Alle inzendingen over ruimte

3445 resultaten.

Sorteren op:

Weet jij?

netgedicht
2.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.067
Weet jij, dat je als een cipres bent, slank en trots en krachtig, maar ook los van anderen, met ruimte om je heen, eenzaam op een heuvel, uitgelicht tegen het blauw van de eeuwigheid? Weet jij dat je een gedicht bent?…
A. Thomas5 oktober 2009Lees meer >

Een gewone spier?

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 487
Ik schuif de grendels dicht, van zeven kamers in dit hart, er bloeien zeven rozen in dit hart, voor elke kamer een, ontstaan in doornen, zonder kleur, er druppen kaarsen in dit hart, warmte en licht geeft er geen, ik zet de rozen voor elk gezicht, die ik ontmoette in de ruimten, zet de vensters en de deuren op een kier, zuiver zuurstof…
pama25 oktober 2009Lees meer >

Rayonnante nudité

netgedicht
2.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 529
verwonderd en speels kronkelt het witte landschap om zich herkenbaar te maken hallo hier ben ik dan uit mijn 10 vingers waaien witte kristaldeeltjes langs ademtochten van ruimte bestaan stapwiegend achter mij een spoor dat kleur vertoont zonder dromen zo maagdelijk wit rijst er uit het niets een sneeuwjacht der stilte op mijn ogen…
Quicksilver20 december 2009Lees meer >

Uitgestorven

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 834
Nee er is geen organisatie die in’t fris geschoren woud tussen het wegrottende hout van een subtropische natie oranje klontjes heeft gevonden waarin versteende bijterbijen -die ooit op raptorsap gedijden- door tijd en ruimte ongeschonden waarmee een maffe wetenschapper (die het idee kreeg bij de kapper) het dinosaurus klonen klaarde…
WOLF24 mei 2010Lees meer >

droom me

netgedicht
4.4 met 23 stemmen aantal keer bekeken 835
droom me, laat mij schuilen in stilte onder je weidse vleugels laat ruimte mij oplossen wanneer ik val zonder horizon, vrij van gedaante om op zilveren oevers te ademen een nest bouwen zal ik met tedere wolkjes en gouden zonlicht voor jou adem van mijn adem roep mij niet meer als schaduw van onvergankelijkheid maar draag me…
pelgrim29 juli 2010Lees meer >

Vier wegen ( haiku’s )

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 636
"De dichter heeft slechts één voorbeeld: de natuur; slechts één gids: de ruimte tussen onwaarheid en de waarheid." Voltaire…
pama25 september 2010Lees meer >

Nog aanwezig ?

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 789
Mijn adem wappert na, als spinrag in de kamerhoeken, het web waarin de glinstering van tranen zich edelstenen waanden, alhoewel ik in het heden al voorgoed vertrokken ben, in dat bed hoeft de tijd mij niet te zoeken, op de spiegels van het verleden hangen nog de druppels wasem van mijn stem, één goede schoonmaakbeurt en de ruimte…
pama10 oktober 2010Lees meer >

Je gezicht

netgedicht
4.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 588
Over afstanden van tijd en ruimte kom je zomaar bij me, kus je me ongeremd en kruip je in mijn wezen, hartverwarmend. Je gezicht, het is ouder geworden, maar ik zie nog steeds dat betoverende, waar ik destijds voor viel, nog steeds voor kniel.…

Gebed voor een eenzame II

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 581
Als dansende schimmen gaan wij langs gekwelde herinneringen nog horen wij dond'rende vleugels stampende laarzen schreeuwende zinnen kon ik je keren ons lot keerde niet weer stormboot keer je boeg op de slagen der zee droeve geluiden ontstijgen schaduwloos de ruimte de aarde wordt rood als het bloed der doden de golven schuimen…

Gedragen

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 579
woorden vullen de ruimte pijn snijdt door ons heen daar waar wij alle maskers laten zakken treffen onze zielen elkaar naakter dan ooit zien met andere ogen het lichaam spreekt voelen ons alleen lijden verlaten dragen tezamen delen affectie krijgen respons op vragen die wij niet hadden vuisten gebald het leven gevierd…

