3938 resultaten.
Verloren vuur
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
496 Krampachtig het gesprek gaande,
geen moment te laten blijken,
alle dagen ten overstaande
voor een obligate pose te wijken.
Verloren is het juiste moment.
Achteloos, voorbij voor je het weet.
Voor iemand wiens naam je nog kent,
de herinnering aan dagen die je vergeet.…
Stammen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Van top tot teen begroeid met mos
schenken ze voedsel aan het bos
en vele beestjes een rijk bestaan.
Ooit reikend naar de warme zon
zakken ze weg in koele aarde
maar altijd nog van grote waarde
voor de grond waar het leven begon.…
Jouw landschap
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
562 Het waren slechts vermoedens
die woekerden in dissonantie
toen je mij exploiteerde
ten behoeve van jouw gevoelens
kwam de horizon dichterbij
over het bospad aan de oevers
brachten blote burgers proviand
voor reuzen die nooit sliepen
in jouw vergeten niemandsland
ik was vrouw alleen in wildernis
van gemakzuchtige mannen
die zich verveelden…
eenden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
611 zeer verwarrend valt te zeggen
dat het wezen dat daar zondig loopt
zichzelf verwijt om mee te spelen
het sleept zichzelf ten overvloede
uitbundig mee
over uitgeraasde, haast verdwenen wegen
en god mag weten wat een ander
zich op dat moment bedacht
het kon het wezen niets meer schelen
alles kan een niets staat vast
is wat het wezen zachtjes…
Men moet in allen tide
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.887 (Men moet ten allen tijde
blij zijn om de liefde
en haar overal volgen,
langs alle wegen waarop ze voorgaat;
men moet om haar blij zijn
en dan even bereid te lijden.)…
Oprechte stijve staart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
536 Zo door de schors in de stam
snavelt de specht zich een weg door boom-
schors en heel hard hout
Tijd om te eten
maar bovenal ruimte om zich te nestelen
Scherpe snavel en een zeer oprechte stijve
staart, met poten waarvan
allebei middelste tenen naar voren staan
de buitenste naar achteren
Leven vaak in bomen
Met hun staart als steun-…
Onvoltooide dingen?
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
473 Met het schudden aan de boom
treuren tranen in het vangnet
van de voorjaarswind, het zijn
de wilgen die het lot bepalen
tot de waterspiegel hen vindt
De witste seringen uit het verhaal tonen
de geurigste kleuren van het avondrood
in het groenste kroos gaan ze ten onder
in de ademnood van de onvoltooide dingen
De hemel richt zijn bühne…
Een tint geschil
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
626 Ik heb een weg bewandeld
de geur was honingzoet
Het veld voor ogen helder
mijn lusten tegemoet
Een rem uit mijn verleden
fluisterde mij iets in
Hoe sta jij in het heden
ten opzichte van het begin?
Ja, ik was bijna weer in het dal
dichtbij de groene weiden!…
Hoe lekker is dat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
792 denken
mijn gedachten gaan diep
ze worden blootgesteld
aan kwaadwilligen…
dus laat ik ze rusten
mijn ziel afgesloten
als u probeert me te breken
u die leugen van waarheid
niet kan onderscheiden
denk dan nog eens na
u bent niet kundig, noch wijs
als een echo in mijn hoofd
gonzen gedachten
oordeel maar, veroordeel maar
ik ben ten…
Slapende botten
poëzie
3.5 met 4 stemmen
4.632 Ten halve afgewrocht,
ontvangen, niet geboren;
gevonden algeheel,
noch algeheel verloren,
zoo ligt er menig rijm
onvast in mij, en beidt
de aangename tijd
van volle uitspreekbaarheid.…
Verklaring
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
498 op zoek naar jou gezicht,
volkomend overweldigend
ogen te kort om je ten volle te zien
je charme achter de sluiers, bedwelmend door jou
zoet geurende adem, als de ochtendwind die
over mijn stille tuin neerdaalt
mijn ziel jubelt van extase, zintuigen slaan op hol
in de schaduw van de hartstocht smacht de liefde,
het laat me mezelf verliezen…
Een nieuw jaar
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
506 Uren, dagen, maanden, jaren
vliegen hard voorbij
wat zal de tijd voor ons bewaren
tranen of weer blij
In de tijd ligt het verborgen
wij vliegen er door heen
met kleine of met grote zorgen
samen of alleen
Laat de hoop steeds overwinnen
alle tegenspoed ten spijt
iedere dag met kleur beginnen
geef goede invulling aan de tijd…
Liedeken
poëzie
3.0 met 12 stemmen
3.053 Ik minde u zo teder, ik minde u
Zo teder met heel mijn ziel,
Wanneer door deze armen omwingerd
Uw hoofd mij ten boezem viel...
