Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

Ervoorlog

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 665
In de verte, nog onhoorbaar door de afstand Te zacht nog om het door de wind te laten meevoeren Naar oren waar binnen het zal worden omgezet In angstaanjagende gedachten Is het geluid reeds geboren Te zwak van trilling, want te ver Om zelfs op de grond liggend al waar te nemen Zijn voeten begonnen met marcheren Of trappen gaspedalen in Van…
René Vis2 september 2016Lees meer >

Rest van de wereld

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 581
Op de terugweg viel hem op dat hij heel in de verte al kon zien of er een man of een vrouw aankwam, en in het laatste geval, in een fractie van een seconde, of ze aantrekkelijk was of oninteressant. Alleen zijn? De rest van de wereld was er nog.…

Veni Sancte Spiritus

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 706
Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting, wijkende horizon. Meerstemmig balsemlied, regen tot vruchtbaarheid, morgenlicht en avondschemer.…

Keizersgracht

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 523
In de verte hoorde ik stommelgeluiden en naast zijn huis waren de goudkleurige bordjes van zijn edele buurman Boudewijn Büch zichtbaar verwijderd. Ik durfde Oek niet storen, ook al is hij een FB- vriend van mij. Al had ik graag eens de schrijfhand van 'Opwaaiende zomerjurken' willen vastpakken, het mysterie intact laten trok me meer.…

Een lichtend spoor

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 469
ik zie je ogen donkeren maar hun geheimen lichten op in het schalks wegkijken je lach gaat mee naar een niet voor mij weggelegd perspectief in de verte van de tijd nog heb ik jouw hand en vingers vast voel je hart pulseren met vitale warme kracht maar onnavolgbaar zweef je uit mij weg in een lichtend spoor van mystieke onaantastbaarheid…

Onrust

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 495
Wat is het toch dat mij naar de verte trekt Dat mij thuis geen rust doet vinden Steeds mijn verlangen naar de vreemde wekt Alsof ik mij aan huis en haard niet kan binden Wat is de drang die mij steeds drijft Naar alle hoeken van de aarde De zekerheid die in mijn geest en hart verblijft Tot wanhoop en onrust ontwaarde Waarom dwalen mijn gedachten…

Fijnbesnaarde luchten

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 558
ik zag de muziek hoorde in de verte kleuren tonen componeren tot een harmonische melodie trompetten schoven blauw schetterend het vooruitzicht op een heldere cadans voor zich uit witte wolkjes streken langs fijnbesnaarde luchten waar zij de zonnewarmte zelf opklarend kusten diep rakend trommelden slagwerkers hun intrigerend spel…

Schijn of nep waarheid?

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 538
Mistroostige verten, verstomde schimmen lui verstrengeld, niet in één beeld te onderscheiden dualisme van gedachten, schuiven schaduwen tot geformatteerde dichters contouren opgesteld in onwerkelijke contracten, bedoelde toekomst zonder muren onttrokken aan tijd, vol overgave met de echtheid van het hart om los van de bestaande…
Pama26 november 2018Lees meer >

Laatste vlucht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 645
Mijn gedachten vliegen en vluchten in grenzeloos gerede geruchten naar de verste verten als vogels heen en weer en strijken in verre gehuchten naamloos nederig ter neer ze smullen van de verste vruchten van eindeloze ziedende zuchten zo worden woorden in gezangen vol verlangen naar de bronzen herfst hunkerend neergelegd vergezel…
W. Verhoeven10 december 2018Lees meer >

Verliefd

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 548
Het was nog vroeg die zondagmorgen, in blije spanning wachtte ik onbewogen tot ik haar in de verte zag komen, slank figuurtje stevig stappend een lachend gezicht met mooie ogen.…
Ruud28 december 2018Lees meer >

