Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

botsen op het slagveld van galop

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 720
tot wilde haast, de klaroenstoot laat de vijand komen ze botsen op het slagveld van galop en draaien steigerend een ronde maar de tijd is al gestopt er vallen geen gewonden het vuur brandt Waterloo in een wirwar van geluiden de rode rotten rukken op blauw verliest het zuiden ik doe mijn ogen langzaam open de haard is uit en in de verte…
wil melker28 oktober 2005Lees meer >

Verbinding

hartenkreet
3.4 met 12 stemmen aantal keer bekeken 5.525
De verbinding is waar hemel en aarde elkaar raken daar Waar het water oplost in de verte van de horizon het punt waar de werkelijkheid verdwijnt steeds opnieuw de dag verschijnt Verbonden zoals de avond en de nacht door vriendschap en vertrouwen zachtheid en kracht Eenvoud in van elkaar houden Verbinding is draadloos contact…
Willy Vittali25 december 2005Lees meer >

Een ploeger

poëzie
2.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 3.235
Ik zag een ploeger in het morgenrood met vaste stappen gaand achter zijn paard over het braakland, volgend heel bedaard maar moeizaam sturend en een vogel floot en 't was als vreugde over die stille daad, die ploeger, wijkend naar verten heen en kerend weêr, op 't wijde land alleen, de grond bewerkend voor het nieuwe zaad.…

Utrecht vier mei

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 600
Dan leggen kinderen grote kransen bij, Het Wilhelmus klinkt ineens erg luid, In de verte raast een motor voorbij.…
RutgerS16 april 2008Lees meer >

Zomaar een zomerdag

netgedicht
3.7 met 20 stemmen aantal keer bekeken 630
In de verte ziet ze hem verdwijnen zonder haar smekende uitgestrekte handen woedend weggeslagen. Het paradijs vol vogels zingt zachtjes zinderende liedjes van stille vrede die niet is, nog steeds niet is. Voelt hij geen prikken van ogen vol tranen die manen terug te komen maar nu met tederheid.…
Chatfant23 april 2008Lees meer >

Verbroken chatcontact

hartenkreet
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.773
Als twee kometen die, uit oneidige verten, even in elkaars baan samen, de weg vervolgden. Maar plotseling keek ik opzij De mail, chatbox of msn en zag dat jij er niet meer was. Verdwaalt of uit de koers geraakt? Mijn massa is te klein om je nog aan te trekken? Of drijf je op de golven waarop je zachtjes bent geland.…
jaco vd reest30 december 2006Lees meer >

Ode aan Jan Wolkers Thuis

hartenkreet
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.429
Het wuivend helmgras op de duinen ruiste zacht als een oneindig lied en in de verte aan een groene einder lag nog veel meer schoonheid in 't verschiet want daar lag in een zoet herinneren de tuin: zijn eigen kleine hof van Eden de katten kwamen mauwend aangelopen begroetten hem aanhalig net als in 't verleden.…

Liefde maakt blind

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.274
Een koppeltje zit op een parkbank te kussen 'n loot die zich kromt onder de dauw In de verte de kreet van een pauw Een kat doorkruist het natte gras De wind streelt het gewas De mees zicht zijn mooiste lied Een krekel klampt zich aan een grasspriet De berk buigt zich sierlijk in de wind 'n rups popt zich in,voor de metamorfose begint de strijd…
p.m.matthes24 december 2007Lees meer >

rode kaarsen bloeiend in de lentezon

netgedicht
4.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 849
stilte droomt en verte trilt een kerktoren op klokke twaalf zijn alle boeren klaar zinderend zoekt zon zijn vogels bij elkaar kwetterend in de zwartgeploegde voren je schaduwt deze plaats al eeuwenlang zucht zacht als ze hun eerste honger stillen zelfs liefde bloeide hier en kon verkillen als hun zomer weer dat trieste einde nam ben jij…

ONS GELUK...

