht nog om het door de wind te laten meevoeren
Naar oren waar binnen het zal worden omgezet
In angstaanjagende gedachten
Is het geluid reeds geboren
Te zwak van trilling, want te ver
Om zelfs op de grond liggend al waar te nemen
Zijn voeten begonnen met marcheren
Of trappen gaspedalen in
Van…
Rest van de wereld
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 Op de terugweg viel hem op dat hij heel in de verte al kon zien
of er een man of een vrouw aankwam, en in het laatste geval,
in een fractie van een seconde, of ze aantrekkelijk was of
oninteressant. Alleen zijn? De rest van de wereld was er nog.…
Veni Sancte Spiritus
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
706 Tedere blik uit de verte,
zachte muziek op de achtergrond,
geborgenheid zoals in het begin.
Aandrang tot het goede,
moed tot herbeginnen,
zalving tot sterkte en vertrouwen.
Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.…
Keizersgracht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
523 In de verte hoorde ik stommelgeluiden en naast
zijn huis waren de goudkleurige bordjes van zijn
edele buurman Boudewijn Büch zichtbaar verwijderd.
Ik durfde Oek niet storen, ook al is hij een FB-
vriend van mij. Al had ik graag eens de schrijfhand
van 'Opwaaiende zomerjurken' willen vastpakken,
het mysterie intact laten trok me meer.…
Een lichtend spoor
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
469 ik zie je ogen donkeren
maar hun geheimen
lichten op in het
schalks wegkijken
je lach gaat mee
naar een niet voor mij
weggelegd perspectief
in de verte van de tijd
nog heb ik jouw
hand en vingers vast
voel je hart pulseren
met vitale warme kracht
maar onnavolgbaar
zweef je uit mij weg
in een lichtend spoor van
mystieke onaantastbaarheid…
Onrust
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 Wat is het toch dat mij naar de verte trekt
Dat mij thuis geen rust doet vinden
Steeds mijn verlangen naar de vreemde wekt
Alsof ik mij aan huis en haard niet kan binden
Wat is de drang die mij steeds drijft
Naar alle hoeken van de aarde
De zekerheid die in mijn geest en hart verblijft
Tot wanhoop en onrust ontwaarde
Waarom dwalen mijn gedachten…
Fijnbesnaarde luchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
558 ik zag de muziek
hoorde in de verte kleuren
tonen componeren tot
een harmonische melodie
trompetten schoven
blauw schetterend het
vooruitzicht op een
heldere cadans voor zich uit
witte wolkjes streken
langs fijnbesnaarde luchten
waar zij de zonnewarmte
zelf opklarend kusten
diep rakend trommelden
slagwerkers hun intrigerend spel…
Schijn of nep waarheid?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Mistroostige verten, verstomde
schimmen lui verstrengeld, niet
in één beeld te onderscheiden
dualisme van gedachten,
schuiven schaduwen tot
geformatteerde dichters
contouren opgesteld
in onwerkelijke contracten,
bedoelde toekomst zonder muren
onttrokken aan tijd, vol overgave
met de echtheid van het hart om
los van de bestaande…
Laatste vlucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Mijn gedachten vliegen en vluchten
in grenzeloos gerede geruchten
naar de verste verten
als vogels heen en weer
en strijken in verre gehuchten
naamloos nederig ter neer
ze smullen van de verste vruchten
van eindeloze ziedende zuchten
zo worden woorden
in gezangen vol verlangen
naar de bronzen herfst
hunkerend neergelegd
vergezel…
Verliefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Het was nog vroeg die zondagmorgen,
in blije spanning wachtte ik onbewogen
tot ik haar in de verte zag komen,
slank figuurtje stevig stappend
een lachend gezicht met mooie ogen.…
Het moest gebeurd zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 We waren bang
betrapt te worden
in de verte reed de trein
naar Schagen, hier
zoemden muggen en stonk het
naar de wc
Toen was het een bouwterrein
achter de sloot keken koeien
naar ons, tussen de schaftkeet
en materiaalcontainers lagen we
op een rubberen plaat
over de modder
Ik voelde mijn vingers
in de warmte van zijn haren
en van binnen…
Ogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
529 Iedere dag een nieuw Dillema
om jouw ontrouw te maskeren
het uitzicht fraai
zie hoe het genieten is
landschapswaarden, lijvige heuvels
ruige rivieren, bibberende beken
bomen die langs lanen staren
bladeren melodieën
logboeken vol groen
en in het bij je zijn klinkt
een lied van hetzelfde gezicht
ogen die naar een verte staren
is…
Trekvogelen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
418 De ogen lieten de handen lopen
naar de oneetbare wereld, en
lieten ze extra kamers bouwen
om spullen te bewaren
Ook ik ging lopen
en van tijd tot tijd terug
trekvogelen naar vroeger
mijn vrienden en familie
waar mijn drang begon
om radslagen te maken
naar een andere wereld
weg van de thuistafel
waar ik uitgegeten was
en in de verte…
Oktobervrouw
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
469 lievelingsseizoen, je storm en regen
Die geven speelse duwtjes, dagen uit
Ik raap het laatste afgevallen fruit
Je bladeren glanzen, zo ook asfaltwegen
Ik zie het liefste je aan stille stranden
Of je in bossen; windstil, geen geluid
Behalve knisperen waarop ik stuit
Je dorre kant ervaar ik als een zegen
Ik neem je dennenappels, beukennootjes
En in de verte…
Woorden zullen schilderen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
831 de kamer waar mijn ingelijste land
aan muren haakt, legt het zwijgen op
het is er winterstil
ik kijk naar diepe velden
ik kijk naar hoge luchten
al wat hier leeft groeit uit mijn handen
er is geen wereld
er is alleen de dood zegt men
maar mijn kleuren blijven ademen
mijn woorden zoeken zinnen
ze reiken naar ongekende verten
het…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 Naderende buien die emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat…
diep in ons verborgen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
681 dit was het huis waar wij
woonden
het veld waar we lagen
in zomergeurend gras
hier was ons tintelende samen
in het milde stille licht waar
we in de verte van onze ogen
argeloze dromen droomden
hier was de geurende aarde
de zoete lucht van oude
lindebomen in de donkerte
van de nacht
hier was het zilveren
stromen van de beek
de spiegeling…
Een laatste schrijven
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
404 Nu je gevleugelde ziel de verre verte zoekt
nu jouw ruimte oneindig is - je hebt er lang op gewacht -
zal je dan nog één keer door het grote raam kijken?
