196 resultaten.
Een liefdesgedicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
491 doorkruisen
De vijver is
uitgedist door een gekende. iemand
Die hield van witte- zuiver witte lelies
De grashalmen omarmen
Het klein blauw bloemetje dat stil
Vergeetmeniet blijft vragen
Een kikker houdt zich stil een reiger
Die altijd op een heden loert
Waadt achteloos het kroos door
Een regen vangt me in zijn vallen
Ik moet weer weggaan…
de verwarde egotist
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.414 volmaakt gelukkig
met wie en wat ik ben
er zullen best dagen zijn
dat onze relatie wat wil knellen
maar dat is toch bij iedereen
zeker bij eenieder die ik ken
als ik u moet geloven
zit zij constant te klagen
maar laat ik u vertellen
dat doet toch elke vrouw
ik weet wat haar probleem is
dat hoef ik niet te vragen
de angst dat ik zal weggaan…
Veervrouw
netgedicht
3.8 met 30 stemmen
5.347 met je mee
Jij duwde je dicht tegen me aan, wees
op de visdieven, met kopjes zwart
sierlijk omgeven in hun ijle tonen
het breekbaar bewegen op rijstpapier
penselen zij boven ons in hun vlucht
Jij stopte en keek me afwachtend aan
tot ik mijn armen om je heen zou slaan
jou vast zou houden tot de laatste zucht
Hier zouden wij nooit meer weggaan…
'Een lege postbode verdrinkt op de landweg'
poëzie
3.7 met 47 stemmen
14.805 het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind
en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik
de dagen als vlammen boompje verwisselen
en weggaan…
Zoals
gedicht
4.3 met 66 stemmen
29.781 Zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor,
en dan terug moet langs het spoor van je bedoeling,
zoals je zonder tasten snel iets uit de kast pakt
en pas als je het hebt, weet wat het was,
zoals je soms een pakje ergens heen brengt
en, bij het weggaan, steeds weer denkt, schrikt,
dat je te licht bent, zoals je je, wachtend,
minutenlang…
laat me schrijven, ik moet het kwijt
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
766 langer
je zag me huilen, stuurde wolken
mijn dal werd veel te diep
straalde zon, die me verwarmde
toen je door mijn leven liep
maar de nachten, worden langer
Mijn schat ik mis je maar
ik hou het binnenin
ook de tranen zonder zin in liefde
wie wil mijn trots als je raadt
wat mijn geheimen zijn in leugens
vroeg of laat
ik denk aan weggaan…
Poging
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
528 fluisterde hij bij het weggaan.
Maar hoe kon ze dit beschrijven,
iets wat niet ontleed, ontkleed, geanalyseerd kon.
Zoals de ingang van een spechtenest zichtbaar,
maar nooit de holte zelf.…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind
en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik
de dagen als vlammen boompje verwisselen
en weggaan…
Machteloos...
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
574 Bij het weggaan zwaaide hij naar ons.
Precies zo jij nu doet.
Je bent zo ziek mijn zoon,
we vrezen voor je leven.
Zo heel erg ziek,
jouw arme hart wil het begeven.
Zo dikwijls heb ik het gezegd:
“O nee, niet nog een keer.”
Toch loop ik hier,
en zwaai maar weer.
Jij staat daar stil,
en kijkt naar ons.
“Och Ma, het komt wel goed.”…
brainfart aidshoven
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
483 die humor, zo scherp
het niveau van kut op het schoolbord
vlak voor de meester binnenkomt, vieze
woordjes opzoeken in het woordenboek
de poenerige eigendunk past precies
bij die halfopen inrichting vol zakkenrollers
drugsdealers, patserproleten en
subsidiegraaiend vipboxstruikgewas
de leukste activiteit in 020
is er zo snel mogelijk weggaan…
Altijd zal ik van je houden
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
612 En als de dagen verder van ons weggaan,
en alles om ons heen verandert,
blijft er diep in mij iets onveranderd:
altijd zal ik van je houden.…
Elke week
hartenkreet
1.9 met 18 stemmen
3.658 Je pakt m'n hand en zegt, wat ben je kóud,
'k warm je handen wel... en ál die tijd
dat we bij je zijn, zitten we hand in hand,
niet omdat ze zolang kóud zijn... we houden
de band, tot we weer weggaan, je aandacht
verslapt.... tot volgende week?!…
Mijn vriend, mijn vijand
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.639 Ik heb om je gehuild
Je gaf me gruwelijk veel verdriet
Ik heb je zelfs gesmeekt
Maar weggaan uit mij, dat wilde je niet.