hartenkreet
4.1 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.320
Daar dat stipje in de verte zonder toekomst. Voel je mij ?.. Binnendringen door je schild van perfectie en geluk.. Ons geluk.…

www.gewicht.com

gedicht
3.0 met 27 stemmen aantal keer bekeken 10.871
' Geen leugen zonder waarheid, zonder tijd geen verte. Gewicht voelde ik van strijkstok op snaren; zwaar lag de pen in mijn hand. Ik had een postbode om te haten. Over bergen ging ik op eigen benen. Geen netwerk, echt ijs onder de voet.…
Anna Enquist23 augustus 2023Lees meer >

Malle Gerritje

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 648
Is typisch mediterraan niet op strand in groen gras meer tussen kurkeiken lekker succulent met agaven bootjes die in de verte drijven broodbomen cactusvijgen Onder depressies van Azoren die in het voorbijgaan niet druipen en niet storen druiven olie van olijven bloeiende oleander en camelia maagdenpalmen rode japanse rozen mandarijnen…

Nietig

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.129
wilde lasso's van ontladende kracht, bliksems die zich in verten kruisen, drijven dreundondersalvo's tot druisen voortrollend in de ijldiepe nacht rukwinden wreken zich op iedere kruin bladerloof juttend over veld en wegen over land gutst de hevigste regen beken zwellen tot wildkolkend bruin uit krakend en bonkend hemelgeweld wordt ijsloden…
Aramis15 juli 2006Lees meer >

Uiterwaarden

gedicht
3.9 met 30 stemmen aantal keer bekeken 8.979
En dat rivieren mij altijd doen denken aan andere rivieren in de verte en boten in de mist aan andere boten nog verder weg in de mist. Je lichaam warmer toen ik zei dat dit alles me herinnert aan het noordelijk landschap in de winter waarmee ik verbonden was, polders, oneindigheid omdat achter die dingen de zee is.…

Waar de sneeuw de morgen legt

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 831
stilte oude vormen tonen vreemd in zichzelf onherkenbaar als de tijd het donker weent snelle stappen dragen haastheid dragen ver van mij vandaan en ik kijk in het verleden waar de tijd zich laat vergaan oorlog, honger onmacht in gevoelsgeweld het is de zwaarte van niet kunnen wat mijn hart het willen meldt klokken spreken in de verte…
John Kroos18 augustus 2006Lees meer >

mensen schaduwden de stilte

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 574
de trein verdween het rode licht uit zicht de verte in een bocht het schrijnde kou mensen schaduwden de stilte herinneringen op de tocht je had de dag in woorden moeten vangen, alleen mijn lach zocht je maar op je zag mijn handen praten met m'n vrienden hun ogen dronken het verhaal gezichtloos koos de voorste rij niet iedereen…
wil melker24 augustus 2006Lees meer >

het onderdekse broeit

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 802
rust trekt witte strepen in het blauw de horizon verdrinkt verrimpelend in de verte roerloos liggen passagiers warme golven strelen loom en sloom een spiegelgladde zee stilte spreekt zich uit in blikken naar elkaar de lading groeit.…
wil melker18 oktober 2006Lees meer >

beleven

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 539
gespot door de strakke voorjaarszon slingert zilverwit het schelpenpad langs zwart en groen geblokte vlakke verten en kent geen tijd twee zwaluwen breken de ruimte maken me nietig onder de blauwe koepel van oneindigheid waarin de grutto roept en de wulp haar snavel krult in hun –nu- is eeuwigheid over de grenzen van de tijd…

Schering en inslag ( Haiku’s )

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 523
Bloesem maakt verten, schoon, staat in het stof geschreven, een optelsom. Daar waar we wonen, waar kunnen we anders zijn, dan waar inzicht groeit. Stammen ontbreken, niets dan ruwe knoesten, wortels bieden uitzicht. Leven is van loof ontdaan van bomen die er niet meer staan, ben ik de tel kwijt.…
pama17 mei 2009Lees meer >

Verlaten straat

poëzie
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.309
En, smeltend zacht, wen alles zwijgt alom, Weeklaagt een vedel in de sombre vert'.…

