3205 resultaten.
couvert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
457 Geadresseerd tot het einde
begon de reis, in als de vlucht
de route was vast gelegd
Dicht gekleefd, roerloos
lag jij daar, in de kist
onwetend van het verdriet
Volg de post de wereld rond
begraven, niet meer op te graven
verdwenen in de brievenbus
Op weg naar je laatste rustoord
waar men het zal hartelijk ontvangen
geen afscheid kent zoveel…
De voortekenen
poëzie
2.9 met 11 stemmen
3.898 langzaam boog zij zich dan af naar de wand
en zij verdween in onzichtbare verten; hij bleef alleen
achter, wachtende of zij wel keren zou uit dat land.…
Het muggenkoor
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
800 Zodra het licht
is aangedaan
lijkt het koor
verdwenen
maar jij bent
overstag gegaan
de halve nacht
nog in de benen.
Pas aan het einde
van de nieuwe dag
als je weer bij
je positieven bent
ontdek je met een
grinnikende lach:
En toch was ik een
enthousiaste dirigent.…
Een ijzige greep
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
702 je voelde
kou opkruipen
jou omsluiten
met een ijzige greep
de warmte
was snel vervlogen
toen bronnen
uitgeput verdroogden
reserve en vitaliteit
verdwenen in alle
systemen naar een
voltooid verleden tijd
leven bij de dag
in de terugslag van
een nacht die weer
wakend was doorgebracht
wij wisten je verscheiden
bescheiden na zoveel…
Een briefje
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
829 Het leven dat zich niet laat rekken,
nu de zin verdwenen is.
Gewoon een kattenbel,
die altijd door bleef rinkelen.
Zelfs toen de kamers
leeg, koud en verlaten bleven.…
Verdriet
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
767 Jij bent er, mijn verdriet
als ik je vraag om haar te zoeken
te zeggen dat het zo niet langer gaat
om haar desnoods te smeken
weer thuis te komen
om haar te zeggen dat
het missen mij te veel wordt
mijn rust verdwenen is
en er geen schoonheid is
alleen maar stil verdriet
en zeg haar dan dat ik
intens gelukkig ben
als zij maar…
dichter bij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
998 het is verdwenen
men hoort niks meer
geen voetstappen
heel ver weg
heel dicht bij
ik hoor ze niet
zij zijn voorbij
gelopen
voetstappen
heel ver weg
maar toch
dicht bij
dicht bij
bij jou…
De tijd van H.Sarda
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
590 de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen
aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden
ik zag de stenen tot rots
geweend
de eenzaamheid van mijn
verhaal, te vroeg en
zonder naam
bevestig mij, fluisterde ik
er is nog tijd
de stilte nam geen einde
en ik verdween…
Oud stof, nieuwe vergezichten.
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
738 Als oud stof
heeft plaatsgemaakt
voor nieuwe vergezichten
Als storende ruis
is verdwenen uit mijn hoofd,
en vervangen door jouw lied
Als samengeknepen ogen
weer opnieuw
kleuren proeven,
jouw geuren voorgoed
bij mij vertoeven
Als de hand die jij me toesteekt
deze keer de echte zal blijken te zijn,
en dat weet ik zeker
Dan gaan wij…
met beide benen op de grond
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
723 Ik liep alleen
met lange stille
stappen door zachte
witte wolken heen
toen de mist
in mijn hoofd verdween
probeerde ik jou te bereiken
mijn armen te kort
om zo ver te reiken
ik bleef maar zoeken
en kijken
zo lang als ik kon
tot een eenzame traan
langzaam opsteeg
naar de zon
maar...niemand
kwam ik tegen
mijn hart huilde…
DE SCHREEUW
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.205 Gepast die schreeuw
Maar hier of daar
is het misschien
niet 'raar'
een schreeuw
gebaar
om hulp
voor
een onderzoek
naar die verdwenen
en vermoorden kinderen
'wie' of 'wat'
beschermd toch die daders
welk een macht
of tegen kracht
plaatst nu een aanklacht
aan zij die dat onderzoek
verhinderen.…
In het droombos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
556 en gaan konijnen uit hun bol
maar jij droomt nog
en hunkert vaker in de tijd
van slapeloos verlangen
op het grasveld in het middenland
staan drie eiken, hoge kruinen
als in een droom geraakt door de maan
er is een toverwoord op deze plek
beland,
in een gesprek met alle uilen
vlieg je daar weg
als een torenspecht
in realiteit verdwenen…
De nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
929 Duisternis gluurt naar de maan
en laat zich gewillig verblinden
ook de zon laat verstek gaan
de nacht zal zichzelf vinden
Duizenden sterren zwermen uit
in het heelal van eeuwigheid
zij werpen hun schaduw vooruit
de nacht vertoont eenzaamheid
Doodse stilte voert de boventoon
de natuur lijkt compleet verdwenen
de maan bestijgt zijn donkere…
laatste handen
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.311 je nam je schaduw en verdween
tussen bladerloze bomen
geduldig maar tevergeefs
bleef ik wachten op nieuw groen
maar
het donker bleef stil
toen de tijd het ook niet meer wist
besloot ik op zoek naar andere kleuren
nieuw licht te zagen
het zwart aan jou te laten
niettemin
mocht het ooit nog eens tot een ontmoeting komen…
Het verschil
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
811 Aaneenrijgen van woorden
Samensmelten tot een zin
Poëzie of gewoon vertellen
Iedere klank steunt de andere
Even mooi is de verwoording
Even goed het begrip
Emotionele ontlading
Prettige herinnering
Hersenspinsels putten uit het niets
Nooit aan gedacht
Maar toch de pen gegrepen
Zoniet eeuwig verdwenen
Schrijven is blijven
Als uw eigen…
Verwaaien in echo
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 stormachtig is de dag
waarvan de uren
stilte beuken op de muren
woorden van onmacht
trekken als koude tocht
langs je heen en vervliegen
liegen hun waarheid
in raken en negeren
verwaaien in echo zonder proberen
als de wind is gaan liggen
de schade opgemaakt
weten we ineens wat we missen
de angst is verdwenen
voor de tomeloze stilte…
De Afstand
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
1.724 We zitten samen aan de kade
Jij gooit een steentje in de maan
En dan verlaat je me
Het was allang tijd om te gaan
Oh, in ons spiegelbeeld
Gooi ik een handvol kiezelstenen
Langzaam wordt ons beeld weer zichtbaar
En ben jij eruit verdwenen
De horizon kwam rakelings voorbij
(De twijfelwilg neuriet een voorzichtig melodietje)
De horizon kwam…
Conclusie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
559 Nadat je me had liefgehad
verdween de passie gauw.