Het moest gebeurd zijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 511
We waren bang betrapt te worden in de verte reed de trein naar Schagen, hier zoemden muggen en stonk het naar de wc Toen was het een bouwterrein achter de sloot keken koeien naar ons, tussen de schaftkeet en materiaalcontainers lagen we op een rubberen plaat over de modder Ik voelde mijn vingers in de warmte van zijn haren en van binnen…
Zywa1 februari 2019Lees meer >

Ogen

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 529
Iedere dag een nieuw Dillema om jouw ontrouw te maskeren het uitzicht fraai zie hoe het genieten is landschapswaarden, lijvige heuvels ruige rivieren, bibberende beken bomen die langs lanen staren bladeren melodieën logboeken vol groen en in het bij je zijn klinkt een lied van hetzelfde gezicht ogen die naar een verte staren is…

Trekvogelen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 418
De ogen lieten de handen lopen naar de oneetbare wereld, en lieten ze extra kamers bouwen om spullen te bewaren Ook ik ging lopen en van tijd tot tijd terug trekvogelen naar vroeger mijn vrienden en familie waar mijn drang begon om radslagen te maken naar een andere wereld weg van de thuistafel waar ik uitgegeten was en in de verte…
Zywa12 september 2019Lees meer >

Oktobervrouw

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 469
lievelingsseizoen, je storm en regen Die geven speelse duwtjes, dagen uit Ik raap het laatste afgevallen fruit Je bladeren glanzen, zo ook asfaltwegen Ik zie het liefste je aan stille stranden Of je in bossen; windstil, geen geluid Behalve knisperen waarop ik stuit Je dorre kant ervaar ik als een zegen Ik neem je dennenappels, beukennootjes En in de verte…

Woorden zullen schilderen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 831
de kamer waar mijn ingelijste land aan muren haakt, legt het zwijgen op het is er winterstil ik kijk naar diepe velden ik kijk naar hoge luchten al wat hier leeft groeit uit mijn handen er is geen wereld er is alleen de dood zegt men maar mijn kleuren blijven ademen mijn woorden zoeken zinnen ze reiken naar ongekende verten het…
Guy Aarts13 januari 2020Lees meer >

De schijn doorboort?

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 505
Naderende buien die emoties weergeven, gloort in het landschap van het ongewisse leven als mistige verten, beelden verstrengeld, lui te onderscheiden in het dualisme van gedachten, schaduwen staan ver van ons of in troost nader tot elkaar onder de maskerade van de horizon waar alles eindigt of ontstaat neemt hij ons de maat…
Pama31 augustus 2020Lees meer >

diep in ons verborgen

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 681
dit was het huis waar wij woonden het veld waar we lagen in zomergeurend gras hier was ons tintelende samen in het milde stille licht waar we in de verte van onze ogen argeloze dromen droomden hier was de geurende aarde de zoete lucht van oude lindebomen in de donkerte van de nacht hier was het zilveren stromen van de beek de spiegeling…
J. Bakx15 juli 2022Lees meer >

Een laatste schrijven

netgedicht
4.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 404
Nu je gevleugelde ziel de verre verte zoekt nu jouw ruimte oneindig is - je hebt er lang op gewacht - zal je dan nog één keer door het grote raam kijken? de oude bomen van het park zien? Nu ik de laatste keer aan je schrijf nu jouw ziel andere wegen gekozen heeft zal je dan de vrijheid vinden in dit witte zweven?…
J.Bakx19 januari 2023Lees meer >

Nest

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 874
Een strook hoog riet langs ‘t meer waar zoveel vogels bezig, ervoor een leeg roeibootje In de verte landtong waarop een kerkje, waar weer gebergte achter. De zon flonk'rend op ‘t water.…

Alex uit Ivanovo

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 608
Om de horizon te aanschouwen moet je in de verte kunnen kijken fluister je langs de wind van het naaiatelier aan de gehorige kade donder en bliksem doorklieven de eenzame regenavond in de rivierenbuurt van de geliefde oude stad en je blijft niet naakt naast me liggen omdat je zonder kleren bent geboren je kleedt je aan en duwt de…

