2332 resultaten.
geklommen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
819 stof
en zijn griploze handen klommen
achter de trekhaak van de ogen
de grijze rotstanden grijnsden
reeds vele krijgsgevangenen
van de strijd met zijn huid bloot
ook de winden lachten neerwaarts
en met schmink van geld
toverend gemaakte ogen
lachten vanuit een glazen paleis
met ouderlijke fundamenten
toen in zijn stekelig bloeien…
eenzaamheid
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.290 Verloren gelopen in de nacht van de eenzaamheid
Een bos waar iedere boom luistert
Maar niet in bloei komt te staan
De lente vergeten
De zomer reeds gekomen
Stralend loop ik verder in de schitterende zon
Waar de nacht mij volgt
Mijn karma spreekt zich stil uit
Geef mij het licht van de lente
Waar een nieuwe straal mijn verlangen verlicht…
In slaap gesust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
611 Waar de welvaart steeds moet groeien,
waar slechts rendementen boeien,
waar ze ‘t gif weelderig sproeien,
zal straks geen bloem meer bloeien.
Daar aan Neerlands mooie kust,
worden we in slaap gesust.…
Je verdwaalde
netgedicht
4.0 met 166 stemmen
443 ik zag de paniek
in je ogen groeien
hun bloemen in
extreme kleuren
bloeien in het korte
moment van bestaan
jij hebt ze
laten gaan zonder
plukken omdat hun
geuren licht lijken te
geven in een duisternis
die niet is van dit leven
ooit heb jij je
vingers gebrand
aan deze fictieve macht
die jou kracht en
richting zou geven zonder…
Samen alleen
hartenkreet
3.1 met 22 stemmen
3.041 Zoekend naar mijn wil
Geboren om te groeien
Geen ruimte om te bloeien
Soms wordt het mij teveel
De klanken, zwijgzaam klein
Het heeft zo mooi geklonken
De echtheid van jouw lonken
Soms wil ik bij jou zijn
Mijn dromen, koud en kil
De rust opnieuw gevonden
En wij, voor één seconde
Zo sterk, intens en stil
Soms samen op één lijn…
Mens, wie zijt gij eigenlijk
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.285 koude kan er zijn
ook al bloeien kleuren
het hele jaar door
liefde sluit geen deuren
overeenkomstig het
ritme der seizoenen
of smelt in hemelsvocht
indien sneeuw of hagelsteen
rechtspreken zonder verhoor
evenmin bevochtigen
tranen een dood tapijt
uitsluitend en alleen
als de herfst daalt
over lanen
kilte kent geen tijd
het…
Sproetig gekleurd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 ik zag je handen
bruin van de zomer
armen sproetig gekleurd
in je gulle lach blonk
de eindeloos lange dag
we liepen en
ontdekten de grote
wereld in volle groei
net na de lente in een
snelle spurt naar bloei
alles leek nieuw
groter dan voorheen
immens imponerend
alleen al door de formaties
van het eeuwenoude steen
wij voelden…
levenscycluster
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
5.410 het bos richt zich groen en fris
op de onttovering na de winter
tot groei en bloei te komen
uit de versplintering van sneeuw
en vorst en ijzel wederom herboren
het laatste smeltwater zoekt haar heil
met de gevoeligheid van een moederhand
over het babyvel van haar laatst geborene
en glijdt onafwendbaar haar weg
naar het korstmos op de bodem…
voorbij de Romaanse poort
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.142 poort
uit ongelijke stenen gemetseld
heeft een muze die mij bekoort
zich op mijn schoot genesteld
ik ruik haar geurenpalet
dat mij doet zweven
door ongekende sferen
mij doordringt
met scheppende beelden
ook al blijft haar tastbare
nabijheid onverlet
het aardse wil ik niet onteren
ik zie in de glans
van haar blikken
de rozenperken bloeien…
De zwarte parel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.107 stiltegordel met
aangename warmte te beroeren
idyllisch lag je daar te stralen
tussen de knipogende olivijnen
die half verborgen tussen het zand
het groen met verve verdedigden
als ongeëvenaarde compensatie
oh eiland van de eeuwige lente
met je kleurrijke lunatieke bergen
en het dal van de duizend palmen
