1707 resultaten.
Verslaving (Deel 2)
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.282 De ogen geopend
een nieuwe dag dient zich aan
ik gaap, rek me uit
en besluit de wekker maar
heerlijk zijn gang te laten gaan
De irritante piepgeluiden
kunnen mij nog altijd
niet bekoren
en het snerpende geluid
voelt aan als de klokken
van de Westertoten
Uit frustratie gooi ik
de wekker hard tegen
de muur
ik draai me om…
Mentale bevrijding...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
2.135 Stilstaan…
De klok tikt niet meer...
Althans voor jouw gevoel.
Alle gevoelens dalen neer
als regen in een modderpoel
die jij moet doorzoeken.
Je zou iedereen willen vervloeken
die je in dit water heeft laten gaan.
Water…
Dat is zacht uitgedrukt,
Je was euforisch, verrukt over wat
het leven je te bieden had.…
Vloeibaar
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.443 Ik zie de lelies in galop
over het rimpelende water gaan
en forellen op een vlonder staan
De druppels verkleven zich tot slokken
niets en alles wordt dwaas en driest
een klok slaat twaalf voor één en bevriest
de tijd. Ik wankel en val de dag in brokken
snor als een poes en niet veel later
nadert van verre een gretige kater.…
Cento
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.025 Met ogen zo onpeilbaar diep en groot
De klok tikt, tikt, slaat, tikt tot half-zes slaat
Ik vrees mijn laatste knik om u te groeten:
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat…
VADERTJE
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
2.115 Gebeeldhouwd tussen het laken,
Met verroeste appelkop
en op elkaar geklemde kaken
lig je te staren naar de klok.
Je dorre vel,
een stuk tekort,
vol bulten en neten
wordt grauw en strak:
een droge pel
rond botten en spleten.
Je ogen tranen,
en zeveren doet je mond;
je vals gebit
valt steevast op de grond.…
je ogen dromen vager
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
633 ik zie je in een vergezicht
waarin emoties laaien
de klokken sneller draaien
tot de wereld openbarst
jij hield van morgen
want vandaag was je teveel
je brak geen uren open
liet de tijd maar liever heel
je kijkt vooruit om niet
te voelen waar je staat
je zweeft gezichtsloos door
de dagen stil en zonder vragen
je hebt de strijd…
Als ik een feetje was
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.324 magische sterrenstof
Over het huis waar jij woont, zomaar door het glas
Om alle verdriet weg te toveren met een zachte plof
Alle boosheid zou zomaar verdwenen zijn
Iedereen in het huis was gelukkig en blij
Een huis zonder misverstanden en pijn
Met alleen liefde, warmte en ook begrip erbij
Maar ik ben niet als feetje geboren op de maan
Om de klok…
Waterlanders
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
538 De zee golft mee op ruige vinnen
verwekt het duin in schuimend zand,
getuigde pluimage aan de offerrand,
uitdagende normen der dorpse minnen,
in uitgebleven beminden, jaagt in
angst de afslag binnen, vallen diepe
stilten, niet in tonnen aangekant,
stromen tranen over het gewelfde waterland,
wekken klokken het gemoed er droeve zinnen,
het…
EHBO
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.519 Bij de greep van Heimlich
Willen de worteltjes er weer uit
En als ik de pop tot leven tracht te wekken
Lachen de anderen gewoonlijk iets te luid
Rood aangeslagen richt ik me vervolgens
Op de mitella en de platte knoop
Links over rechts, rechts over links
Jawel... wederom een kussensloop
Ik voel me nu een echte kluns
Zoek houvast bij de klok…
Vluchteling
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.061 Tevergeefs wachten blauwe klokken
wat niet meer leeft zingt in het dode hout
gevangen in een holle klank
herinnering
aan zomers
zaad
Achter een stenen grijze wand
wacht men op handen
vol regen
op adem
Achter een grijze stenen muur
verrijzen nieuwe wanden
van de lucht verwacht je het zachte zingen
waarom de longen vragen
Je daagt…
PASTORINHALING
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.895 De beiaard danst, 't muziek speelt en de trommels slaan,
de grote klokke luidt, de bonte stoet zet aan:
de Helden en de Maagden, de Ambachten verbild en
hetgeen ons overbleef van 't edel heer der Gilden.
