13585 resultaten.
Verband
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
600 Emoties
Versterken de herinnering
Verbanden aangebracht
In het brein van scheiding
Naar intuïtie
Of het aangeleerde gedrag
Tijd om bij te sturen
In het systeem van het gezag
Analyse van informatie
Verbinding verliezen
Scenario's bedacht
In emoties die wij verkiezen...
© MaWaStyle…
Uit Prospectus
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
658 Gandhi gaf zijn leren sandalen
aan een soldaat om op te lopen
zijn bril aan een Indisch officier
door voor hergebruik als vizier
Je zou denken niet te betalen
toch worden ze met zijn bord
kom en zakklok nu in New York
weerloos van waarde geveild
Er viel ooit een visioen mee open
al is nog niet op DNA gepeild
Zie:
www.nos.nl/nosjournaal…
Droomverlies
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
487 Hoe dikwijls dans jij
rond kwetsbare schoonheid
van innemende natuur
in stromend taalgebied
vraag je mijn woorden
ter overweging
slechts aangetast door vermoeden
en tijd door wind bewogen
tussen weifelende planeten
het zonlicht reeds vergeten
naar het droomverlies van waarheid.…
Geestverwanten
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
684 De avond verzwijgt het dansen
verlangend naar troost
en zotte echo van jouw lach
daar in het land van de brief
waaruit je iedere avond voorleest
schilder je maanlicht en nachtgeboomte
onder het plafond van het hemelbalkon
hark je de onrust als slappe gladiolen
tot over de rand van een afgrond, zo schoon
en je betaalt soms tol aan geestverwanten…
Langs de highway
gedicht
3.0 met 40 stemmen
10.013 Als ik je nu de oceaan liet zien, verdwaald
en buiten adem, één groot geratel.
Sommigen erlangs in dunne kleren,
geliefden, glimmend, argeloos
in de ijle lucht een weg op die zij kennen.
En keren terug naar het ogenblik,
de vrouwen boven de sturen - alles wat
zich afspeelt, het hele leven door, have en
goed één richting uit, godvergeten oorden…
Aarde
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.402 Als 'k u zo lief niet had, mijn aarde, zou ik
Zo niet begere' u in een droom te vieren,
Maar al uw steden en al uw rivieren,
En bos en berg graag in één beeld beschouw ik.
Als kind al zocht ik u, mijn aarde, en wou ik
U kennen heel, uw hemel met zijn vieren,
Uw oceanen waar uw winden gieren,
Uw blank-zeilende wolk, zwerk zwart en rouwig;
Uw…
Geschilderde maan
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
623 En hij die de maan schilderde
tussen wolken, dun vervangen
uit stilte van dromen, bijna zonder lippen
zoenen zoekend naast nachtgordijnen
en lotgenoten vanuit een zolder
over de slapende stad
konden we slechts rijmen
in onze bijzondere gedachten
door openhartig iets te zeggen
over een stil bodemloos smachten
onze lichamen ritmisch bewogen…
Zonsopkomst
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
605 Hier in mijn hartboezem
ruil ik jouw diepste adem
voor de zee, die rode gloed
van mijn naakte onderlichaam
mijn lijf siddert doorzichtig
door de gaten van het ochtendgordijn
deze dag, al vroeg onder regen gedompeld
is jouw lijf als een rots, bebost
maar onbegrepen, laat ik je gaan
ik was slechts tegenwind
en geef je mijn nachtvracht
voor…
Het liedje
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
911 ’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik kijk door het raam en volg de wind
De wind die mijn liedje wegdraagt
Mijn liedje over al het verdriet
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik sta bij het meer en kniel
Ik kijk naar de rimpels in het water
Naar de zorgen die worden weggespoeld.
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik luister naar de melodie
En soms…
Plotseling
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
807 Ineens bleek d'r wereld een bende.
Ze kwam in een crisis terecht.
Geen plek was er zonder ellende.
Paniek bleef d'r rust maar verstoren.
Waardoor ging het eensklaps zo slecht?
Het antwoord: toen werd ze geboren.…
Levens eigenwijsheid!