Ik aêmde op uw lippen mijn leven,
Ik smolt in een kus aan uw mond;
Ik smachtte om een hemel te geven...
Ai, ’k gaf maar mijzelve in die stond!…
Paradijsvogels
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 je ze ziet
blijf dan vooral van ze af
Paradijsvogels zijn uniek
want als je ze ziet
blijf je je vooral verwonderen
Paradijsvogels zijn tijdloos
want als je ze ziet
staat de tijd gewoon even stil
Paradijsvogels zijn ook mensen
met een zeldzame helicopterview
van het wereldse en het paradijselijke
Paradijsvogels zijn veelal po(t)ten…
Idioot
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
688 ik voel naast mij het buitenaardse leven
en kan met plant of dier soms uren praten
dat zesde zintuig is mij ooit gegeven
alleen kan ik de mens niet goed verstaan
zie in hun ogen grote zwarte gaten
waarin het aardse leven wordt gezogen
met volle vaart zal het ten onder gaan
ik weet dat ik hun scepsis moet gedogen
tot aan het einde waar zij…
Harpmuziek en sopranen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
477 Er vliegen duiven van bergkristal
en ik zie er pinguïns met parasols,
wat ongekend grappig zou zijn indien
er geen serieuze ondertoon zou zijn
net als in de spirituele wereld
en vanuit de zandstormen op het
lege strand verschijnt de geest
van Gabrielle Roth, die mij met
haar tedere, uitgestoken hand
ten dans vraagt.…
Tot steen verstard
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 De mozaïeken in de woning
Met purperhennen, citrusvruchten
Deden de gasten dieper zuchten
Ten huize van de vissauskoning
Er was even wat consternatie
Bezorgdheid onder de vriendinnen
Als het maar niet zou herbeginnen
Het trillen tijdens glans en gratie
De wijn leek zorgen weg te spoelen
Maar aan het einde van de nacht
Ging alles…
Libera et Povera
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Armoedig deze tijd van het nieu-
we virus; SARS, COV2, CORONA
Feit en fictie, een constructie wie nu win(s)t
De toekomende tijd, zal het ons leren,
maar wel ten koste van veel. En wie?
Libera et povera; vrij, maar arm
Noch gebonden, noch rijk; IS ER
LEVEN OP PLUTO, heel misschien de maan*...?…
Vergeten landschap
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
569 een dief in een rijk huis
er was niemand thuis in het landschap
alle dromen in donker verdwenen
nu er onmacht was verschenen
in gevoelens duister en droef
kwam de rivier met woeste golven
de boze oceaan en dwaze wind
het landschap onbemind
in getuigen van vergeten
alsof we het allemaal niet konden weten
bossen en bomen in dromen ten…
Huidhongerpijn
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
382 de zaal is leeg
verlaten rafelt
gordijn perspectief
nog is er niets
ideeën worden niet
geboren in een wereld
die zijn fundamenten mist
wel waar leven samen gist
afstand heeft intimiteit
ten gronde gericht
in verboden zijn groeit
geeuw en huidhongerpijn
info tolereert geen
tegenspraak het niet
gehoord worden
maakt mensen kwaad…
Superieure dieren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 Dieren zijn intelligente mensen,
die niet aan vlijt ten onder gaan.
