3063 resultaten.
Paris s'éveille
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
476 In een gistend Parijs aan de vooravond
van het revolutiejaar achttien achtenveertig
droom ik 's nachts na een
wandeling
door een donkere schacht
een lange tunnel - alles is
even duister
als in dat ziploze ritsloze nummer
in een coupé in een trein
als een kluister
dan, aan het eind, kom ik aan
op een plein
de straatstenen al…
verlies
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
2.509 in het duister van zijn denken
knaagt angst aan honderd vragen
al even zo veel dagen
verliest hij alle tijd
in de schemer van zijn hart
zaagt twijfel aan zijn poten
hakt pijn hem steeds in moten
verliest hij alle strijd
in het donker van zijn geest
maalt waanzin zijn gedachten
al, ik weet niet hoeveel, nachten
verliest hij voor altijd…
Wacht op mij .....
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.090 Zwijgend staat zij aan de rand van het meer
waar rimpelloos wateroppervlak verdronken
zinnen laat verdwijnen in bodemloze klanken
verankerd in het uiteindelijke weten
Verloren in het lege nachtelijke niets
terwijl het duister tranen naar de morgen stroomt
overspoelen hete golven woordloos verlangen
naar het onbegrensde van het minnen
Fluisterend…
Waarom, waarom, waarom ...
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.025 't Licht is uit m'n ogen
't onbereikbare verlangen
duister sluipt nabij
in geest en lichaam gevangen
Geen emotie meer te zien
zelfs geen gevoel in mijn hart
't starre en koude in mij
maakt me onzeker, verward
De pijn keer op keer
't diepe verdriet
verstikt mijn geest
maakt bang en bevreesd
Ik wil dit écht niet
het gaat buiten…
Carnavalskraker
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
3.524 de maskers grijnzen dubbel ziend
gemaakte lol van binnen bezweet
narren treden buiten zichzelf
voeren grollen door gevulde keet
ze dolen van het innerlijk bevrijd
tussen licht beneveld en zwaar vermist
eentonig klinken ze de rijen
door hoempa papa pa opgehitst
wetend hoe de dorst te lessen
vergetend van het goed fatsoen
duister in de hoeken…
Adelaar
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
2.579 vlak verlaten
stijgen, stijgen, hoogte vrees
steeds minder steil, tot even zweven
het hoogste punt is net geweest
sneller, sneller naar beneden
miertjes worden lompe karren
ik stuiter prettig op het groene
stom kijken wat oude knarren
rollen, rollen dit is fijn
gezichten volgen vol verbazing
steeds trager bijna stil en dan
donker, duister…
de dag
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.185 glimp op van de zon die schijnt
Weer een nieuwe ochtend
een ochtend die gelukkig verdwijnt
Vertwijfeld begin je de nieuwe dag
je weet niet wat die brengen zal
Misschien een lach
misschien een diepe val
Uren zijn verstreken
een leegte in je hoofd
minuten die uren leken
van je gevoel beroofd
De zon gaat onder
de schemer die naar duister…
belofte aan jou
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
1.861 als een lach in jouw ogen
mijn tranen beroert
het zachte van jouw stem
stilte brengt
jouw omhelzing in de nacht
mijn verlangen wekt
jij in al jouw pracht
mij de sterren schenkt
beloof ik jou elke morgen
dat vlinders nooit verdwijnen
sterren eeuwig schijnen
dromen in het leven
een bloem die niet verwelkt
licht door het duister…
Windekind
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
2.331 zo koudziek
waait de westenwind
stuwt de luchten
vol met water
woorden worden
mist voor later
bij 't verschijnen
van dit windekind
ooit geboren uit
verschroeide
zonnestormen
gekleed in blader
goud-en zijde
met donderstem
die zelfs het
licht bevrijdde
de woede kraakt
al daar de wormen
die kronkelen
en vluchten
naar het duister…
Horizon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
855 Ze roept me elke dag
en stille stemmen in de nacht
roepen mij dwingend en duister
ik luister niet, naar hen
en wil die stem niet horen
ik hou niet van gefluister...