vergeet niet fier te blijven bloeien…
in het woud van morgen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
792 raap de bladeren, mijn zoon
in het woud van morgen
ze vertellen van wat is geweest
maar vooral wat komt
en dragen de vergankelijkheid,
het sterven,
doch ook de nerven
van wijsheid die bevrijdt
buig, mijn zoon
voor de aarde in bloei
vertraag je pas
bij het voelen
van het zachte mos
denk daarbij
aan de mensen
die onevenredig woelen…
laat mij maar liefde schenken
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.708 ‘k ben thuis tussen het gisteren en vandaag
daar waar de grenzen raken
waar woord en beeld versmelt
en verte met nabijheid paart
ben ‘k thuis tussen de wortels en de aarde
waar voren steeds het zaad bewaren
en waar er steun gegeven in een streven
omhoog, de nieuwe bloei een oogst belooft
is een olijfboom mij het liefst
zal ‘k hem verzorgen…
Liefde
poëzie
3.8 met 12 stemmen
3.584 Wanneer zal op mijn morgensprei
het bloeien wit en rood,
en schud ik, springende in de rei,
De rozen uit mijn schoot?…
Ogen vrolijken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 zon
heeft kleur aan
gezicht en lijf gegeven
ogen vrolijken
ontspanning en rust
ik heb je te lang niet gekust
mijn omarming voelt
de branding van een warme zee
in fraaie overslaande golven
je lach deint langzaam mee
als ik vertel van kou en regen hier
jij uitbundiger over jouw vertier
zo heerlijk dat jij hebt genoten
eindelijk bloeien…
Vruchteloos
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
761 Wat wist ik van bloeien, amper in de knop
terwijl jij groeide van bonenstaak
tot volle wasdom in vruchtrijke dop
het was toen zon mijn blaadjes spreidde
en lenteregen mijn hart deed springen
dat ik mij honingzoet aan je voeten vlijde
ik keek op naar jou, zo groot, zo machtig
de wind en jij speelden een spel met mij
zanderige voeten vochten…
Grapje van God
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.664 In de hemel staat een pruimenboom
in eeuwigheid te bloeien
vol van zoete paarse vruchten
hangend in het hemelnat
voor al diegenen die de spot er dreven
met Zijn eeuwig leven
en de grap konden waarderen
die zij waren - van Zijn hand
Alleen voor doodgewaande geesten
die hoogmoedig zich vervreemdden
van Zijn hand waarmee Hij zelf
ooit de lach…
gele maagd
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
879 wend je naar mij, gele roos in de zon
flonkerend in al je facetten,onsterfelijk teer
gouden momenten in het spel der dageraad
gele maagd ik verdrink in je glimlach
schommel met je hoofd en beweeg je wimpers
in de huivering van oogopslag
waarin de wind opsteekt en je verwarde haren
in mijn gezicht slaat als een bries
bloei open gele roos…
veel te
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
648 hoe vaak in dit zo grillig leven
liep ik mezelf voorbij
of naast mijn schoenen
werd keihard in het gat gesmakt
van mijn onwijze wens
te snel in bloei getrokken
waren soms mijn dromen
te zoet de geur van hemelsblauw
de regendruppels snel verdampt
voor 't groeiend hout
te laat te gast geweest
ik haalde mijzelf in
op mijn verzonnen feest…
uit het dagboek van een wintertuin
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
786 alles
begint opnieuw
zo ook de roos
die sterft door het niet verstaan
van dode ogen
en hoe de maan papieren vogels oplaat
langs touwen die de eenzaamheid
in lege buiken knopen
gebarsten zoals oude winterbomen
zwart beslagen
het wenken naar de afgrond
de onopgemerkte pijn
bloei dan, mijn roos
en leg je in het helder licht…
Jij bent een oase
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
553 je opende magistraal
streefde bijna de schepper voorbij
met eeuwige schoonheid
maar aan jouw zij
stonden heren te souffleren
wisten het beter dan jij
zij ringeloorden jouw groeien
verhinderden met commentaar
het schitterende bloeien
besmeurden je naam
met hun jaloezie op jouw kunst
roem werd je niet gegund