Zo graag als ik je eerst wilde
Wil ik nu dat je gaat
Verdwijn en zorg ervoor
Dat het beter met mij gaat.…
Mijn gezin
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
5.329 Wat een gemis zonder het inzicht
dat wonderen werkelijk bestaan
wat zonde, ik had me zo lang gericht
op altijd maar weggaan
Nu, met mijn kinderen en mijn man
en het besef van puur geluk
zit ik precies goed en weet wat kan
zuivere liefde in een bestaan zó druk
ik hou, ik hou, ik hou zo veel van jou
klein, klein, kindje van mij
maar een…
OPA 85 JAAR
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
3.610 ging niet door
vrienden zijn of ziek of dood
het is lang geleden, dat ik genoot
steeds word ik treuriger en humeuriger
eigenlijk kan ik dit leven niet meer aan
vooruitzichten zijn mij totaal ontnomen
niemand is met mij begaan
een einde brengen aan mijn lijden
dat toch niet is te vermijden
zou een oplossing en zegen zijn
het liefste weggaan…
Verjaardagsvers
gedicht
2.8 met 102 stemmen
28.449 En je ogen die Thomas nu in heeft staan,
waarmee hij zegt: papa niet weggaan -
je zei nooit wat, hij zegt het, en jij kijkt mij aan.
-----------------------------------------
uit: Zolang er sneeuw ligt, 1975…
Bovenstroom
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
633 Na het weggaan, huilde je tot het stopte
de opluchting bleef uit, het hikken begon
Je krabde de droge plekken op de huid
er zouden korsten en littekens komen
je kneep in het vlees tot het verkleurde
rood en geel in het paars blauw
Een zeemeermin willen zijn
oceanen overzwemmen want het water
zou je dragen, voeden en verwarmen
kieuwen zouden…
Het dorp.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Er was zelfs geen enk'le hoop,
maar weggaan dat deed zeer.
Het is een niemandsland,
een zwarte vlek, vervaagd.
De naam, 't heeft geen plaats.
De mensen zijn er weggejaagd.
Het is een niemandsland,
zonder ziel en zonder hart,
tochtig, kil en levenloos.
Zelfs de dood die er niet wacht.…
De held van Aleppo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 leven
onder smeulende resten van een ziekenhuis
waarin kinderen lagen, in de hoop leven
te kunnen bespeuren, gaan zij onvermoeibaar
door met zoeken
tranen zijn allang opgedroogd, daar dood dagelijks kost is
man red baby van onder ’t puin, in de ogen van zijn eigen kroost
is papa een held, een kus op de bol
er wordt gesproken over weggaan…
Zoals geliefden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
232 Blijf nog even,
alsof weggaan niet bestaat.
Verdwijnen in jouw oceaan,
me laten helen door wat jij bent.
Niet nadenken,
even niets dragen.
Daar komt de regen weer,
nu harder,
hij tikt tegen mijn hoofd
tot alles begint te ruisen.…
Eilanden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
155 Ik denk aan thuis
waar ik nu even niet kan zijn
zodat ik nog niet terug wil
Op dit kleine eiland
mis ik soms de mensen
Alleen maar hun aanwezigheid
zonder dat ik met hen
contact hoef te hebben
Er is hier genoeg:
muren van wolken
aan de horizon, de zwarte zee
die op mij af komt
met dreunende golven
een gierende wind
over bevroren…
Er woedt een oorlog in Europa.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 Dochtertjes huilend bij vaders
die weggaan,
misschien nooit meer terugkomen.
