2337 resultaten.
Aan de Dombrug
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 hier mag ik blijven
aan de Dombrug over de Zwarte Nete
de kleine beek van oost naar west
het zicht op weelderig grasland
waar Canadese ganzen langzaam grazen
en winnen van het trage vee
om dit lieve laagland
om de schoonheid en de troost
om de hoge hemel blauw naast witte wolken
om nooit vreemde handen aan dit kwetsbare
om de angst…
Levensloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
435 Verzamelt in de
levensloop
het zilt van jaren,
van het mededogen,
los van valse hoop
in een briljante
tocht op zoek naar
eilanden van de zon,
alleen door tijd bemant,
troost te vinden in
de vriendschappen
te schuilen in het
het hunkerende
bloed, wat op het
manifest van lijf
en leed geschreven,
bleven we aan elkaar…
Kerstmis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
564 het is een troost
jou naast mij
te weten
door de kuilen
van de nacht
beroofd van kracht
terwijl de
wolven huilen
als wij bij
elkaar schuilen
in de met sneeuw
bedekte
winternacht
rondom
witte sparren
pracht
een moeder
met een kindje
in de kribbe
herdacht
Hemelse Vader
heeft aan een in schuld verloren…
Koffiegevoel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
691 Ze vinden troost.
Koffie vertraagt de tijd.
Koffie brengt geluk.
Blij lost koffie op!
Koffie schenkt ons vrijheid.
Koffie schept weer ruimte,
in onze volle koffiekop.
Koffie voelt ons aan.…
Balans in het extreme?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
407 Onze wereld uitgesneden
langs de sjablonen van het
het onzekere, fantomen opgeteld
ingelegd met specie van het leven
waarvan de bouwstenen in los
verband staan, zonder troost
van de vanzelfsprekendheid
niets dan het dode licht
erboven, al wat ons verplicht
raakt uit evenwicht, lijkt
van de aarde losgemaakt, een
onzichtbare schaduw…
Victor Jara
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 Je bracht troost, solidariteit en blijheid
voor je volk in verdrukking, dus ook voor ons.
In het stadion werd je stem gesmoord;
lachend sloegen ze juist je handen kapot.
Daarna werd je met 30 kogels vermoord,
want hun zieke geest was totaal verrot.…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 Naderende buien die emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat…
Hoop doet leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
461 dan
't verdriet zal mogen smelten
zonnedagen in 't land van licht en leven
als de gouden vloed
van 't gedicht
dat schijnt als in de morgenstond
och zoete zekerheid , och helend alvermogen
sta ons bij
in 't angstgefluister
van de aardse stromen in de
schaduw die we op ons af zien komen
och klaar verstaanbaar woord
troost…
Laat Maar Komen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
446 niet bang
volg de weg
die het leven al lang
voor je heeft gelegd
vleugjes toeval
heeft ze verstopt
wat zich plotseling als jouw
richtingaanwijzer ontpopt
misschien val je
maar ga weer staan
en loop de weg af
die het leven je laat gaan
het leven immers bepaalt
waar je voor komt te staan
niks echt niks verander je daar aan
de troost…
EMMAÜS
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
578 als het avond wordt
en wij angst hebben om achterom te kijken
er is teveel lijden, teveel onverwerkt verdriet
blijf niet langer die Vreemdeling achter ons
maar kom heel dichtbij en maak u bekend
spreek ons met liefde aan en leer ons verstaan
wat u met uw woorden zeggen wilde
zit met ons aan voor het avondmaal
wij hebben behoefte aan uw troost…
Veldtocht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
765 Mijn taal vertraagt in de versnelde tijd
Die mij ten den deel valt nu dat ik ga sterven
In zomerhitte zijn mijn aderen nerven
De zon speelt klokje van gehoorzaamheid
Ik ben nog jong, poëet en filosoof
Mijn pen voelt zich verwaarloosd en verlaten
Ik zoek naar troost, ontdek, krijg in de gaten
Dat mijn interesse uitgaat naar geloof
De dingen…
Tanka 6 en 7
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
423 Het bewenen
de zon gaat onder
de lucht kleurt blauw rood en geel
een hemelse troost
de duisternis valt
de moeder beweent haar kind
ze rouwt om haar zoon
samengevouwen handen
smartelijk tegen haar borst
Roger van der Weyden, Piëta ( bewening van Christus) Museum voor Schone Kunsten van België, Brussel
Het doorbreken
wolken…
Alleen de verte wenkt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
421 binnen
op te merken
de lange vitrage
houdt mensen
weg van de ruiten
versluieren het zicht
ik probeer
ogen te vangen
maar ze blijven
niet lang hangen
te kort voor een
herkenning en
oplichting van iets
uit vroeger in de blik
ze gaan zonder
gezicht in de laatste
cirkels van leven
niemand die hen
de koers geeft
in omarming of troost…
Sterven
netgedicht
4.9 met 27 stemmen
777 Wanneer sterven inslapen is
De goede slaap u(w) ge-weten is
Wenst u dan nog op te staan
Wanneer rust ver-leden is
Wanneer sterven lijden en pijn voorafgaat
Onvolmaaktheid ieder treft
Geen vluchtwegen om te ontkomen
Menig hoop gaat verloren
Nalatigheid van een Schepper
Allemachtig in zijn Al-machtig zijn
Troost van gebeden
Smekend te ontglippen…
Fluisteren in de wind
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
789 Dan hoor ik dat je altijd dicht bij me zult zijn
En me troost in al m'n pijn.
