1857 resultaten.
periodiek antibioticum
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.562 op de toren van de nacht
stond ik in brand
leidde ik verdwaalde schepen,
jij was de wilde in het woud
de oerboom razend
waar ik de blaren heb afgescheurd,
de stad een hamer zonder steel
braakte urenlang
en tuimelde in de straten,
en langs de dagen van september verloor
ik een hand
verlichtte ik de geronnen dalen,
over je klamme schouders…
Houden van...
hartenkreet
3.8 met 33 stemmen
4.531 Ik hou van jouw haren, neusje en ogen
ja, ik heb jou altijd al gemogen
Ik hou van jouw oortjes, wimpers en lippen
nee, er is niemand die aan jou kan tippen
Ik hou van jouw nek, schouders en armen
aan jou kan een mens zich steeds verwarmen
Ik hou ervan jouw borsten en buikje te likken
hopend dat je dit eindeloos blijft pikken
Ik hou van…
Dag droom
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
2.696 zal je zacht begeren op zoete klanken symfoneren
gepassioneerd als tangopassen samen op en afgaan in de tijd
de tijd die onze onbekende grenzen nu nog scheidt
beminnen, ont -zinnen, woordeloos door de dagen strelen helen
wat nog heling nodig heeft
ik heb aan jou al zoveel goeds beleefd dat honderd jaren eenzaamheid nu langzaam van mijn schouders…
Pauline
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
632 Of zoals een vrouw uit
verre en warme landen
haar rug met
kleurig geweven patronen naar
me toedraait, en over haar schouder
naar me kijkt, om me haar
glanzend rode lippen te bieden.…
Bang voor wat ze zeggen
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.506 Ze is zo bang voor wat ze zeggen
Kruipt dan het liefste in haar schulp
ze hoort wat ze fluisteren het maakt haar bang
bang voor wat ze zeggen
Ze ziet de blikken, gluren en gniffelen
Kan er niet tegen, draait zich weg
Schouders schokken, zoveel angst zit haar toch in de weg
Bang voor wat ze zeggen
Ze is zo bang, voor wat ze zeggen
Dat…
- Sterrentocht -
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
997 Het doel van deze reis
de rust...bekroond,
de route wordt een sterrenweg genoemd,
dromen op schouders gedragen
kapen de mooiste sterren weg.
Slechts een enkeling meende
dat volkeren elkaar moesten kennen
op hun weg naar de sterren
..zuinigheid, opnieuw verleend,
was een uitzondering.…
Bubbelbed
hartenkreet
3.3 met 25 stemmen
4.444 De rode zon schijnt laag in onze tuin
je hoofd schuin, ligt op mijn schouder
we kijken maar we zien niets, alleen gevoel
onze ruggen tegen het nat beschot van ’t bad
de bellen van lucht ploffen uiteen, druktemakers
je borsten dansen op en neer door de speelsheid ervan
het warme water omhult onze lijven als een cocon
druppels glijden als roze…
Maîtresse
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
912 Ik greep je bij
de schouders en drukte je bange
lichaam stevig tegen me aan. Je
trilde, je benen wankelden. 'Ik
smeek je, wat is er gebeurd?',
vroeg ik nogmaals.…
Harde lijnen ?
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
607 Op mijn schouders wacht een
verlangend kind dat lacht, mij
toedekt en haar handen strekt
en worden harde lijnen zacht,
in een meetloos mededogen
tot aan de sluimerende dood,
die ergens op mij wacht.
“ Schoonheid en jeugd
kan niet lang genoeg duren “
J.Vondel…
Jezus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
705 gezichten in groen en geel
en m'n tong is gesleten
een gespleten tong
en een gezicht dat lijkt
van rubber en de dieren spreken
bomen verre neven en vergezichten
en een duik door de golven water
in lang haar gezicht is
de ziel van de wicca godin
odin zeus lugh in de rug
geschreven vleugels veulens en boma wees noet boos
de reus is een schouder…
Waar rozen doornen baren
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
961 een geruisloze wind
spelen de bloesems met hun bladeren
en wijn morst de tijd in geleegde glazen
als de kerktoren scheidende wegen slaat
Je rekt je lichaam uit tot aan een gedroomde hemel
die alleen leeft in ongeschreven romans
deze kant kleeft aan jouw liefde
maar hield mijn oever onbereikbaar
voor jouw aalmoezen
Mijn hand op je schouder…
Liedje van liefde
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.772 Kom dan heel stil op je zwevende voetjes,
leg maar je hoofd aan mijn schouder heel zacht,
hoor naar de komende ritmische groetjes,
vleiend zo zoetjes,
en wacht.
'k Zal je in je dromen als koning geleien,
boeiend voor de ogen is 't elven-spel, licht
gaan we als twee goden naar diepste valleien,
'k weet je zacht-zijen
gezicht.…
Vermoeidheid
gedicht
3.2 met 53 stemmen
17.256 Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlogvoeren
Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter…
twijfel
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
600 Vergeet het voor- en nadeel niet
Lachen en verdriet
liggen zo vlak naast elkaar
Wikken en wegen
met kilo’s vooruitzichten
zware lasten voor op je schouders
waar uw draagkracht het niet aan kan.
Belangrijke vragen, waar geen antwoord op komt.
Net een zwarte hemel zonder sterren.
Bedachtzaam zijn
want tegenslag ligt op de loer.…
Niets
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.126 En niemand heet de engel op onze schouder.
Die volgens jou al evenmin bestaat.
Alles is niets, volgens jou is het beter een patatje te halen met mayonaise.
De zoutloper loopt door totdat de zout op is en we vergaan tot stof.