Nog voor de laatste snik

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 576
we zagen water van de rotsen druipen in ondergrondse meren door de regen buiten het monotoon getik zwol aan tot een geruis de vlakke spiegels rimpelden een schuimend witte kuif de lampen doofden ons geschreeuw door het flauwe schijnen werd de ruimte alsmaar kleiner pas in totale duisternis hoorden we na uren weer het monotoon…
wil melker6 januari 2011Lees meer >

Oprechte stijve staart

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 536
Zo door de schors in de stam snavelt de specht zich een weg door boom- schors en heel hard hout Tijd om te eten maar bovenal ruimte om zich te nestelen Scherpe snavel en een zeer oprechte stijve staart, met poten waarvan allebei middelste tenen naar voren staan de buitenste naar achteren Leven vaak in bomen Met hun staart als steun-…

Niets is stiller

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 514
Een dichter gunt zijn laatste woord eindelijk een rustplaats, zijn eigenlijke behuizing buiten de dictionaire om van zijn onbehagen als een inktmop die allang bekend was voor hij werd gemorst op de korst van brood kruimels waarmee het spoor duister werd en alle papegaaien zijn verwend werd de ruimte van de aan mij toegeschreven…
Pama29 maart 2014Lees meer >

Dal van de manen

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 642
In de alles verhullende uren tussen twee zonnen spelen onder schuilnaam manen op het water onder de nachtbedekking is de beweging van de wind gestreken en gesteven het kristal is klaargelegd voor een verse morgen de eerste menselijke karkassen doemen uit de ruimte op langzaam zwelt het natuurleger aan iedereen spreekt gladjes en…

traag

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 510
zonder iets te breken vliegt het verlies in volle vaart de ruimte binnen na de plompverloren plof op de stenen vloer zet de stilte kil en oorverdovend in we staren naar de zich verdringende grijpgrage tentakels van het onaanraakbare ding zoals de slak zonder oog of talent voor de versnellende pas bijt het verlies zich vast…

Joost Zwagerman

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 823
Het hoofd had geen ruimte meer na het schrijven, het vele sterven van bekenden, wrange handen buiten die voordeur. Schaduwen gedrenkt in pek, omgeven door honden met twaalf witte tanden: het tikken van de verwelkte klok vol minuten, het hissen van wind rond de deurbel.…
Ron9 september 2015Lees meer >

Denkend aan Nederland

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 737
En onder al die lijnen van rechtschapenheid vraag ik me af is er nog ruimte voor barmhartigheid ? Een troost: de grachten lopen rond in Amsterdam.…
Lisa Leyten6 november 2015Lees meer >

Majoor Tom

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 578
Het zweeft op de muziek door de ruimte en de tijd. Vijftig jaar van verschil op verandering van een stylist aan zijn kunst toegewijd. Het ruimteschip van majoor Tom verbeeldt de imago's van een gespletenheid in al zijn expressieve muzikale vormen.…

veel later

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 531
gaat er wel eens een Japans bedrijf failliet er overlijden tegenwoordig steeds vaker mensen waarvan ik dacht dat ze al dood waren komt dit ooit nog goed het is vandaag later dan het gisteren was, er valt een stukje ruimte tussen twee tijdperken, zeg maar dolenderwijs ter plekke een gedicht als tijdmachine best wel een dingetje…

met ogen als gezicht

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 639
onderbelicht met ogen als gezicht was achteloos op een stapel poses van anderen gelegd jij lag daar echt willekeur sorteerde plaats je blik gaf toeval weinig keus je arrogante neus beheerst de sfeer en tekent voor de laatste keer mijn god je vilde mij jouw wil te sterk voor mijn gevoel je overdonderde mijn ruimte ik kon slechts…
wil melker23 augustus 2006Lees meer >

wasdom

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 573
in mijn tuin bloeit de Weigelia hij hurkt bescheiden tussen groter goed en alles wat hij doet is zachte bloemen geven om het even hoe de dag is of gemis, in het doorweven zelfbehoud in mijn tuin groeit de Weigelia, jaar na jaar nu hij de ruimte krijgt en ik hem -voorzichtig- binnen al dat grote, vrijheid heb gegeven heel zijn leven werd…

