2289 resultaten.
Eeuwige Vader, Vredevorst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.141 Uw ster straalt ons
van verre tegemoet,
lokt ons in gedachten
naar waar wij in ootmoedigheid
het heilig Kind verwachten.…
Ziekelijk
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
666 Niet ongelukkig
Hooguit ontevreden
Gelukkig zijn dat ligt me niet
Dat is een struikelblok gebleven
De ware reden
Waarom ik mijn huis zo vaak verliet
Niet ongelukkig
Doch verre van tevreden
Zwervend op een middenweg
Vol open eindes
En onvervulde dromen
Mijn eigen wrede vorm van pech
Altijd verder gekeken
Altijd weer dat dwalen
Altijd peper…
waarna de stilte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
848 nog het geritsel van
bladeren in de wind
ergens blaft een hond
ergens begint een kind te spelen
ogen, ontwend elkaar nog aan te kijken
het vertellen moe
benen zijn gewend te vluchten
waar naar toe
wie kan er nog slapen in zoveel stilte
de kilte in het hart is niet te verwarmen
met zonlicht
geen gezicht bleef ongeraakt
een laatste verre…
Morgenroep
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.515 Ik ben ze moe die verre tochten,
Slechts met ons hart als reisgezel,
Waar waaiend stof bleek wat wij zochten,
En ieder welkom een vaarwel.
Ik bid U dus, mijn jonge makker,
Stap zacht en demp Uw vreugdgeschal,
Want róept Uw lokkend lied mij wakker,
Ik vrees, dat ik U volgen zal.…
AAN DE GEEST DER MUZIEK DER NIEUWE MENSHEID
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.584 Nu dan de nederlaag geleden is,
De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge
Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen
Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis
Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis,
Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen,
Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen,
Op hare verre, eenzame…
SPEURENDE SPRAAK
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.231 Verre, halfverzonken boerendaken
schenken hem lust steeds peinzend te waken
voor de taal, die hier opklinkt of stervend landt.
Veldzang en arbeidstoon vatten elkaars hand;
hun woord mag de diepe boomwortels raken:
"De grootste vreugde, die we mogen smaken
is hoe ons wezen aan thuisgrond blijft verpand."…
Vijftig jaar individu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
2.402 De persoonlijke geschiedenis
van vijftig jaar individu
gaat in filmische beelden
tijdens jouw verjaardag
aan jouw gedaagdenveld voorbij
je proeft genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
je voelt afstandelijkheid
bij verre familie die ooit dichtbij was
als een eenzame egel
onder dwalende najaarswolken
bescherm jij jezelf…
verwintering
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
512 nog langer dan de scherpte van een mes
de wind snijdt…
onzichtbaar weggewreven tussen
sparren en het leven dat zijn dagen telt
kou velt vele vormen
in mijn wollen normen schuilt de zwarte nacht
hij had gewacht op dat, wat immer weer
dit leed meebracht
gezoet met licht, gezouten door een witte maan
gezocht door duizend sterren
van verre…
Koffertje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.502 een koffertje vol dromen
wil ik jou graag geven
met daarin een droom
voor elke dag van je leven
je kan er mee gaan reizen
je neemt niet eens de trein
ziet verre stranden, mooie paleizen
je hoeft niet rijk te zijn
je kan ook in de toekomst zien
je hoeft niet eens een bril
wil je honderd jaar vooruit of tien
je kan dromen wat je wil…
Gij daar
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
610 O, gij daar op hoge hakken
Die uw kuiten doen verheffen
En heupen stuwen
Tot een gewei van een edelhert
Mij overkomt de ware zin
U, eens in dromen te huwen
Maar, helaas, ik ben u niet werd
Het hoofd dat u behoort
Drijft op wolken
In mijn aards paradijs
O, mijn verre lieve
Gij brengt mij van de wijs
Laat krachten in mij kolken…
Geluk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
584 Nu ik op de platte Knardijk loop,
de verre wolken zie als bergen,
de plassen glinsteren zie als meren,
daartussen ruige velden riet,
de wind voel waaien langs m'n wangen,
houd ik van jullie,
mijn oren,
hoe je de zang van de vele vogels vangt!…
vreemdeling
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
622 gij vreemdeling die onverwachts gebaart
verhaalt van verre kusten waarvan ik ‘t bestaan
vermoedde, maar niet dorst heen te gaan
ge neemt me mee in grote vaart
wolken, slierten, licht, beweging, flitsen
toverlantaarn met brekend licht
dat kleur geeft en mijn ziel verlicht
mijn kern raakt tot atomen splitsen
ik staak ’t verzet, ruik…
AMERIKA'S TIJD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Het verre, onbekende vasteland
kende grootse, onkwetsbare zuiverheid.
Wonen, zwerven was onnoemelijk wijd:
hoge wijsheid schiep rechtlijnig verstand.
Steeds tegen ruwe ontbering bestand
streed de gezonde geest voor zekerheid,
was bij hard en eenvoudig leven verblijd.
Tenlotte kwam ontdekkers op zijn strand.…
Eemland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
734 Dan hoort hij
het verre schreeuwen
van brulapen.
Zijn gedachten dwalen af,
terwijl hij lacht,
naar het Eemland
van zijn jeugd.
Slierten mist…
Getogen op de kleigrond,
soms hard dan zacht;
erboven roept de grutto
en wind en zon spelen
met de wolken.