de oude bomen van het park zien?
Nu ik de laatste keer aan je schrijf
nu jouw ziel andere wegen gekozen heeft
zal je dan de vrijheid vinden in dit witte zweven?…
Nest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
874 Een strook hoog riet langs ‘t meer
waar zoveel vogels bezig,
ervoor een leeg roeibootje
In de verte landtong
waarop een kerkje,
waar weer gebergte achter.
De zon flonk'rend op ‘t water.…
Alex uit Ivanovo
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
608 Om de horizon te aanschouwen
moet je in de verte kunnen kijken
fluister je langs de wind
van het naaiatelier
aan de gehorige kade
donder en bliksem
doorklieven de
eenzame regenavond
in de rivierenbuurt
van de geliefde oude stad
en je blijft niet naakt naast me liggen
omdat je zonder kleren bent geboren
je kleedt je aan en duwt de…
Phaëthon's zusters
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
438 De Zonnedochters rouwen
met jou mee
ik zie ze in de verte, kaal en stram
in weer en wind meebuigen op hun stam
de populieren die een zomer lang
hun lentetooi in volle vreugde toonden
aan hun broer Phaëthon,
de alleskunner
de durfal die zijn woorden
wist te temmen
de paarden testte in de zonnewende
maar niet gerekend had op Pegasus…
Tram op de heuvel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
253 De tram op de heuvel zingt
geluidsgolven langs zijn baan
in de verte zacht weerkaatst
door de bomen, ik tuur en
luister naar hun respons
De wind voert het lied
de hemel in, ik zweef mee
in het volle licht waarin de uilen
zich stilhouden, nergens
klinkt hun grauwe roep
Vesting, Noord- en Zuidhuis
Monnikendorp, Uil, Westveld
Een zoemtoon…
zevenmijlslaarzen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
371 Nog niets geschreven
behalve 1 reactie
op een nieuwkomer aan het front
lichter dan laaiende
lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon
las voorts weer nieuwe producties
van signore Lorenzo met de magische toevoeging M
die staat voor het eerste
duizendtal op de site
waar het aantal zijner poëmen
groeit als kool…
Morgen Pinksteren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
253 Tedere blik uit de verte,
zachte muziek op de achtergrond,
geborgenheid zoals in het begin.
Aandrang tot het goede,
moed tot herbeginnen,
zalving tot sterkte en vertrouwen.
Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.…
Morgen, bij dageraad
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
121 Ik zal niet kijken naar de gouden gloed van de vallende avond,
Noch de zeilen in de verte die afdalen naar Harfleur,
En als ik aankom, zal ik op je graf
Een boeket van groene hulst en bloeiende heide leggen.…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
39 gewoon verdwijnen in de nevel
waar stilte de kern is van
het verlangen, zwijgen
met de wetenschap
dat onrust
de twijfel voedt met onzinnige
discussies, dialogen die
in een onwetende taal
worden geëtaleerd
als waanzinnige
waarheden
opgaan in de nevel, waar iedere
verte de liefde dichterbij
haalt, de ware stem
zich laat horen
waar…
Zijdelings
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
3.166 laan, op dreef of elders kruist
maakt dat mijn vurig passie bruist
omdat ik nooit iets mooiers zag
Als een lieve lach op een druilend dag
die zich zeldzaam tegen grijzen druist
als schrijdend stel dat statig huist
eeuwig stil mijn pad flaneren mag
elke ronding ontwaakt een wild gelag
deinen innig aan mijn part gekuist
want geen heinde verte…
Vleugelgegons
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
5.257 lenig land voor dichter en troubadour
waarin alles schijnt te buigen voor klanken
en de kleuren van wapperend pompadoer
voor de geur van wijnlekkende ranken
Ik wil mij vlijen naast de gedichtenbron
in het lome veld achter de gedachtenmuur
tussen het sterrenlicht en late zon
Terwijl ik hoopvol naar de sloten tuur
dan terug in de eindeloze verte…
De kunstschilder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 In de verte
Wijds aan de horizon
Blauw en gejaagd grijs
Dichtbij, door de natuur
Vormgegeven grillige rotsen
Een rijzige gestalte, jij
Loopt over de onbetreden paden
Langs met mos begroeide aarde
In een mist van onbehagen
Zocht je naar monumentale bomen
In de schaduw schilderde jij ze ijzig
Voor jou waren ze het verband
Op de wonde,…
doof en blinder dan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
699 het raakt me niet
de vragen in een stem
breken kan ik
met een glimlach
weer vergeten
dans de stilte
van ieder uur muziek
minutenlang tot solo
ogen strijken langs
ik ken geen blikken
van nog weten
ben ze snel vergeten
ze hebben mij en wat
ik voorstel nooit gezien
zoek mijn weg
met handen en mijn
voeten stap voor stap
de verte…