Radeloze moeders op de vlucht.
Hartverscheurend en hartverwarmend
gaan samen langs de landsgrenzen van de beschaving.
Dit hadden wij niet kunnen vrezen.
Een nieuwe tsaar geselt Oekraïnes rug.
Een rug die niet zal buigen. Nooit. . .
In de steek gelaten?…
De pakezel
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
494 werden opgeslagen
ik ben altijd de pakezel
geweest heb gezorgd
dat ieder kreeg wat
die wenste stoel
matjes en badjes
natjes en droogjes
maar de koffie was koud
teveel zand op het strand
de zee te luidruchtig
en de zon te hel
tot de echte kleintjes
kwamen als schreeuwers
jengelaars voetballers
de tijd van de poepluiers
die bij weggaan…
Bericht van het eiland Chaos
gedicht
3.6 met 22 stemmen
15.081 Wij dachten dat het een grap was
en gingen er heen, maar of het zo is -
we zitten op de kade
iedere dag
en aan onze voeten ligt een van de honden
iedere dag, bang dat wij weggaan.
Wij zien hoe de Hagia Katastrophi
daar voor anker ligt, langzaam
helemaal wordt bescheten door de meeuwen,
ligt te wachten op passagiers.…
O VRIEND WAT SCHAADT
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.532 o Vriend, wat schaadt of baat het ons
der mensen lof- en laakgegons,
die klederdracht, die spreekmanier,
die raad en daad bespotten hier,
van vreemden, die zo snel voorbij-
en weggaan; of, wat konnen zij?
Wij voeren immers vreemde taal
en andere zeden altemaal
als zij, die, langs de wereldbaan,
hun eigen blijde wandel gaan.…
dag lieve broer
hartenkreet
3.9 met 25 stemmen
3.379 dag lieve broer
mag ik even met je praten
even vertellen wat ik voel
dat ik je nog steeds zo mis
je weet wel wat ik bedoel
dat je lieve gezicht nog zo voor me zie
je mooie ogen en lieve lach
dat ik soms gewoon moet huilen
maar denk dat dat niet meer mag
jou weggaan is immers al zo lang geleden
en de tijd heelt elke wond
maar soms…
Spookhuis.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.663 ondefinieerbare geuren
flikkerende lichten
dreigende gezichten
ik loop op een houten trap
bevende benen bij elke stap
er klinken fluisterende stemmen
ik moet aan het duister wennen
op zolder hoor ik zacht koorgezang
schaduwen op de muur van de gang
ik blijf trillend van schrik staan
een spook in rook kijkt mij aan
sneller dan snel weggaan…
Een zondagavond
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
738 Een zondagavond vol herinneringen die
plots komen en toch weer weggaan:
Het weer even denken aan
die warme zomerdag
waar ik als kind blij was
om het geluid van lastige vliegen
die echter vertelden over geborgenheid
en thuis-zijn bij ouders en familie.…
De weg kwijt
hartenkreet
3.3 met 21 stemmen
2.886 Zal ik eerder dan de buren weggaan, maar
Ik denk: waar is het allemaal goed voor,
Als ik maar een leuke vakantie heb.
Zal ik dan toch stiekem een mesje
In hun rechtervoorband planten
Met een spottende, maar toch gemene tekst:
“Ik ben lekker eerder in België, Luxemburg,
Zwitserland, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië!”…
Klokken in 't avondgrauw
poëzie
3.0 met 9 stemmen
2.128 Heer, heb meêlij met
degenen, die nu liggen op hun doodbed,
bij 't flets geschemer der gewijde kaars;
heb meêlij met degenen, die nu weggaan,
het klamme zweet op 't voorhoofd, glazig de ogen.
De klokken luien, heen en weder slingrend
haar trillend tampen...…