42172 resultaten.
MEIZANG
poëzie
2.4 met 20 stemmen
2.972 In weide en dreven -
In vliet en poel -
Zwiert vrolijk leven -
Is blij gewoel.
Was 't meerder weelde,
Dan lentevreugd,
Die Adam streelde,
In Edens jeugd?
Of breidde de aarde,
Toen de Eerste Bruid
Haar bruidkans gaarde,
Zich schoner uit?…
vannacht is de wereld vergaan
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.184 Vannacht is de wereld vergaan
Door het vergif ten onder gegaan
Onze milieukwesties mochten niet baten
Zij heeft het leven voorgoed verlaten
Helaas is ons reddingsplan mislukt
Waardoor nu de aarde is uitgeput
En we hadden nog zulke mooie dromen
Hoe we deze ramp hadden kunnen voorkomen
De natuur bereikte haar laatste fase
Waarna zij…
Argus Panoptus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.157 maar zij aarzelt naar haar aard
op zijn parmantig paraderen
trek hier veren uit het leven ,
heer van huis en haard.…
Geduld
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.259 Van tijd tot tijd betrap ik mezelf,
blijkbaar de aard van het beestje.…
Einder nooit einde
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.710 Alleen verder
wandel voort,
kijk vooruit
zoals het hoort,
want als je ooit
naar boven kijkt,
en dan uiteindelijk
het punt bereikt,
waar zon en aarde
elkaar tegenkomen,
zijn al jouw dromen
eindelijk uitgekomen…
Vuur, aarde, wind, ik haat ze
poëzie
3.2 met 25 stemmen
4.272 V
Vuur, aarde, wind, ik haat ze. O God, mijn haat
Tegen het vuur dat, lang afgunstig, vrat
Het glanzend haar, dat ik heb liefgehad,
Als koper rood, en teer als herfstragdraad.
‘K haat de aarde. – Haar metaalreuk, de eeuw’ge, slaat
Omhoog: hoe kort kuste ik ‘t roodblonde glad?…
de tuinman
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.947 Er was eens een tuinman
zo'n oude, bejaarde
Als hij zijn vrouw eens water gaf
Had dat heel wat voeten in de aarde…
Maart
poëzie
3.7 met 15 stemmen
3.483 Als aard en akker draagt ons hoofd
De voren van zijn wil en werken, -
Geen hand, die uit die voegen rooft,
Geen wind, die ons de diepe merken
Van 't leven en het weten neemt!
Leun gij dan, maat, op de oude spade!…
jouw basalt en mijn graniet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
723 de beek is wild
we zijn van steen
naar steen gesprongen
hebben zo haar stroom
bedwongen op
een onbetreden pad
ademloos en nat
zien wij hoe kracht
en tijd zich
in de aarde vreten
om gelijkheid aan
het oppervlak te meten
ook jouw basalt
en mijn graniet komen
die eeuwige erosie tegen
maarin zachtheid
kent gevoel veel
andere…
de levende moeder
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
870 gelijk aan mij
geraakt de aarde
in alle sferen
zo bezwangerd
uit ondermaanse
maagdelijkheid
geraakt stof bevrucht
in de levende moeder
vaak is dit
een moment
als alle jaren
waar we intens
naar uitstaren
nog zuchtend
in de barenswee
mag ik, de mens,
opnieuw en vertederd
de verduistering
uitvaren…
slordig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.417 de aarde heeft op kleine schaal al korst verloren
-geschatte maat- men pelt mij langzaam af en aan
de buitenkant onstaan de eerste rafels aan de randen
porie verdicht zich, huid wordt geluid en het
licht vangt dauwtranen in de grijze morgen
een visagiste kan gemist, dat heeft geen zin
het beukt erin!…
de rode spiegel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
734 achteloos alwetend
zijn ogen grijs nietsziend
stapt hij door de spiegel heen
het blinde kind van licht
maar juist in zijn gesloten blik
ligt wat wij niet weten
als spookstad uitgestorven stil
die ruimten van herinnering
langs het bevroren dromensnoer
wordt nu de nacht zacht afgeteld…
Sterk
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
871 verguisd en vereerd
moeder aarde is een kei
want was zij
een mens
was zij
allang geëxplodeerd…
groende je het blauw
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
650 natuurlijk groende
je het blauw
in ruimte en het zicht
de aarde in een flits
jou deerde nooit de kou
jij kon bloeien
altijd groeien
in de liefde die
je wist en nee jij
hebt je nooit vergist
het was vertrouwen
waar jij huizen
mee hebt kunnen bouwen
zon en maan zijn
mijn getuigen
zij kennen ons
in dag en nacht
ook…
Duisternis brak open
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
450 Duisternis brak open
kwamen nimfen aangeslopen
getekend in de volle maan
achter hun schaduwen vandaan,
maakten de gewelfde dijen lichter
in de koele nacht stijf bijeen
liepen daardoor wat dichter
langs schaamteloze blikken heen
nagestaard door oude wolven,
met bloed doorlopen ogen,
in de ruige pelsen van hun aard,
in korstig kleed gedolven…
Schemerdagen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
672 visioen van eeuwigheid
laat mij jouw adem voelen
van jouw gedachten zwanger zijn
tover het licht in haar ogen
waar de muggen dansen
en de tijd lijkt stil te staan
dat onze aarde doet kleuren
met weemoed en treurnis
in haar amandel ogen van marsepijn
en de schemerdagen breken
voordat de goudplevieren
verdwenen zijn.…
warmte
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.588 de boer ploegt akkers
de zwarte aarde nevelt
lentezon verwarmt…
Oerbaltheorie
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
908 De wielen waarin de
wereld als oerinstinctief ratje probeert terug te
sprinten naar moeders tepel waar alles zogezegd begint
En elk etmaal draait hij rond
hopelijk terug de tijd in
maar was het nu links of rechts
Wie weet blijft morgen
gisteren dus
de aarde als minuscuul spinnenwebje in de
rechterbovenhoek van het heelal kleven
Fantaseer…
Vervuilende mist
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.224 Velden klaren op, gehoorzamen al te graag
aan het ritme van takken die frank en vrijpostig openbloeien,
al was het maar om tegen die Verlichting van de aarde in te vloeien.