Die alleen hard werken willen,
wanneer dat echt zal moeten,
om te mogen voortbestaan.
Wijze mensen leren van dieren.
Weten wat hen te laten staat.
Onze eigenwijze aardbol,
met al wat daarop leeft,
houdt van hen.…
Ank Mijnenveld
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
458 Ank Bijleveld, Ank Bijleveld
Had net nog duizend trucs besteld
Maar is bij elkaar opgeteld
Met Kaag beland in 'n mijnenveld
Schietoefeningen zonder geld
Ten einde raad Kaboel gebeld
'Die opmars was toch uitgesteld?
U bent de tolk en ik geen held!…
Maar onze liefde
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
485 Wolkenkrabbers storten in
Reuzenkeien zijn kiezels
voor kruiend ijs, kastelen
en tempels houden geen stand
onder bang en boos geweld
Elke angst gaat ten onder
aan zichzelf, kan niet blijven
binden en raakt verdeeld
Wetten worden gebroken
maar niet de liefde
waarin wij wonen, vrij
van chaos
die ruimte neemt
voor eigen gemak
steeds…
Woestijnig leven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
461 nog masseren
tonen de onrust
van het ongewone
in het elkaar
aankijken
liet nog
niemand echte
aversie blijken
de ijzeren kam
schraapte alle
klitten van
decenialang
eruit ten koste
van een uiterst
gevoelige huid in
dit woestijnig leven
hitte en klimaat
hadden verzorging
vergeten dus
opgelucht keek
men elkaar aan
en lieten bedachtzaam…
Zonder Yulia
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 Gelukkig gaf hij ons een levensteken
Luis in de pels, van trojka
hier tot daar
In aanloop tot een nieuw verkiezingsjaar
Nog niet aan Poetins
wolvenjacht bezweken
“Ik ben nu jullie nieuwe
Santa Claus,”
Zo tweette dissident
Alex Navalny
Vanaf zijn nieuwe plek -
een winterkamp
Ten noorden van de Poolcirkel
en Oeral
Hoe vaak zal…
Geenigma
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
550 Prozaïsche beuzelarijen
op ten cc sterk water gezet
doorstaan hier niet
de toetssteen
der guru's en heilige
zegepralende redemeesters
normaliter
op de elitair
vocaliserende volièrezangers
en franse l de behangers na
althans wat deze
matineuze jongeheer betreft
zolang duimelottina
j ganzen geen roet
in de dagelijkse…
Pontifex
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
464 Het onverhoedse
heeft toegeslagen
eenmalige donderslag
bij heldere hemel
buenos aires
voor miljoenen sorelli
et fratelli
in ecclesia
Ziedaar, herrezen
vanonder een wijze steen
diepbewogen
zijn urbi et orbi
in zijn vermoeide ogen
anima mundi
Ecce homo
Buona Pasqua
non plus ultra
ten leste
requiescat
pontifex summus…
All inclusive
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
222 Als vanzelf gleed ik in haar lichaam,
Ik ging gans op in haar,
Van d’uiterste top tot aan haar teen,
Wilde in haar voor eeuwig toeven,
Nooit meer ergens anders heen,
Wilde ik voorgoed in haar verdween.…
Herfst-mijmering
poëzie
2.9 met 65 stemmen
5.630 Geen nachtegaal
Stemt, in haar taal,
Een zang, haar licht ten lof;
Haar adem derft,
Nu alles sterft,
De schoonste zangenstof.
De wind van 't noord,
Die alles moordt
Wat ons het zuiden bracht,
Voorspelt alom,
Met dof gebrom,
Des winters woeste kracht.…
X. Oktober, sloper van mijn streven
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.935 volle wagen, daar de bronzen peren dragen
in mand aan mand die gaapt;
ten wagen daar de vloed der druiven stort; ten wagen
daar duistre huiden ’t luid gesnork der saters schragen
en ’t goud der zonnge vrouwen slaapt;
Oktober, en waar gíj en roert, die de oude landen
al schaad’wend over-schouwt,
uw loden moker moede onder uw hete handen,
En…