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
586 Ongeacht wat men zegt
of wat men mij voorlegt
zelf nog misschien vertaalt
of zo nodig dikwijls herhaalt,
het houdt mijn niet tegen
de rugzak zal zwaar wegen
het lijkt voor mij misschien een zegen
ik drijf door mijn eigen zin, het is mijn leven
niet horen wat men vertelt
of hoe vaak men mij waarschuwend belt
mijn eigen idee, krijgt voorrang…
reikhalzend kijk ik uit
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
613 Toch ben ik sterk, trotseer de wereld,
en laat de wind mij zacht bespelen,
zuig de regen gulzig op,
verrukt over mijn jonge leven.
Reikhalzend naar een nieuwe dag,
een zonnestraal om te verwarmen,
gekwetter en een lieve lach.
Ik leef…
Leven
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
645 Je krijgt je leven
maar een keer
Daarna moet je het
ermee doen
Met die ene keer
Niet meer.
Gooi je het te grabbel,
is het voorbij
Over en uit
Een herstart kost
moeite en energie
Om er bovenop te krabbelen
nog meer.
Want dat leven, wat je
maar een keer krijgt
Voorziet niet in
een herkansing.
Dat leven,
krijg je maar een…
Droomzon
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 Waar lentezon, in zomerse warmte geladen
zorgt voor liedjes, fluitend over de paden
waar mannen, soms hun plicht verzaken
en mussen zwijgen op de zolderdaken
ontwaakt de stad in tussenpozen
voor hen, die slechts de droom verkiezen
tot nieuwe wegen, andere plichten
desnoods het schrijven, over verliezen
waar menigeen, hen op komt zoeken…
ontnomen
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
659 mijn geboorteplaats is overladen
door plekken die mij ontnomen zijn
eens werden ze door dromen beschut
alleen mijn benen kunnen mij nog
vertellen wat mij ontlopen is
als wandelaar puf ik……..
zoals ik door het bukken van mijn hoofd
aan de regen denk te ontkomen,
zal ik vergeten wat mij is ontfutselt…
Lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
554 De dag is voorbij, de avond begint,
een schemering valt over straten en pleinen.
Ergens hoor je nog een kind,
dat niet naar binnen wil, wat dreinen.
Wat hondengeblaf
en kattengemiauw,
de dag is af,
de avond grauw.
Maan en sterren geven licht
vanuit een dronkere lucht,
geven nog wat zicht
aan mensen op de vlucht,
die bang zijn voor de donkere…
uitzicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 loop je mee naar het einde van de dag,
samen kunnen we een stukje optrekken
van het gordijn dat ons omgeeft het
witte laken dat het daglicht smoort en
's avonds kunnen we als herders waken
de kudde wolken als zwarte schapen die
opgestegen zijn vanaf de grond achter het
hek en liggen en waken en liggen en dromen
en kijken naar de maan die traag…
Kansloos
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
668 zwarte aarde onder mijn nagels
van het wroeten in de grond
tuinieren zou gelukkig maken
dus steek ik het onkruid uit
en tracht er vrolijk bij te fluiten
maar nog danst mijn deuntje niet
wortels wieden in de rijke klei
bevestigt wat mij steeds verdriet
dat het spruitje aan de onderkant
opgroeit met een schoffelangst…
Jeugdherinnering
poëzie
3.6 met 17 stemmen
4.639 Dit was mijn eerste visie op de tropen:
Een gladde plaat boven de schoorsteenmantel,
Waarop, om lange palm, laag bladgekantel,
Een tijger sloop, de ogen bloedbelopen.
Daarvoor, 'n Chinees in geel kleed op 'n theebus,
Met plat gezicht, hangsnor en scheve ogen;
Op 't deksel stond een onoplosbre rebus:
Karakters van onmetelijk vermogen.…
Bezongen bruid?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
510 Genoeg geschreven
sonnetten over een
treurig bestaan, genoeg
van de in het stof gebeten
strofen, er is méér voor
keizers boeg. Om de
poëzie te herbeleven, dien
ik naar een andere maat
te streven, verder dan de
hemel op aarde te geloven,
het is te vroeg om de
lekkende aarde te doven, en
te vertrekken op de vilten
zolen van de nachtelijke…
Negeren doet pijn...