je hebt jouw paradijs…
Dochter
gedicht
3.0 met 38 stemmen
27.371 ' stemmen jagen haar op
ze loopt erdoorheen
en rozen vangen aan met bloeien, geuren,
schuchtere rozen overal
voorbij de struiken schijnt de zon, ze gaat daar zitten,
er is daar mos en er zijn daar vlinders,
dagpauwogen, nachtpauwogen, pijlstaarten, vossen
ze leunt achterover, ze is mijn dochter,
ze kijkt niet om,
ze wil nergens in veranderen…
Rozenverscheidenheden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
545 De winter had zo nu een dan een vrolijk gezicht
van al vroeg in de herfst begonnen grondbewerking
bemesting en aanleg van het beschutte terrein
en ik beelden in mijn hoofd van een rosarium
van prachtige treur en stokrozen in bloei.…
de zee die altijd terugkomt
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
422 eindeloze golvingen, soms gedragen door het schuim
dat duizend schelpjes brengt en korrels
oude tijd
helm verkleurt er met de jaren, rozenbloei
scheidt vlinders van het zand
vingers strelen nog jouw bruine huid- een kus
in zonlicht, achter maanbeschenen woorden
streelt een hand
neem maar wat er komt en neem
de jaren mee
ik bloei…
Herfstwind
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.638 Herfstwind verdrijft de witte wolken,
Ganzen trekken langs het lege zwerk,
Nog geuren chrysanten en bloeien orchideeën,
Kon ik mijn vroeger lief nu vergeten,
Bijna was ik gelukkig,
Met mijn bloemenboot op de Fen-rivier,
Wit schuimt de stroom langs de boeg,
Fluit en trom houden maat met de riemslag,
Onder 't rumoer broeden sombre gedachten,…
Een verlangen voor dit kind
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
739 ( voor Yaël )
in mijn gevouwen handen
leg ik de woorden neer
een verlangen voor dit kind
zo frêle nog, ontvankelijk teer
dat het in Gods toewijding
beschut mag groeien
dartelend, vrij als de wind
toch als een faire bloem mag bloeien
Zijn hand telkens mag vinden
in het gedruis, de doolhof
die richting mag kiezen
vol spirit, brengend…
Mijn dialoog was schijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
528 zij zijn eindelijk geplukt
mijn plastic bloemen
na koesteren en sproeien
begonnen zij in namaak
echt te bloeien
heb met ze gepraat
mijn dialoog was schijn
toch vonden zij het fijn
lieten hun kleuren gaan
weg uit het stofferende bestaan
zag hoe zij verwelkten
het uiteenvallen van kelken
in uitbloei bij elkaar geraapt
als plastic afval…
Magnifiekjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 grassen
kleuren de zwarte aarde
als een groene sprei
in takkenbossen
rust het jonge vogeltje
vleugelstrekkend vrij
een aardhommel zoemt
verstopt zich in een bloemkelk
zuigt de godendrank
het hemellicht reikt
zich vredig in stralen uit
door een wolkenbank
windzuchtjes waaien
rijpe zaaddoosbolletjes
over de akker
vlierbloemen bloeien…
Het leven zingt in jou
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
2.681 De dromen glanzen in
je rust en bouwen steden
waar liefde woont en waar
de tederheid wil bloeien.
Een levensjaar weer verder
en je kent de zachte kracht
waarmee de rozen geuren
ondanks de vergetelheid.
Het leven zingt in jou
en leidt je schreden verder
tot waar geen kennis reikt
maar enkel ’t hart begrijpt.…
Een overblijvend ras
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
738 De gieter heeft nog wat nagedropen,
zijn hand stram niet meer zo bekwaam,
net als zijn plantje, nog wel groen
op de vensterbank, niet uit te roeien,
maar al menig jaar nog weigert te bloeien,
wel in gedachten, maar nooit meer in doen.…
zonnegroet
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
521 middag kwam
en kleine bloemen in het veld kusten mijn ogen
ik liet mijn blik voor wat ze was
teruggetrokken tot een stil moment
alles wat je bent -zei ik-
ligt weerloos aan je voeten
toen viel de zon terug
ze vleide zich in donker water, schitterend
verscheen een glimlach rond mijn mond
de wereld werd gezond
en liet haar lente bloeien…