O feeste, o heugenis! Ons groot en blij Verleên
herleeft - een stond. Ons grootheid, die is immers heen.…
Leven
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.472 een straat zoeken in een laan
Doen maar enkel in gedachten
verlangen is niets meer dan smachten
Sterven terwijl je nog steeds leeft
grond voelen terwijl je zweeft
Verkleumd tijdens een zomerdag
niet meer willen als moeten mag
leven met een gebroken hart
zwart wordt nooit wit..wit wel zwart
Opgeven voor de echte strijd
Stil staat de klok…
Ik heb stiekem met je gedanst
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
617 je zei me van je te dromen
het bed doorwoelt
geen Klaas Vaak
die zich over me ontfermde
de wijzer van de klok
tikte secondes weg
traag, trager traagst
honderden schaapjes
sprongen over het hek
hun mekkeren
deed me wakkeren
mijn gedachten gingen wel
naar jou naar ons
naar de dag van toen
we waren jong
slank en vooral onbezonnen
hebben…
Afgesloten boek
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
555 de zeebodem
(want hier wordt je zo moe van)
gelukkig, stilte ontspant op ogen en lippen
tussen taal en inspiratie
oud zeer laat ze los, voor wat het is
in de kringloop van denken
ze is een vrouw die liefheeft in haar hart
deze liefde zegt, vorm jezelf er zijn belangrijker dingen
laat het verleden los, bevrijd je
bij elke tik van de klok…
elke nieuwe dag is een feest
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.197 Vandaag was de dag begonnen als gister,
want het begon zo rustig en zorgeloos
totdat ik rond de klok van tien plots wakker schrok
en mij realiseerde dat ik me verslapen had.…
De harde waarheid
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.856 De klok blijft tikken, hoeveel tijd
Is jou op deze aarde nog gegeven.
Gevoel in wachtstand, verstand op nul
regelen, bellen naar zoveel mensen
Wat staat er te wachten,ik heb geen benul
sterkte, kracht is wat ze ons nu wensen.
Maar een ding is zeker, ik doe mijn best
om het voor jou leefbaar te maken.…
Adellijk vermaak
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
605 over het
wapperende slib
ze vergezelden me op een verlaten wadstrand van Terschelling
de brandingsklanken weerklonken in laagtij open en helder
onder een zoutzilte zeelucht
omdat deze septemberdag adellijk straalde
ik liet vertrouwde voetstappen achter in het zand
en ik weet, dat elke voetstap leid je wel ergens heen in het leven
op de klok…
terug naar mijn wortels
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
562 ik zie in gedachten
kristalklaar voor de geest
dat dorp in de kempen
waar ik als kind dolgelukkig ben geweest
ik hoor nog de oude fanfare
en ook de meer moderne harmonie,
de klok van de toren
en soms alle drie.
ik ruik nog de geuren
van brem en van hei
het bier van de trappisten
en d'oude melkerij.…
DE VERWORPENEN
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.002 In wier leven armoe heeft gesproken,
Gore stem van tellend kopergeld,
Deze zullen horen, de ontloken
Gouden klokken van het voorjaarsveld.