Maar eens, zal ik die roep
niet langer meer weerstaan
dan ga ik weg, ik weet niet waar
die einder mij dan brengt
ik ga gerust in blijdschap
en kom daar juichend aan.…
Onvoorwaardelijke liefde
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.278 In het mysterieuze veld
van diepe zieleroerselen
maak ik een vrije val
omgeven door duister
Waar niemand komen kan
en woorden weinig zeggen
waar langzaam het licht
door liefde wordt ontstoken
Diepe emoties vullen mij
in ongesproken zinnen
waar lief met leed samenvalt
in het ogenblik van weten
Dat pijn zo zacht kan zijn
en vreugde…
Gedonder in de graven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
937 Met gespreide vleugels
vliegt zij richting einder
daar waar zij de dood
vermoedt schieten beide
ogen hartstochtelijk vuur
maar raken kant noch wal
verscholen achter aards
leven lokt hij immer
machteloosheid in zijn
duistere val vertrapt
hoop en schopt wanhoop
langs grijsgrauwe zwerken
waar taal voor altijd
zwijgt graaft hij een
kuil…
De dood begrepen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.073 De ziel wordt geraakt
Hij kan echter niet tasten
Na de geboorte ontwaakt
Het lichaam reinigt door de lasten
Het lichaam met stress belasten
Vervliegen tot je adem staakt
Vrij van geest is wat de mens maakt
Te veel mensen blijven in het duister tasten
Waar vind je na het stoffelijke je plaats?
Wanneer is de wachtkamer gevuld?…
U zien
poëzie
4.6 met 9 stemmen
3.636 Mijn handen tasten
Het duister tussen U en mij,
Of ze U verrasten!
Dan zinkt slaaps zwaarte
Over mijn ogen.
Straks - o, de kláárte,
U zién te mogen.
---------------------------------
Nalezing IV (1922 - 1923)…
file-leed
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.531 harten in een lijf
het komen sterft een stille pijn
een paraplu drupt liefde
het hoofd dat het recht heeft
gemist breekt in het kind
het laatste is het sterkste blad
voor altijd eenzaam in de mast
een tijger vijlt zijn nagels wakker
de woudreus weet de weg
een zee ligt aan de overkant
de oostkust buiten westen
een toren in het duister…
Waterspiegel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
750 Het eindeloze duister ingesleurd
even toch nog ingekleurd
door beelden die snel weer vervagen
stilte
als nalatenschap
een bloem…
Vlinderkusje
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.377 Teder spreidt zij haar vleugeltjes
omarmt spontaan het gezichtje
leest de droefheid in de ogen
en voelt de wanhopige pijn
haar kleurenpracht laat
de wereld plots verstillen
maar zij, zij ziet het niet
denkt alleen aan wat was
wast haar ziel met tranen
van de afgelopen nacht
in het warm doch donkere duister
danst het toeval over haar…
Duistergast
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 A mystery man
een duistere gast
die zat ongenood in de zaal
Prevelt amen gezegend
onbewogen bewegend
de spijs van zijn avondmaal
Een guru met zen
die in onschuld wast
zijn hand in de lucht verticaal
In zijn rechter wegend
met zijn linker etend
de kippen als kersen zo kaal
Ik kan hier oneindig
veel meer nog, niet weinig
aan toevoegen…
verwijlen bij de dingen
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.041 in de avondschemering
keren huis en haard
tafel en stoel, glas en boek
naar hun roerloosheid terug
dooft ieder gebaar, zwijgt
elk woord
sluipt de nacht in de dag
versmelten de dingen
met schaduw en duister
vinden in vage contouren
heimelijk rust
zo toeven zij onbewogen
in het dunne, wazige licht
tot de nacht weer krimpt…
onnavolgbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
529 terwijl goden over graslanden
achter demonen raasden
de mens op eeuwigheid jaagde
plukte iemand de laatste
zomerroos in het zonnerood
plantte iemand een amandelboom
terwijl een vlinder bezweek toen
de lucht haar vleugelslag licht beroerde
drakenbloed zich kronkelend
in het duister verborg
verslond de nacht de stille
zwarte schepen…
Nachtelijke wals
netgedicht
4.3 met 51 stemmen