Hoort hij tussen oerwoudkreten nu het knerpen van het ijs?…
Nachtgezicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
601 Zou je mij willen beloven
dat de duisternacht verdraagzaam blijkt
voor alle mensen die lijden
in ontheemde landen in den verre
je doet geen oog meer dicht
als het duister volstaat in haar falen
iedereen in de steek gelaten
met meer wanhoop dan jou lief is
er is geen weg terug
heimwee dient slechts illusie
we weten allemaal beter
tijd…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 Zo eenzaam,
hoog daar,
sterk tot ’t bitt’re eind,
door niets of niemand
wil je worden ondermijnd
dan door de wandel van de wind
en j’ op haar vleugels
laten zweven
naar verre vlakten,
heuvels …......
Laat mij zo zijn als jij,
die niemand vindt,
maar die verlost
voor nieuw leven
voedsel wordt.…
Reizigers langs dezelfde weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 Auto's volgepakt
Met wat vakantie-
Hartstocht zoal
Vereist, strandbal
En parasol keurig
Ingevouwen en tegen
De achterruit geplakt,
Het zicht tot een
Minimum beperkt,
En wij zijn reizigers
Langs dezelfde weg
Aan wie alle verre
Doelen zijn ontnomen
Door het kwaad
Dat aids genoemd wordt,
Vieren vakantie
Niet in de verte…
ZONDER JOU
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.421 Nu je ogen voor altijd zijn gesloten
staar ik dikwijls in de donkere nacht
Door ‘t traan zien mijn ogen rood en
besef ik dat eenzaamheid mij wacht
Nog altijd fluisterend met je praten
laat ons nachtenlang toch samenzijn
Dan voel ik mij nooit alleen gelaten;
lijdt mijn hart een tikje minder pijn
Duizenden verre sterren schitteren
alsof ze…
Springtij?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 gefolterd en humaan gespleten,
deelde hebzucht de grond in tweeën,
pyrrusgewin zonder lauwerkrans en veegt
de oostenwind het diepste zwijgen weg,
geplukte druiven van een verre droom,…
Mijn zusje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
956 Wasem meegevoerd door leeuweriks klim
tussen blauwe plooien, verre ontastbare stip,
onzichtbaar gouden zeilschip
verdwenen achter de kim.
En toch, mijn twee goede zorgende zussen
blijft mij het afscheid zwaar
en smeek uw verdriet te blussen.
In de luwte van uw hart, gelukkig vertoef ik daar.…
Kindervrage
poëzie
4.2 met 9 stemmen
2.614 In de hemel staan de sterren
Als kinderen in de verre
Somber overwolkte heide
Waar zij grazend zich verspreiden
Voor het verschiet.
Hoe komt het dat zij niet verdwalen?
Wel is de Maan een strenge herder
Maar de hond die ze, als ze verder
Gaan dan mag, terug moet halen,
Is er niet.…
Mijlenver
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
443 alle verre zwerfvogels
verstikken in vaste klei
als hagel van anijspegels
met zulke zwakke enkels
is het bovendien lastig
koekpaleizen bouwen
al vliegend, al vliedend
komt verte nooit dichtbij
en is hier altijd ginds
zo op het oog bespiedend
bij gebrek aan ondiep
lijkt hoogte te bezwijken
zonder bedektzadig gezicht
verdwijnen nachtbloemen…
Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
840 De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.
En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.…
SUBMISSIE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
859 Er heerst voor altijd droeve alteratie
over Hrabove in de oblast Donetsk
verbijstering rits men niet meer dicht
bewoners blijven verstoken van stilte
meer nog kommer over verre grenzen
waar knuffels en beelden domineren
onder ronken van overvliegende
storm op weg naar eeuwige vrieskou
er branden weer ontelbare kaarsen
want kerst en nieuwjaar…
Het haasje
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
492 De jongen voelt zijn verre pijnen.
Samen gaan zij naar de waterkant.…
Zolder
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
507 De vlizotrap naar onderen gelaten
De zolder stap voor stap toen opgegaan
Je wilt niet weten wat ik daar zag staan
In verre hoeken en verloren gaten
Versleten schoenen in diverse maten
Ze kwamen uit vergeten tijd vandaan
De vlizotrap naar onderen gelaten
Je wilt niet weten wat ik toen zag staan
Een monty coat waaraan de motten vraten
Wat…
Soms jij
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
697 Soms verlies ik je
aan verre lichte landen
waar geluk
voor het rapen ligt,
vervloek mijn pijnlijke rug
die het bukken belet
en breek spiegels.
Ik wacht op jou,
mijn lievelief.
Op eeuwig reikende handen.…
Dertig april
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Deze koning der verre toekomst vreest,
ondanks liefkozingen en goede spijs,
wat hem omgeeft. Hier blijven? Te zware eis!
Hij wil geborgenheid, verdwijnt bedeesd.
Alexander geniet achter de ramen,
deint lustig in moeder Beatrix' armen,
die, hossend op slagmuziek, omvamen.…
Roos van zelfbeschikking?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 Marmeren zerken
gelardeerd met geaderd bloed
dat moest stromen, om te kiemen
zoektocht naar vloeibaar goud
uit de schoot van het ongedeelde,
gefolterd en humaan gespleten,
deelde hebzucht de grond in tweeën,
Pyrrus gewin zonder lauwerkrans, het
diepste zwijgen wordt eenzijdig afgewogen
de geplukte oogst van een verre droom,
verdeling…
LENTE.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
906 De verre heuvels liggen dof te blauwen,
Een donker waas ligt om hun kruin te dauwen,
De vogels lachen luid met klare klanken,
'k Ontvlucht de stad en vlij me op groene banken.…