Ook de vogelmarktkramer zet swingend zijn boeltje op en vandaag
glundert zijn verse koriander: ‘mijnheer, kijk naar mij, goedkoop en sappig groen.’
Weer schud ik neen.…
Tussen hemel en aarde
netgedicht
2.7 met 27 stemmen
4.224 Als je openstaat voor het spirituele aspect
van ons aardse bestaan
kun je het effect
ervan misschien moeilijk aan.
Maar besef dan dat je op een hoogte zit
die jij als een enkeling bezit…
Laat de deuren van je ziel wijd open staan
en vlieg zo hoog als je gedachten gaan.
Gewoon achter de vogels aan……
antimaterie
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
623 Herinneringen
het voorbije leven
en daarvoor
ijl als hoge lucht
azuur en de vlucht
het stuwen
en het dragen
flinterdun
denkbeeld van bijna niets
sierlijke zwaan
boven
alle verdenking
van de wolken
en de bakstenen mens
de nek krommen
om de vergissing
het zware trekken
van verheven verzuchtingen
de mens is wel degelijk daar…
het evenwicht en het verbinden
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
714 ze loopt heet voor koffie
ademt en dampt
de desem van mijn brood tot leven
ze overvalt me met haar overvloed
op een verse maandagmorgen
trekt sporen in de aardkorst
van hier tot in Zuid Amerika
ik lei me te wentelen
in haar moederschap
vermeerderd met essences
uit vruchten van de wereld
ze doet me nogal wat
met haar kronkelen
van…
genadegrond
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
789 de aarde wacht niet op u
de aarde verwacht
en is geduldig
verstrooid of begraven,
u wordt verwelkoomd…
Vrouw
gedicht
3.0 met 37 stemmen
14.668 Ik zie haar nog zitten: een simpele bank
met een simpele vrouw met twee simpele handen
omhoog naar de lucht, voor het rood van de
tuin in de zon, als een meisje zo rank,
als een kind zo verwachtingsvol, ondanks haar jaren.
Ze neuriede zacht en ze lachte daarbij
in geboeide vervoering. Ze keek niet naar mij,
ze keek naar haar handen. Die maakten…
Vuurstenen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.188 Nog zijn de sporen voelbaar,
uniek, ik vermijd ze niet, ze
zijn in aard en ziel gegrift, een
schaduw van voorbije strijd, van
wie ik de mantel mocht beroeren,
waarop een gedoofde ster is bijgezet.…
Versmallen tot een entiteit
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 Ik hing te hangen
tussen
twee eindeloze punten
de aarde schoffelde
wat ongerijmdheden
ze trok de pij
van de zuivering aan
zij zaaide het onder mij uit
als een lint van de twijfel
mijn blik schoot vol
op het stenen bed
van de schuld
en het tablet kleurde rood
ik gorgelde wat wanklanken
door onbestaande tunnels
waardoor hemel…
De lente ingedaald
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
556 hyacinten geuren
zacht naar regen, wat
speurt in diepe voren,
gelaten na de winternacht,
sneeuwklokken luiden
jouw toekomst in, op -
gedragen aan de lentezegen,
verleiding van jasmijn,
verleidt de paarden
te ontbijten van het
bloementapijt, maalt
de kilte tot voorjaar,
van wei tot mei,laat
het ingedaalde licht
zich in eenvoud aarden…
Tuindaken pezen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
533 hemelsbreed
steunbalken in de wereld
ijzeren nagels en winkelhaken
bindmiddelen
uit het binnenste der aarde
sinds mensenheugenis
ankerpunt van stoer huisjes bouwen bij uitstek
timmersvreugd op het dak en een priemende zon
horizondragende planken verbreden het luchtruim
vierende lengtes maal nog eens vier meter, breed torenend
een grijnzende…
de ruimte mijden ( voor S.)
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
444 Dus kijk niet teveel in de ruimte
met je telescoop, straks stoot je
het nog tegen ruimte-rots of ko-
meet, staat je verstand in brand,
of kneus je je wel erg nieuws-
gierige hart. nee, blijf op aarde
en lijd in stilte en bewonder men-
sen als Neil A en Wubbo O. die
weten ook, ondanks ruimte-er-
varing hoe met beide voeten op
de aarde…
de schoonheid van jou..
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
605 'je gelooft ook alles wat je ziet,'
als het maar mooi genoeg is,
ja, dan wel,
dan mag de zonsondergang nep zijn
en ook de waterval de horizon,
de twaalfkleuren regenboog,
maar jouw stralende aanwezigheid,
nee, die niet, die
moet intact blijven als
een beschermd natuurgebied,
een nationaal monument,
je bent helder als de poolster…