28.741 In mijn armen dansen de dagen
ritmisch op gespeelde klanken,
waar uren steeds sneller willen,
schuifelen voeten naar de avond
sierlijk bewegen zij en beroeren
de snaren, licht geraakt draaien
ze kleine pasjes, volgen slepend
de tonen en zweven richting duister,
waar zij verdwijnen voor een laatste
wals, duizelig valt de nacht als een…
Wazig zicht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
817 In mist verzwegen
uren tellen tijdloos
voorbij dromendagen
sprookjesachtig wij
handen in het duister
verloren ooit gevlochten
in verleden wassen onschuld
in vloeiend wenen
gevonden tranen in de nacht
stromen langs een zachte
glimlach teder op weg naar
een getekende morgen
waar de spiegel elk lijntje
laat stralen doorzichtig als…
dromen op sterk water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
900 Ik bewaar dromen op sterk water
verzuring zal ze houdbaar maken
verstand verdringt alle persoonlijkheid
het duistere puntje in het licht
reikt haar charmante hand naar mij uit
ontkenning stroomt langs mijn aders
terwijl ik kloppende onjuistheden opsom
openen haar gesloten ogen dichtheden
vertrouwde geborgenheid verscheurd
mijn hoofd draait…
een nieuwe kans
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.119 'k staarde in een grauw verleden
kende geen toekomst
Was niet vatbaar voor 't heden
Wonden van een pijnlijk afscheid
nooit geheeld
vervormden pijnlijk elk nieuw beeld
Voorbij kwam jij
raakte me aan
verdreef die duistere waan
Leerde me mijzelf
niet meer te haten
't verleden met rust te laten
'k heb weer vrede met mezelf…
Schuilnaam
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.475 schrijf je naam in schemer
en kus de inkt, vaarwel
schrei lachend tussen laken
verhang de plafonnière
Afscheid glanst barrière
twinkelt atollen aan`t verleden
schuift gordijnen over fel
ik schrijf je naam in schemer
Donkere glazen onaangedaan
hoe lang we ook vermeden
dat laat zich niet ontkennen
Dat laat alleen maar weten
het duister…
Avonddromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
704 om haar te bedekken
verhullen
Een late merel
maakt
het hof
aan verre vreemden
die te antwoorden
lijken
voorbij
de laatste bomen
van mijn zicht
is dit het moment
waarop de aarde
heel even
in een moment van aarzeling
draalt
te draaien stopt
of snikt slechts
en alweer
een dag
ten einde raad
zich aan de boezem
van de nacht
en duister…
Op de vleugels van de ziel.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
602 Wachtend op
de dageraad,
dankzij mijn
penselen
en wat streken
waterverf,
ontsluit
de intimiteit
het duister,
als rusteloos
wiel op het
deinend canvas.
Op de vleugels
van de tijd
koestert het
mijn gevangen
lichaam, gebaard
achter gouden
tralies van
de moegestreden
horizon.…
Schaduwrijk ?
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
750 Had ik de zon in mijn gezicht,hield
ik gelijke ogen dicht, voor beide
een overdaad aan licht, sloot
zich bij het duister aan,in het
zog van het altijd ongelijke,
wat voor de voeten loopt,zal het zicht
aan kracht inboeten, moet ik de hoek
omslaan, om mijn schaduwzijde
voor te laten gaan of verblijf
ik in het schaduwrijke?…
Jij
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
5.482 laat zandkorrels, ruw en grillig
zacht een naam schrijven
in vochtig zand waar afdrukken
van vriendschap tijdloos zijn
wanneer de zon bloedrood
haar nieuwe dageraad begroet
vouwen handen licht duister samen
en vlechten een nieuwe morgen
ogen vinden elkaar in het gemis
van gisteren waar langs de lijn
van eb en vloed elke golf
weer die…
De verminkten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
780 In wegsmeltend koud winterlicht
dwars door onherbergzaam duister
uit grijs geruis en vaag gefluister
nu de aarde achterover ligt
ontwaken de verlaten oorden
klinken de verminkte woorden
Ik vang ze op het perkament
zeef ze uit de klamme nevel
loos verdriet en gehoekte wrevel
uit laatste wens en testament
Ik giet ze uit gebarsten vazen…