Bospad

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 605
De dagelijkse voeten dwalen, reizen af naar ondoorgrondelijke wegen daar in de verte, intimiteit verlegen buigen de bomen weerbarstig tussen de spanning van emotie en frustratie, de stille winddag neemt bijna afscheid loopt over het oude bospad van het duistere nachtwoud het grote bos nabij de stad grote nachtuilen roepen van onrust…
mobar9 februari 2009Lees meer >

De last van het zwijgen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2
Nog even beeft het licht in de verte, alsof iemand mijn naam heeft uitgesproken. Maar niemand keert zich om. De zwaarste last is wat je blijft dragen nadat iedereen je heeft verlaten.…
Piewan22 november 2026Lees meer >

Witte parel in zee...

hartenkreet
4.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.530
In de azuurblauwe waterdeken ligt een dorp op vulkanisch steen Het lijkt in de verte op een sneeuwlaag met allerlei kleuren er doorheen Eenmaal dichterbij het eiland gekomen volgt de betovering, het varen door de archipel Mijn ogen glijden over de witblauwe huisjes Ervaren de serene rust in dit wondere schouwspel Deze magie heet Santorini…

Het riet wuift

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 520
Het riet wuift De merel zingt zijn mooiste lied Een hond die aan z’n bot kluift Ik pluk een “vergeet me niet” Mijn blote tenen in het gras De wolken drijven weg Een boterham in mijn tas Een veertje in de heg De takken wiegen langzaam Een zwaan zwemt zonder bandjes Een oma achter ‘t raam Zij zit daar zonder tandjes In de verte spelen…

vergeet de sluitstenen

netgedicht
3.6 met 19 stemmen aantal keer bekeken 621
een smalle gang geschaafd uit wilgen vlucht in beeldspraak als een impasse waarin spiegels zich laven aan illusies over stilte heersen, onafgerond om verder te golven, tot daar waar stromen spelen in daggezichten met wilde vruchten van hoop. wuivend naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen in de verte en heerlijk…

overschotten

netgedicht
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 786
vingers) hoe de jonge veulens alles liggen op te hopen in het verslijten op heuvels van morgen en hoe ik daar mijn tanden op gebroken heb ergens hier waart het in alledaagse gestaltes het herkennen in de vlakte van de poëzie hoe het trekt aan het panorama (het zich tot vleugels verheft soms) hoe het achter ons in de horizon schuift tot de verte…

In memoriam patris

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 978
De kracht van de zomer, het groen en het graan, de rode papavers in ’t koren, ’t is alles weer weg en voorbij en gedaan, geen vogels in ’t veld meer te horen, geen licht in de verte dat feestelijk schijnt, geen warmte die koestert de bomen, alleen nog de mist en de dag die verdwijnt nog eer hij, tot volheid gekomen, de mensen het teken…
Adeleyd9 september 2010Lees meer >

Opa

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.067
Terwijl de rook omhoog kringelt, kijkt hij bedachtzaam in de verte, vroeger, ja vroeger, toen... Maar verder komt hij niet meer, herinneringen aan Marie, reeds vele jaren geleden van hem heengegaan. Steeds vager, haar gezicht, haar warmte, haar handen, haar haren, haar geur...…
Ditheke7 oktober 2010Lees meer >

Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Vanaf de duinen zag ik tegen terugwijkende verten in het wit van de branding jouw vertrouwde gestalte staan en ik bevroor de tijd in celluloid met een knipoog van mijn polaroid. Nu waart de nagedachtenis rond om oude foto's, lege spiegels, gevangen in bundels oud, gebroken licht.…

EINDPUNT IN ZICHT

hartenkreet
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.420
Reeds met ’t eindpunt in zicht ging jij ‘t laatste pad betreden Je verlangde naar rust wellicht in de eeuwigheid na het heden Met de laatste adem om je lip sloeg jij de laatste kadeweg in In de verte naderde al ’t schip; langer wachten, had geen zin Met al de rust in je lieve hart bezag jij mij een laatste maal Op je uiterlijk niets…