De zelfkant van jouw eigen ziel
zat meestal goed verstopt,
tenzij er wat te zwijgen viel
als jij iets had verkropt.
Na al die jaren samenzijn
had ik je steun verwacht.
Geen ego in gewenste schijn
kan veinzen dat het lacht.…
Nu
gedicht
4.7 met 7 stemmen
16.045 Nu moeten wij aan veel meer traagheid wennen,
aan liefde die verdween en aan wat nog resteert
aan teerheid in wat najaarslucht en geur van dennen
en aan hoe-het-kon-zijn-gedachten die je nooit verleert.…
sneeuw
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
574 Het gras wordt de nacht voor hun dromen,
morgen kunnen ze al verdwenen zijn,
In de warmte van een lichte zonneschijn.
Ik heb ze mogen aanschouwen,
Ik heb ze gevoeld,
ik heb ze bekeken,
ik heb hun puurheid vereerd.…
Vlakke streep
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
476 uitsluitend
Diepe dalen,
Te hoog, te diep
Voor een eenvoudig
Mens die zo graag
Streven wil naar
Gelijkmatigheid
Zo kijk ik nu naar
Mijn eigen levensscherm
Dat naast mijn sterfbed
Staat opgesteld en zie
Ik geen leven meer,
Alleen nog een
Vlakke streep die geen
Enkele hoop meer biedt
Een streep waar alle
Leven uit verdwenen…
kleur
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.422 plots verdween de duisternis
en werd vervangen
door licht
totaal onverwacht
kwam het in mijn hoofd
schijnen
een lichtstraal
gericht op het proces,
het proces der aanvaarding
neem ik aan
alles blijft hetzelfde
doch
bekijk ik het door andere ogen
na een lange tijd
van zwart en donker
kwam de kleur weer terug
traag maar zeker
ik…
Wat ik graag zie
gedicht
3.2 met 5 stemmen
18.312 Wachtend voor 't stoplicht, in 't halfdonker nog,
op het Bevrijdingsplein, half acht, zag ik,
een vrachtwagen van Domomelk langsdenderen
met op de frisse flanken het bericht
dat, ingang heden, eindelijk het verschil
tussen houdbaar en lekker is verdwenen.…
Tempus edax...
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.666 Alsof
ik blind ware, om mij henen,
in donkere diepten schijnt het al
verduisterd en verdwenen.
't Is stille! Niets te zien en niets
te horen, 't doet mij beven!
als 't altijd neerstig bijten van
den tijdworm aan ons leven!
1890…
MOBIELTJE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
562 waant zich denkelijk heel alleen
Met een starende blik op het display
Flitsen haar vingers van boven naar benêe
De wereld om haar heen is niet in tel
Ze gaat volledig op in haar spel
Te midden van anderen gaat ze maar door
Ze gunt niemand een blik of een luisterend oor
Sinds voor haar dat mobieltje is verschenen
Is de mensheid om haar heen verdwenen…
Mijmering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 Uit handen geregen
tussen dromende vingers gegleden:
verdwenen kinderstemmen, ergens toegedekt
zonder spoor, zonder zerk, zonder treuren
alleen stilte begrenst
Door reuzelende bladeren dievelings
Over het mos geslopen
En gestopt door droge dennennaalden.…
(E)Rrrrrg
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
478 kon mijn ogen nauwelijks geloven
de 'r' verdween als op rolletjes
u weet wel'rrrrrrrr'
vergeefs zocht ik nog wel op andere
pagina's naar de losgeslagen 'r'
maar helaas tot heden niets gevonden…
Gelouterden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
508 Zo lang verdwenen
dat hun gezicht
mist en waan is.
Raden naar lichamen
listig tentamen.
Raam ik hun tranen
doen grootma en
opa me wenen.
Ik stap van het heden
in mijn genen.
Op een zwerfkei
twee gelouterden,
mijn grootouders.
Eens waren ze dood,
nu klein doch groot.…
Mevrouw Collet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
597 niets te raar
met jouw lieve glimlach
zat je daar
altijd in voor 'n hapje
op 'n uitje of 'n feest
't werd pas gezellig
als mevrouw Collet was geweest
dan konden we haar
zonder te hoeven vragen
iedere keer weer
zo heerlijk plagen
ook al kan 't helemaal niet
zag ik je onlangs op de fiets
moest wel twee keer kijken
plots verdween…
Meeuwenpostzegel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
557 zon is haar geen spiegel
maanlicht tovert geen lach
om de mond die honger heeft
te kunnen troosten hapt ze
naar lucht die zuurstof geeft
of schrijft ze woorden
van volle betekenis
in brieven die het licht niet schuwen
hier de meeuwenpostzegel
voor de belangrijkste brief
aan ons aardse bestaan
aanvaard in dankbaarheid
nu het ego is verdwenen…