En volgens jou en jouw berekeningen heeft het leven an sich geen betekenis.…
Lullopertje
gedicht
4.2 met 70 stemmen
13.975 Alleen bij toeval raakte ‘k in het spel betrokken:
Soms kreeg een tegenstander plots de slappe lach
Als hij mijn broek zag, tot de schouders opgetrokken;
Ik liep intussen snikkend naar de cornervlag.…
Handreiking (met alle liefde)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
470 Ik plak een pleister
'n pleister op de wonden
één voor één haal ik 't plastic
er af opdat 't kleven zal
blijven kleven op de benen
op de armen op de buik
en op de rug, naar gelang
de wond 't heftigst bloedt
Of ik zal je verbinden
met alle liefde verbinden
je verdriet doen stelpen
een schouder voor je zijn
je geruststellen wanneer je…
Het jonge naaktmodel.
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.068 achttien lentes jong; staat met het hoofd iets opgeheven
strak lijf, de fraaie borsten fier naar voren gedragen
schilder doet haar linkerarm nog iets verlagen
de blanke huid glanst; is met olie ingewreven
het korenblonde haar hangt welgevallig over haar schouders
haar slanke figuurtje geurt naar witte seringen en rozen
vanwege haar onbevangenheid…
Als de lente verzaakt
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
592 ,
zonder licht
gedachten
verzwaren
het ademen
de lach zwicht
voor verleden gevaren
terwijl de ziel
bij voortduring dicht
in lettergrepen van pijn
in het heden leven
blijkt ooit te zijn
in dromen blijven zweven
welke angst beleven
en morgen
ja, is er een morgen
die voor haar mag zorgen
is het doek te zwaar
voor jouw schouder…
het verlaten huis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 verborg
zijn dromen over metaforen en dankbare
herinneringen, nu staat het met hout gestut
tegen de steigers van de werkelijkheid
gebogen muren die nederig buigen tegen
de ondergang van welvaart kreunen
nu de herfst haar takken met geweld
door de scheuren naar binnen mompelt
het gezin vertrokken met de last van onzekerheid
op hun schouders…
bemind worden door een dichter
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.267 ze vertrekt haar mondhoek
even maar alsof het er niet toe doet
haalt haar schouders op en knikt we groeten
en lopen ieder een andere kant op
ik kijk nog eens om maar ze is al verdwenen
gewoon tussen de anderen als de anderen
en niemand weet dat zij ooit is besnuffeld
door goddelijke hersenen dat zij gerafeld
van passie uit haar lakens…
Allé, allé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Niettemin zal ook dit jaar het geel weer
als winnaar gloriëren om de schouders
van die held te Parijs, die het meest veelzijdig
toegerust is voor deze sportieve wielerreis.…
Met Hedda te doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
512 Soms voelde ik Henrik Ibsen keihard
op mijn schouders tikken om mij bij
de les te houden, wanneer ik afdwaalde
naar de sexy benen van Karina en haar
suggestieve orgasme-gekreun.…
De huidige malaise
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Ik zie je gaan, afgezakte schouders
met een bleek gelaat je gemoed dragen.
Ze zijn niet te krijgen de antwoorden
en al begrijp je ook de wolkenzaal niet,
't tolkende, laat staan het ijzige koude.
Zie, de kinderen genieten hun maaltijd
zijn onbevangen niet in staking gegaan.…
Naobers
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
412 De zon rolde
in een vlammende hemel
naar de horizon
van Westerwolde
zo volmaakt als ze kon
in het schemerlicht
de gedaantes gezwicht
ogen zijn opgelicht
ze krijgen gezicht
op mijn schouders
voel ik hun handen
laten me begaan
zijn naobers geworden
die naast me staan.…
eenzaam koud en kil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
380 scholen vol van leegte
werken kan of mag niet meer
als het niet thuis aan tafel kan
de familie vrienden en buren
zien elkaar alleen achter glas
om verspreiding te voorkomen
van het onzichtbare gevaar
dat de samenleving verzwakt
door het fundament te knagen
wat mensen aan elkaar verbindt
die de ander vasthoudende hand
die stevige arm om de schouder…
Twijfel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
629 Wikken en wegen
met kilo’s vooruitzichten,
zware lasten voor op je schouders
waar uw draagkracht het niet aan kan.
Belangrijke vragen, waar geen antwoord op komt.
Net een zwarte hemel zonder sterren.
Bedachtzaam zijn
want tegenslag ligt op de loer.
Het kan ook vastberaden zijn
zonder erg of pijn.…
Borrowdale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 Vrees trekt aan je schouder.
Heimelijk was dit je wens.
Taai hel je weer voorover.
Dan is daar de kam: hoe breed!
En je kunt nog stukken hoger.
Maar even zakt je bezetenheid.
De berg heeft zich voor jou gebogen.
Rest nog éen grimmig pad:
hoe glibber de klimmer
alert hogerop jaagt...
waar de cairn hem wacht!…
Eigenwijsheid of koppigheid?
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
817 Het is te zwaar,
Je gewicht dat op mijn schouders rust
Je eigenwijsheid is niet altijd even wijs,
Maar je impulsiviteit vleit mij soms, maar niet altijd
Je donkere gedachtes over mij
zijn vaak niet hoorbaar
Zoals sterke tegenwind die je niet hoort waaien
Het dondert dan gelijk in je hoofd en je laat
Alleen je bliksemschichten zien
Die ik niet…
even alleen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 de woonkamer klopt aan
op mijn schouder, de kachel
vuurt zijn warmte in de
gelederen waar mijn ziel
zich dacht te huisvesten
zij is even weg, kerstmarkt
het alleen zijn is iets magisch, zwarte
magie - althans voor mij - schaduwen
van ‘ t verleden paren met de stille
wezens die in mijn hoofd kaatsen
met merkwaardige bewegingen
het…