3445 resultaten.
Weet jij?
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.067 Weet jij, dat je als een cipres bent, slank en trots en krachtig,
maar ook los van anderen, met ruimte om je heen,
eenzaam op een heuvel, uitgelicht tegen het blauw van de eeuwigheid?
Weet jij dat je een gedicht bent?…
Een gewone spier?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
487 Ik schuif de grendels dicht,
van zeven kamers in dit hart,
er bloeien zeven rozen in dit hart,
voor elke kamer een, ontstaan
in doornen, zonder kleur, er
druppen kaarsen in dit hart,
warmte en licht geeft er geen,
ik zet de rozen voor elk gezicht,
die ik ontmoette in de ruimten, zet
de vensters en de deuren op een kier,
zuiver zuurstof…
Rayonnante nudité
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
529 verwonderd en speels
kronkelt het witte landschap
om zich herkenbaar te maken
hallo hier ben ik dan
uit mijn 10 vingers waaien
witte kristaldeeltjes
langs ademtochten
van ruimte bestaan
stapwiegend
achter mij een spoor
dat kleur vertoont
zonder dromen
zo maagdelijk wit
rijst er uit het niets
een sneeuwjacht der stilte
op mijn ogen…
Uitgestorven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
834 Nee er is geen organisatie
die in’t fris geschoren woud
tussen het wegrottende hout
van een subtropische natie
oranje klontjes heeft gevonden
waarin versteende bijterbijen
-die ooit op raptorsap gedijden-
door tijd en ruimte ongeschonden
waarmee een maffe wetenschapper
(die het idee kreeg bij de kapper)
het dinosaurus klonen klaarde…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
Vier wegen ( haiku’s )
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
636 "De dichter heeft slechts één voorbeeld:
de natuur; slechts één gids: de ruimte
tussen onwaarheid en de waarheid."
Voltaire…
Nog aanwezig ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
789 Mijn adem wappert na, als
spinrag in de kamerhoeken,
het web waarin de glinstering
van tranen zich edelstenen
waanden, alhoewel ik in het
heden al voorgoed vertrokken
ben, in dat bed hoeft de tijd mij
niet te zoeken, op de spiegels
van het verleden hangen nog de
druppels wasem van mijn stem,
één goede schoonmaakbeurt en
de ruimte…
Je gezicht
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
588 Over afstanden van tijd
en ruimte kom je zomaar
bij me, kus je me
ongeremd en kruip je
in mijn wezen,
hartverwarmend.
Je gezicht, het is ouder
geworden, maar ik zie
nog steeds dat betoverende,
waar ik destijds voor viel,
nog steeds voor kniel.…
Gebed voor een eenzame II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Als dansende schimmen
gaan wij
langs gekwelde herinneringen
nog
horen wij
dond'rende vleugels
stampende laarzen
schreeuwende zinnen
kon ik je keren
ons lot keerde niet weer
stormboot
keer je boeg
op
de slagen der zee
droeve geluiden
ontstijgen
schaduwloos de ruimte
de aarde
wordt
rood als
het bloed der doden
de golven
schuimen…
Gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 woorden
vullen de ruimte
pijn snijdt
door ons heen
daar
waar wij
alle maskers
laten zakken
treffen
onze zielen
elkaar naakter
dan ooit
zien
met andere ogen
het lichaam
spreekt
voelen ons alleen
lijden verlaten
dragen tezamen
delen affectie
krijgen respons
op vragen
die wij
niet hadden
vuisten gebald
het leven gevierd…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
Oprechte stijve staart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
536 Zo door de schors in de stam
snavelt de specht zich een weg door boom-
schors en heel hard hout
Tijd om te eten
maar bovenal ruimte om zich te nestelen
Scherpe snavel en een zeer oprechte stijve
staart, met poten waarvan
allebei middelste tenen naar voren staan
de buitenste naar achteren
Leven vaak in bomen
Met hun staart als steun-…
Niets is stiller
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
514 Een dichter gunt
zijn laatste woord
eindelijk een rustplaats,
zijn eigenlijke behuizing
buiten de dictionaire om
van zijn onbehagen
als een inktmop die
allang bekend was
voor hij werd gemorst
op de korst van brood
kruimels waarmee het
spoor duister werd en
alle papegaaien zijn verwend
werd de ruimte van de aan mij
toegeschreven…
Dal van de manen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
642 In de alles verhullende uren
tussen twee zonnen
spelen onder schuilnaam
manen op het water
onder de nachtbedekking
is de beweging van de wind
gestreken en gesteven
het kristal is klaargelegd
voor een verse morgen
de eerste menselijke karkassen
doemen uit de ruimte op
langzaam zwelt het natuurleger aan
iedereen spreekt gladjes en…
traag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
510 zonder iets te breken
vliegt het verlies
in volle vaart
de ruimte binnen
na de plompverloren plof
op de stenen vloer
zet de stilte kil
en oorverdovend in
we staren naar de
zich verdringende
grijpgrage tentakels van
het onaanraakbare ding
zoals de slak
zonder oog of talent
voor de versnellende pas
bijt het verlies zich vast…
Joost Zwagerman
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
823 Het hoofd had geen ruimte meer
na het schrijven, het vele sterven
van bekenden, wrange handen buiten
die voordeur. Schaduwen gedrenkt
in pek, omgeven door honden
met twaalf witte tanden: het tikken
van de verwelkte klok vol minuten,
het hissen van wind rond de deurbel.…
Denkend aan Nederland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 En onder al die lijnen van rechtschapenheid
vraag ik me af
is er nog ruimte voor barmhartigheid ?