Zij, die voor de meester bogen neder,
Handen opwaarts naar het dageloon,
Zullen springen op en worden weder
Van de vrije aarde vrije zoon.…
Einzelgänger
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
684 Reeds lang verzwijgt de klok
het vertrouwde tikken
zodat stilte zich kan laten horen
dagen volgen nachten en weer om
alleen het huis zelf ademt nog
De deurbel galmt schel door de kamers
een meisje met kinderpostzegels wacht
-vergeefs- de deur wordt niet geopend
Sporadisch gaat de telefoon
maar altijd keert de stilte terug
Tot op een…
Reusachtig vertederend
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
513 Met wijdopen gesperde, gapende mond en volop
gehypnotiseerde ogen tuur ik naar al die pracht,
maar tegelijkertijd slaan er sombere klokken diep
in de nacht, doemdreunen, die mij terneerslaan.…
aan alles komt een eind
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.464 me neer
terwijl ik lig te kijken
eenzaam en alleen
vanavond,niemand om te praten
te dansen of te zingen
of iets wat mij gelukkig maakt
geen programma' s meer
de tv die zet ik uit
met mijn pc in slaapstand
ga ik naar de keuken
ik rook een laatste sigaret
terwijl ik naar het vuurwerk staar
vanuit het keukenraam
plots hoor ik de klok…
MAANBESCHOUWINGEN.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.033 'k Heb met Laura afgesproken:
Morgenavond, klokke tien,
Moet ge uw blik naar 't maantje richten;
Ik zal ook naar 't maantje zien.
Mocht 'k een wonderdoener wezen!
'k Maakte een spiegel van die maan:
'k Zou dan, naar de hemel kijkend,
Laura aan de Zaan zien staan.
Doch dat kan niet.…
Winternacht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.164 En, wen alles rondom sluimert,
van het leven onbewust,
galmt de sombre toon der klokke,
stem des Tijds, die nimmer rust.…
Bluesboot en bisschopswijn
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
494 Gedachten grimmig als de maan
Dat neerwaarts strijkt voor 't raam mijn
Zware vleugels scheurt gekleurd in pijn
In de strijd van 't aards bestaan
De dichter opent een lied 't refrein
Zingt met de klok als de cijfers rondgaan
Aan de overkant een blues affiche voor 't raam
De bluesharp huilt raakt in 't hart als bisschopswijn
Warme…
insomnia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
498 De maan was vol en zwaar drukkend
ik kreeg geen verlichting geen slaap
het huis kwam tot leven insomnia
de klokken tikten de koffiezet tikte
de planken op de bovenverdieping kraakten
de boog van de keukenkraan keek me aan
wees naar de vloer en nog dieper onder de grond
ik hoorde het steunen van de aarde
wellend duwend naar boven druppel…
vriendschap
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
982 zwaaiden met het gras
sneden dorpen in tweeën
konden met elkaar overweg
in de gestoomde cabine
zagen door de ronde gaten
twee verschillende werelden
volgden ons eigen enkelspoor
weg van het stotend blok
we werden zwervend ijzer
langs de wissels van de tijd
versplinterde dwarsliggers
op griezelig gevaarlijk grind
afgesproken onder de klok…
Ook ik
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
639 een schrijfster vertelt
misbruik is wat de klok slaat
men vindt er iets van
men vindt er altijd iets van
de voors en tegens spreken
uiten zich middels social media
in Amerika staan vrouwen op
bekende koppen rollen
gaan door het slijk
hier gaat ook de beerput open
in de schrijverswereld, toneelwereld
sportwereld, en de modellenwereld…
Een eend vliegt uit de bocht...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Een eend vliegt uit de bocht
de koekoek springt uit de klok
het station staat op de tocht
en de brievenbus zit op slot
De postbode is een verklikker
de ijsman speelt met vuur
't is lente en de rozen klappen open
en huppelen vrolijk in de natuur
De zonaanbidders bakken het bruin
de regenman rent naakt in de tuin
de dekselse dames zwaaien…
terug bij het huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
424 de witte veranda van hout
het kanten vlasdun gordijn
en het ontruimde plankier
met rieten stoelen
over alles is gepraat
de drempel brengt een
hoorbaar stille kamer
in het midden staat een tafel
bij het raam de zilveren schaal
met rozen bloeiend tegen
het breken van de tint
de klok met lange tikken
soms vergeten dan weer
indringend…