2105 resultaten.
botsen op het slagveld van galop
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
720 tot wilde haast, de klaroenstoot
laat de vijand komen
ze botsen op het slagveld
van galop en draaien steigerend
een ronde maar de tijd is al gestopt
er vallen geen gewonden
het vuur brandt Waterloo
in een wirwar van geluiden
de rode rotten rukken op
blauw verliest het zuiden
ik doe mijn ogen langzaam open
de haard is uit en in de verte…
Verbinding
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
5.525 De verbinding is waar
hemel en aarde elkaar
raken daar
Waar het water oplost
in de verte van de horizon
het punt waar
de werkelijkheid verdwijnt
steeds opnieuw de dag verschijnt
Verbonden zoals de avond en de nacht
door vriendschap en vertrouwen
zachtheid en kracht
Eenvoud in van elkaar houden
Verbinding is draadloos contact…
Een ploeger
poëzie
2.9 met 15 stemmen
3.235 Ik zag een ploeger in het morgenrood
met vaste stappen gaand achter zijn paard
over het braakland, volgend heel bedaard
maar moeizaam sturend en een vogel floot
en 't was als vreugde over die stille daad,
die ploeger, wijkend naar verten heen
en kerend weêr, op 't wijde land alleen,
de grond bewerkend voor het nieuwe zaad.…
Utrecht vier mei
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
600 Dan leggen kinderen grote kransen bij,
Het Wilhelmus klinkt ineens erg luid,
In de verte raast een motor voorbij.…
Zomaar een zomerdag
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
630 In de verte
ziet ze hem verdwijnen
zonder haar
smekende uitgestrekte handen
woedend weggeslagen.
Het paradijs vol vogels
zingt zachtjes zinderende liedjes
van stille vrede
die niet is, nog steeds niet is.
Voelt hij geen prikken
van ogen vol tranen
die manen terug te komen
maar nu met tederheid.…
Verbroken chatcontact
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.773 Als twee kometen die,
uit oneidige verten,
even in elkaars baan samen,
de weg vervolgden.
Maar plotseling keek ik opzij
De mail, chatbox of msn en
zag dat jij er niet meer was.
Verdwaalt of uit de koers geraakt?
Mijn massa is te klein om je nog aan te trekken?
Of drijf je op de golven waarop je zachtjes bent geland.…
Ode aan Jan Wolkers Thuis
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
2.429 Het wuivend helmgras op de duinen
ruiste zacht als een oneindig lied
en in de verte aan een groene einder
lag nog veel meer schoonheid in 't verschiet
want daar lag in een zoet herinneren
de tuin: zijn eigen kleine hof van Eden
de katten kwamen mauwend aangelopen
begroetten hem aanhalig net als in 't verleden.…
Liefde maakt blind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.274 Een koppeltje zit op een parkbank te kussen
'n loot die zich kromt onder de dauw
In de verte de kreet van een pauw
Een kat doorkruist het natte gras
De wind streelt het gewas
De mees zicht zijn mooiste lied
Een krekel klampt zich aan een grasspriet
De berk buigt zich sierlijk in de wind
'n rups popt zich in,voor de metamorfose begint
de strijd…
rode kaarsen bloeiend in de lentezon
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
849 stilte droomt en verte trilt een kerktoren
op klokke twaalf zijn alle boeren klaar
zinderend zoekt zon zijn vogels bij elkaar
kwetterend in de zwartgeploegde voren
je schaduwt deze plaats al eeuwenlang
zucht zacht als ze hun eerste honger stillen
zelfs liefde bloeide hier en kon verkillen
als hun zomer weer dat trieste einde nam
ben jij…
ONS GELUK...
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.320 Daar dat stipje in de verte zonder toekomst.
Voel je mij ?.. Binnendringen door je schild van perfectie en geluk..
Ons geluk.…
www.gewicht.com
gedicht
3.0 met 27 stemmen
10.871 '
Geen leugen zonder waarheid, zonder
tijd geen verte. Gewicht voelde ik
van strijkstok op snaren; zwaar lag de pen
in mijn hand. Ik had een postbode
om te haten. Over bergen ging ik
op eigen benen. Geen netwerk, echt ijs
onder de voet.…
Malle Gerritje
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
648 Is typisch mediterraan
niet op strand in groen gras
meer tussen kurkeiken
lekker succulent met agaven
bootjes die in de verte drijven
broodbomen cactusvijgen
Onder depressies van Azoren
die in het voorbijgaan
niet druipen en niet storen
druiven olie van olijven
bloeiende oleander en camelia
maagdenpalmen rode japanse rozen
mandarijnen…
Nietig
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.129 wilde lasso's van ontladende kracht,
bliksems die zich in verten kruisen,
drijven dreundondersalvo's tot druisen
voortrollend in de ijldiepe nacht
rukwinden wreken zich op iedere kruin
bladerloof juttend over veld en wegen
over land gutst de hevigste regen
beken zwellen tot wildkolkend bruin
uit krakend en bonkend hemelgeweld
wordt ijsloden…
Uiterwaarden
gedicht
3.9 met 30 stemmen
8.979 En dat rivieren mij altijd doen denken
aan andere rivieren in de verte
en boten in de mist
aan andere boten nog verder weg in de mist.