Phaëthon's zusters

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 438
De Zonnedochters rouwen met jou mee ik zie ze in de verte, kaal en stram in weer en wind meebuigen op hun stam   de populieren die een zomer lang hun lentetooi in volle vreugde toonden  aan hun broer Phaëthon,  de alleskunner de durfal die zijn woorden  wist te temmen de paarden testte in de zonnewende    maar niet gerekend had op Pegasus…
Maxim2 november 2025Lees meer >

Tram op de heuvel

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 253
De tram op de heuvel zingt geluidsgolven langs zijn baan in de verte zacht weerkaatst door de bomen, ik tuur en luister naar hun respons De wind voert het lied de hemel in, ik zweef mee in het volle licht waarin de uilen zich stilhouden, nergens klinkt hun grauwe roep Vesting, Noord- en Zuidhuis Monnikendorp, Uil, Westveld Een zoemtoon…
Zywa12 februari 2026Lees meer >

zevenmijlslaarzen

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 371
Nog niets geschreven behalve 1 reactie op een nieuwkomer aan het front lichter dan laaiende lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon las voorts weer nieuwe producties van signore Lorenzo met de magische toevoeging M die staat voor het eerste duizendtal op de site waar het aantal zijner poëmen groeit als kool…
Quisque12 februari 2026Lees meer >

Morgen Pinksteren

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 253
Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting, wijkende horizon.…

Morgen, bij dageraad

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 121
Ik zal niet kijken naar de gouden gloed van de vallende avond, Noch de zeilen in de verte die afdalen naar Harfleur, En als ik aankom, zal ik op je graf Een boeket van groene hulst en bloeiende heide leggen.…

verdwijnen

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 39
gewoon verdwijnen in de nevel waar stilte de kern is van het verlangen, zwijgen met de wetenschap dat onrust de twijfel voedt met onzinnige discussies, dialogen die in een onwetende taal worden geëtaleerd als waanzinnige waarheden opgaan in de nevel, waar iedere verte de liefde dichterbij haalt, de ware stem zich laat horen waar…
elze8 november 2026Lees meer >

Zijdelings

netgedicht
2.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.166
laan, op dreef of elders kruist maakt dat mijn vurig passie bruist omdat ik nooit iets mooiers zag Als een lieve lach op een druilend dag die zich zeldzaam tegen grijzen druist als schrijdend stel dat statig huist eeuwig stil mijn pad flaneren mag elke ronding ontwaakt een wild gelag deinen innig aan mijn part gekuist want geen heinde verte…
WOLF15 februari 2005Lees meer >

Vleugelgegons

netgedicht
2.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 5.257
lenig land voor dichter en troubadour waarin alles schijnt te buigen voor klanken en de kleuren van wapperend pompadoer voor de geur van wijnlekkende ranken Ik wil mij vlijen naast de gedichtenbron in het lome veld achter de gedachtenmuur tussen het sterrenlicht en late zon Terwijl ik hoopvol naar de sloten tuur dan terug in de eindeloze verte…

De kunstschilder

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 877
In de verte Wijds aan de horizon Blauw en gejaagd grijs Dichtbij, door de natuur Vormgegeven grillige rotsen Een rijzige gestalte, jij Loopt over de onbetreden paden Langs met mos begroeide aarde In een mist van onbehagen Zocht je naar monumentale bomen In de schaduw schilderde jij ze ijzig Voor jou waren ze het verband Op de wonde,…

doof en blinder dan

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 699
het raakt me niet de vragen in een stem breken kan ik met een glimlach weer vergeten dans de stilte van ieder uur muziek minutenlang tot solo ogen strijken langs ik ken geen blikken van nog weten ben ze snel vergeten ze hebben mij en wat ik voorstel nooit gezien zoek mijn weg met handen en mijn voeten stap voor stap de verte…