Maar onze liefde

netgedicht
1.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 485
Wolkenkrabbers storten in Reuzenkeien zijn kiezels voor kruiend ijs, kastelen en tempels houden geen stand onder bang en boos geweld Elke angst gaat ten onder aan zichzelf, kan niet blijven binden en raakt verdeeld Wetten worden gebroken maar niet de liefde waarin wij wonen, vrij van chaos die ruimte neemt voor eigen gemak steeds…
Zywa6 januari 2022Lees meer >

SCHITTEREND - ode aan Walt Whitman

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 545
in de donkergroene bundel neuriet de held dromend zijn legende tegemoet schepper van een poëtisch collage dat de ogen vasthoudt zoals The Joy of Life of Sterrennacht ik ben een kosmos schrijft hij een oneindige ruimte samen met alle materie en energie een van de wilde jongens halfgod van innerlijk gezang weefsel van stemmen ik…
J.Bakx8 september 2023Lees meer >

LAIS CCLXIII

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 509
Er ontstaat gelegenheid, ruimte voor wat gaande is. Het bedachte was slechts wrede daad want verstokte woorden koesteren haat voor wat hen van het onbestaande scheidt, omdat hun zin nooit naar het echte leidt. Pas wanneer LAIS hen klank en waarde geeft, laten zij voldaan en zonder nijd ons blij en vrij, tevreden op aarde.…

Observatie

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 410
mooiste en teerste blaadjes zenuwachtig heen en weer Alsof bij het breekbaar en ouder worden je nog van alles moet doen, alsof ze zeggen, nog niet, nog alsjeblieft niet Ze zijn ijl en hun aanhechting lijkt verdwenen Er hangen ook nog logge bladeren lui te hangen zonder haast Terwijl het verkeer zich ordent wacht of vlug de ruimte…
Ralameimaar28 oktober 2025Lees meer >

Wat wij God noemen

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 127
ik geloof niet in een hand die aan de geschiedenis trekt niet in een stem die bepaalt waar wij heen moeten maar ergens achter wat wij kunnen meten begint voor mij een ruimte geen hemel geen wonder geen antwoord eerder een bron waaruit iets komt dat wij zelf niet kunnen verklaren misschien is dat wat mensen God hebben genoemd…
Cor Koene20 augustus 2026Lees meer >

Woorden raken jouw hart niet

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 136
En als de avond valt, hou ik ruimte open, warm en zacht, waar jouw lach kan binnenkomen zonder haast, zonder vraag.…

doorgaand verkeer

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 116
zometeen breekt de nacht kleiner dan deze ruimte hier, als gelijkenis met een plek die ter plaatse heet even donker als de toevlucht naar geborgen binnenvlees naar een voorlopig einde door onbegonnen werk met een lichtval die voor slapen geschikt lijkt dan treedt een kalmte in als zinnebeeld van lichaam tot wisseling van wacht…
Iniduo22 september 2026Lees meer >

Ontwaken na coma...

netgedicht
4.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.264
Ik kijk en bevat de ruimte die me omsluit. Zachte pastelkleuren dringen zich naar binnen. Ik kan ze niet weren, ze worden steeds sterker. Kleuren ordenen zich en ik ontdek de vormen waartoe ze behoren. Lucht verwisselt van grijs naar blauw, bloemen openen in oranje en geel. Licht wordt gezeefd door bladergroen.…
Ditheke3 september 2002Lees meer >

E-mail

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.163
Dat je uitgerekend denkt aan mij in Stuttgart waar Stuttgarters wonen leven en sterven en dat jij je brief eindigt met veel liefs dat zich verplaatst in bits en bytes me rakend waar nooit eerder tevoren pijn was geweest doet me afvragen hoe het nu zit met tijd, ruimte en afstand op een wiskundige manier slaat al mijn remmen los In de…