Een troost:
de grachten lopen rond
in Amsterdam.…
Majoor Tom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
578 Het zweeft op de muziek door
de ruimte en de tijd. Vijftig
jaar van verschil op verandering
van een stylist aan zijn kunst
toegewijd.
Het ruimteschip van majoor
Tom verbeeldt de imago's van
een gespletenheid in al zijn
expressieve muzikale vormen.…
veel later
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 gaat er wel eens een
Japans bedrijf failliet
er overlijden tegenwoordig
steeds vaker mensen
waarvan ik dacht dat
ze al dood waren
komt dit ooit nog goed
het is vandaag later dan
het gisteren was, er valt
een stukje ruimte tussen
twee tijdperken, zeg maar
dolenderwijs ter plekke
een gedicht als tijdmachine
best wel een dingetje…
met ogen als gezicht
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
639 onderbelicht
met ogen als gezicht
was achteloos
op een stapel poses
van anderen gelegd
jij lag daar echt
willekeur
sorteerde plaats
je blik gaf toeval
weinig keus
je arrogante neus
beheerst de sfeer
en tekent
voor de laatste keer
mijn god
je vilde mij
jouw wil te sterk
voor mijn gevoel
je overdonderde
mijn ruimte
ik kon slechts…
wasdom
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 in mijn tuin bloeit de Weigelia
hij hurkt bescheiden tussen groter goed
en alles wat hij doet
is zachte bloemen geven
om het even hoe de dag is
of gemis, in het doorweven
zelfbehoud
in mijn tuin
groeit de Weigelia, jaar na jaar
nu hij de ruimte krijgt
en ik hem -voorzichtig- binnen
al dat grote, vrijheid heb gegeven
heel zijn leven werd…
Maar onze liefde
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
485 Wolkenkrabbers storten in
Reuzenkeien zijn kiezels
voor kruiend ijs, kastelen
en tempels houden geen stand
onder bang en boos geweld
Elke angst gaat ten onder
aan zichzelf, kan niet blijven
binden en raakt verdeeld
Wetten worden gebroken
maar niet de liefde
waarin wij wonen, vrij
van chaos
die ruimte neemt
voor eigen gemak
steeds…
SCHITTEREND - ode aan Walt Whitman
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
545 in de donkergroene bundel
neuriet de held dromend
zijn legende tegemoet
schepper van een poëtisch collage
dat de ogen vasthoudt zoals
The Joy of Life of Sterrennacht
ik ben een kosmos schrijft hij
een oneindige ruimte samen
met alle materie en energie
een van de wilde jongens
halfgod van innerlijk gezang
weefsel van stemmen
ik…
LAIS CCLXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Er ontstaat
gelegenheid, ruimte voor wat gaande
is. Het bedachte was slechts wrede daad
want verstokte woorden koesteren haat
voor wat hen van het onbestaande scheidt,
omdat hun zin nooit naar het echte leidt.
Pas wanneer LAIS hen klank en waarde
geeft, laten zij voldaan en zonder nijd
ons blij en vrij, tevreden op aarde.…
Observatie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
410 mooiste en teerste blaadjes
zenuwachtig heen en weer
Alsof bij het breekbaar
en ouder worden
je nog van alles moet doen,
alsof ze zeggen, nog niet,
nog alsjeblieft niet
Ze zijn ijl en hun aanhechting
lijkt verdwenen
Er hangen ook nog logge bladeren
lui te hangen zonder haast
Terwijl het verkeer zich ordent
wacht
of vlug de ruimte…
Wat wij God noemen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
127 ik geloof niet
in een hand
die aan de geschiedenis trekt
niet in een stem
die bepaalt
waar wij heen moeten
maar ergens
achter wat wij kunnen meten
begint voor mij
een ruimte
geen hemel
geen wonder
geen antwoord
eerder een bron
waaruit iets komt
dat wij zelf
niet kunnen verklaren
misschien is dat
wat mensen
God hebben genoemd…
Woorden raken jouw hart niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
136 En als de avond valt,
hou ik ruimte open, warm en zacht,
waar jouw lach kan binnenkomen
zonder haast, zonder vraag.…
doorgaand verkeer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
116 zometeen breekt de nacht
kleiner dan deze ruimte
hier, als gelijkenis met
een plek die ter plaatse heet
even donker als de toevlucht
naar geborgen binnenvlees
naar een voorlopig einde
door onbegonnen werk
met een lichtval die
voor slapen geschikt lijkt
dan treedt een kalmte in
als zinnebeeld van lichaam
tot wisseling van wacht…
Ontwaken na coma...
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
1.264 Ik kijk en bevat
de ruimte die me omsluit.
Zachte pastelkleuren
dringen zich naar binnen.
Ik kan ze niet weren,
ze worden steeds sterker.
Kleuren ordenen zich en ik
ontdek de vormen waartoe ze behoren.
Lucht verwisselt van grijs naar blauw,
bloemen openen in oranje en geel.
Licht wordt gezeefd door bladergroen.…
E-mail
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.163 Dat je uitgerekend
denkt aan mij in Stuttgart
waar Stuttgarters wonen
leven en sterven en dat jij
je brief eindigt met veel
liefs dat zich verplaatst
in bits en bytes me rakend
waar nooit eerder tevoren
pijn was geweest doet me
afvragen hoe het nu zit
met tijd, ruimte en afstand
op een wiskundige manier
slaat al mijn remmen los
In de…