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
3.421 Geïrriteerd of boos dat kun je zijn,
maar dat iemand laten voelen dat doet veel pijn.
Zeg wat je boos of geirriteerd maakt,
wat het rotgevoel veroorzaakt.
Stapel niet op wat je voelt,
maar zeg wat je bedoelt.
Iemand negeren doet echt enorm veel pijn,
veel erger nog dan harde woorden of venijn.
Ik kan je zeggen ik ga er soms een…
African night
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
738 dorst kleeft aan kuiten
waar bloed gezogen wordt
het vergezicht ontbeent
rook kringelt
uit rieten hoeden
ritme stampt stam op steen
zinderzweet hangt boven aarde
waar donkere silhouetten
met de zon ondergaan…
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Als donkere onverganklijkheden
Van stilte, als werelden van rouw
Tussen het uitgestrekte blauw
Des hemels en het land beneden,
Als onweerstaanbaren, die tot
Het eeuwige zich intocht banen
Vanuit het schamele aardse lot,
Staan boven Java de vulkanen
De regen ruist
en ritselt om hun zijden,
De schemer huist
Om hun gestalten heen,
Boven het…
Machteloos
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
876 de poolkap ontdooit,
door smeltend ijs
rijst het peil
in oceanen
vermengd
met zoute tranen;
miljarden zijn het,
bedroefd geplengd
machteloos
ervaar ik het verlies,
en zelfs uit zuidelijke streken
waait soms een kille bries
tergend langzaam,
we doen het rustig aan,
helpen wij onze aarde
uiteindelijk naar de maan…
op weg
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 langs de rand van het park
schijnt de zon, gebroken door takken,
schitterend de nevel
zilveren snelwegen tussen de bomen,
waar elfen dansen in het ochtendlicht
en kleine wezens met puntmutsjes
wroeten in de aarde
op weg naar mijn werk
fiets ik door een sprookje
zijdelings zie ik stuurse auto's,
koninkrijken zonder doel…
eindig licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
902 schedels
we zetten ons een hoed op
alsof we ons door een boomgaard begeven
elk sprekend voor zichzelf
onder de vermomming van de maakbare mens
Hier en daar een kandelaar
met een wassen onderwerp,
werkwoord en lijdend voorwerp
in de nissen kleine pruimelaars
met plukbare ideeën, zorgvuldig
en kostbaar gerijpt onder het gesproken licht
De wereld…
De herfst bedekt hun kale lijven
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
655 De ramen spatten eenzaamheid
spiegelen de dood als vanzelfsprekend
en zaaien vergif over het ongewenste groen
zodat het leven de kans krijgt
om weer als maagd
te worden herkend
maar niet wanneer kleuters
hun verleden boetseren
in een ongewenste infrastructuur
zodat hun jonge leven te vroeg
zal worden gerijpt
tot het moment dat de herfst…
Dwalend,
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
797 geritsel
van kleine mensen, die
ruimte zoekend als druppels
water, hunkerend om hun
transparantie niet te missen
om uit het stroomverval van
het leven te geraken, om in
een ogenblik een verloren
liefdete achterhalen, gewonnen
in een tijd die je werd
geschonken, op een andere
mannier beklonken, zonder
enig onderscheid, om in een
eigen wereld…
Gespannen snaren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
520 Oneindig stil, zo
verstild, als ik het
wil, die stilte spreekt in
alle talen, als gespannen
snaren, resoneren stiltes
over evenaren, als de zwarte
tovenaars preken, ontlokken
onhoorbare klanken uit de
windgitaren, om daarna te
zwijgen, dan is het werkelijk
doodstil, alleen het hijgen
van het verschroeide gras
op dichters graven…
morgen wacht op mij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
577 gisteren liet me lopen
de avond en de nacht vliegen voorbij
de dageraad doet me hopen
morgen wacht op mij
de dag kleurt van lichtgrijs naar hemelsblauw
de dauwdruppels glinsteren van geluk door de ochtendzon
op de bladeren,bloemen en planten en ik weet me van de weeromstuit niet zo gauw
te genieten van deze levensbron
het is een waar genot…