Je lichaam warmer toen ik zei
dat dit alles me herinnert
aan het noordelijk landschap in de winter
waarmee ik verbonden was, polders,
oneindigheid omdat achter die dingen
de zee is.…
Waar de sneeuw de morgen legt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
831 stilte
oude vormen tonen vreemd
in zichzelf onherkenbaar
als de tijd
het donker weent
snelle stappen dragen haastheid
dragen ver van mij vandaan
en ik kijk in het verleden
waar de tijd zich
laat vergaan
oorlog, honger
onmacht in gevoelsgeweld
het is de zwaarte van niet kunnen
wat mijn hart
het willen meldt
klokken spreken in de verte…
mensen schaduwden de stilte
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
574 de trein verdween
het rode licht uit zicht
de verte in een bocht
het schrijnde kou
mensen schaduwden de stilte
herinneringen op de tocht
je had de dag in woorden
moeten vangen, alleen
mijn lach zocht je maar op
je zag mijn handen
praten met m'n vrienden
hun ogen dronken het verhaal
gezichtloos koos de voorste rij
niet iedereen…
het onderdekse broeit
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
802 rust trekt
witte strepen
in het blauw
de horizon verdrinkt
verrimpelend in de verte
roerloos liggen passagiers
warme golven
strelen loom en sloom
een spiegelgladde zee
stilte spreekt zich uit
in blikken naar elkaar
de lading groeit.…
beleven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 gespot
door
de strakke voorjaarszon
slingert zilverwit
het schelpenpad langs
zwart en groen geblokte
vlakke verten
en kent geen tijd
twee zwaluwen
breken de ruimte
maken me nietig
onder de blauwe koepel
van oneindigheid
waarin de grutto roept
en de wulp haar snavel krult
in hun –nu- is eeuwigheid
over de grenzen
van de tijd…
Schering en inslag ( Haiku’s )
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
523 Bloesem maakt verten,
schoon, staat in het stof
geschreven, een optelsom.
Daar waar we wonen,
waar kunnen we anders zijn,
dan waar inzicht groeit.
Stammen ontbreken,
niets dan ruwe knoesten,
wortels bieden uitzicht.
Leven is van loof ontdaan
van bomen die er niet meer
staan, ben ik de tel kwijt.…
Verlaten straat
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.309 En, smeltend zacht, wen alles zwijgt alom,
Weeklaagt een vedel in de sombre vert'.…
Bospad
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
605 De dagelijkse voeten
dwalen, reizen af
naar ondoorgrondelijke wegen
daar in de verte, intimiteit verlegen
buigen de bomen weerbarstig tussen
de spanning van emotie
en frustratie, de stille winddag
neemt bijna afscheid
loopt over het oude bospad
van het duistere nachtwoud
het grote bos nabij de stad
grote nachtuilen roepen
van onrust…
De last van het zwijgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
2 Nog even beeft het licht in de verte, alsof iemand mijn naam heeft uitgesproken.
Maar niemand keert zich om.
De zwaarste last is wat je blijft dragen nadat iedereen je heeft verlaten.…
Witte parel in zee...
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.530 In de azuurblauwe waterdeken
ligt een dorp op vulkanisch steen
Het lijkt in de verte op een sneeuwlaag
met allerlei kleuren er doorheen
Eenmaal dichterbij het eiland gekomen
volgt de betovering, het varen door de archipel
Mijn ogen glijden over de witblauwe huisjes
Ervaren de serene rust in dit wondere schouwspel
Deze magie heet Santorini…
Het riet wuift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Het riet wuift
De merel zingt zijn mooiste lied
Een hond die aan z’n bot kluift
Ik pluk een “vergeet me niet”
Mijn blote tenen in het gras
De wolken drijven weg
Een boterham in mijn tas
Een veertje in de heg
De takken wiegen langzaam
Een zwaan zwemt zonder bandjes
Een oma achter ‘t raam
Zij zit daar zonder tandjes
In de verte spelen…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
overschotten
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
786 vingers)
hoe de jonge veulens
alles liggen op te hopen
in het verslijten op heuvels van morgen
en hoe ik daar mijn tanden op gebroken heb
ergens hier waart het in alledaagse gestaltes
het herkennen in de vlakte van de poëzie
hoe het trekt aan het panorama
(het zich tot vleugels verheft soms)
hoe het achter ons in de horizon schuift
tot de verte…
In memoriam patris
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
978 De kracht van de zomer, het groen en het graan,
de rode papavers in ’t koren,
’t is alles weer weg en voorbij en gedaan,
geen vogels in ’t veld meer te horen,
geen licht in de verte dat feestelijk schijnt,
geen warmte die koestert de bomen,
alleen nog de mist en de dag die verdwijnt
nog eer hij, tot volheid gekomen,
de mensen het teken…
Opa
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.067 Terwijl de rook omhoog kringelt,
kijkt hij bedachtzaam in de verte,
vroeger, ja vroeger, toen...
Maar verder komt hij niet meer,
herinneringen aan Marie, reeds vele
jaren geleden van hem heengegaan.
Steeds vager, haar gezicht, haar warmte,
haar handen, haar haren, haar geur...…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Vanaf de duinen zag ik
tegen terugwijkende verten
in het wit van de branding
jouw vertrouwde gestalte staan
en ik bevroor de tijd in celluloid
met een knipoog van mijn polaroid.
Nu waart de nagedachtenis rond
om oude foto's, lege spiegels,
gevangen in bundels oud, gebroken licht.…
EINDPUNT IN ZICHT
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.420 Reeds met ’t eindpunt in zicht
ging jij ‘t laatste pad betreden
Je verlangde naar rust wellicht
in de eeuwigheid na het heden
Met de laatste adem om je lip
sloeg jij de laatste kadeweg in
In de verte naderde al ’t schip;
langer wachten, had geen zin
Met al de rust in je lieve hart
bezag jij mij een laatste maal
Op je uiterlijk niets…