De wind neemt ook m'n woorden mee..en fluisterde hoeveel ik van je hou.
En niemand kan ze horen..ze zijn alleen voor jou.
Ik fluister dan dat ik je mis.
En dat er voor jou een speciaal plekje in m'n hart is.…
Zoete herinnering
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
326 Stel me er keer op keer aan bloot,
Vervulling ontbreekt,
Maar m’n verlangen blijft groot,
Wijl d’herinnering nooit verbleekt,
Mij troost tot m’n dood,
Ondanks 't verdriet dat zo steekt.…
Het begint met tover
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
265 De kinderen vragen waarom
we wonen waar we wonen
hoe we zijn gekomen
aan de antieke lamp, en waarom
ik niet alle antwoorden weet
Ik tover
er verhalen uit
levensverhalen
van pijn, verdriet en succes
met wat opschepperij
glad dichtgesmeerd, glanzend
van genoeg betekenis
om ze te laten overleven
houvast en troost te laten
geven, hoop…
Onze medicus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
143 Troostte mij met zijn precieze
inzicht in de dingen,
mijn blinde vlekken
als kwalen mezelf aangingen
Al polsend maakte hij je een stukje heel
In het hofje, de kliniek
en zijn gezin
ieder had zijn taak daarin
Als in de herfst
de bladeren vielen
verzamelde hij ze,
kruiwagens vol
Tegen kou en voor de aarde
een van de weinigen die…
Achter de komma
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
80 Ik troostte me toen onbegrip genas.…
Later
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.155 Later praten we nog een keer
over alles wat er scheelde
Dan vinden we elkaar wel weer
warmen ons aan wat we deelden
Later zal lang verlangde troost
een lach toveren uit de traan
Al dansend brengen we een toast
want oude tijden breken aan
Later zal ik mogen weten
waarom je zo vlug gevlogen was
of jouw tijd goed werd gemeten
Kon opmaken…
Volg je gevoel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
4.545 echt lieve meid
ik gun je niets liever hoor
Maar ik denk diep van binnen
dat je meer mist dan alleen dat
En als je daar straks bent
val je, vrees ik, in een gat
Maar rust zul je pas vinden
als je het ooit hebt geprobeerd
En mocht het je niet lukken
heb je er in ieder geval van geleerd
Als je dan weer terug zou komen
ook al is die troost…
Wezenswetten
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
993 jezelf moet je gaan zoeken
dat wat je zoekt zal jou dan vinden
jouw geesteswezen wil zich openbaren
sta open om je te verbinden
Verdiep je blik voelend naar binnen
daar waar jouw waarheidsvlam ontvonkt
verlang naar vervulling van ontwakend bewustzijn
dat zich al ontplooiende geduldig lonkt
Jouw reis inwaarts naar innerlijk weten
waarin troost…
Voor Ellen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
994 de rivieren stromen
Hoor de kikkers kwaken
en het ruizen van de bomen
Voel, de wereld houdt van me
Hij omhelst me met duizend armen
en soms krijg ik een zoen
De wereld houdt van me
zoals niemand dat zou kunnen doen
Als er een keer komt
dat er niemand meer van me houdt
Dat ik buiten word gezet, in de kou
Ik weet dat de wereld me dan troost…
gert bronk
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
2.378 het doet pijn
dingen te aanvaarden die niet te veranderen zijn
wat een troost om te weten dat je Thuis bent
een veilige thuishaven heb je bereikt
vlieg maar, hoger en hoger
19 juli 2007…
maanlicht
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.364 maanlicht,
‘t leeft in je kamer
de zachte straal breekt zich in ‘t vensterglas
bouwt hier een brug voor al je dromen
waakt over jou, ook als jij reeds aan ‘t slapen was
’t zweeft in je kamer
op meubels jaren staande op hun eigen plek
bekleedt het zilverlicht de donkere hoekjes
neemt tranen mee, brengt troost in elk vertrek
’t weeft…
het meisje van heden
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
1.477 zij komt, om de hoek, en hoopvol
kijkend naar het beeld van morgen
het meisje van de blije verwachting
nog in de ziel van de engel geborgen
vol van licht en sprakeloze achting
wat zou ik haar toch willen troosten
wanneer de dag haar allengs zal overvallen
en ware schaduwen zullen oogsten
ik zou trachten haar te beschermen
tegen onvermijdbare…
Ontaarde troostprijs
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
665 Dit keer geen troost of prijs
geen doop
geen eer
noch het genoegen van euforie
in een portaal
waar 's nachts de regen
door gebroken ramen valt
sigaretten gaten hebben gebrand
in dromen zo dronken
en waardeloos
verdomme
whiskey droog
en liefde loos krijst
uit getande monden
halleluja
kogels genadeloos
de door God verlaten…
Zolang jij er bent
hartenkreet
4.1 met 36 stemmen
2.602 Zolang jij maar naast me staat
kan ik de hele wereld aan
dan zal ik bergen kunnen verzetten
lijken alle problemen van de baan
Zolang jij mijn maatje wilt zijn
en mij door de diepste dalen leidt
dan heb ik geen reden om te huilen
want met jou is alles een heerlijkheid
Zolang jij het bent die me troost
in het diepste verdriet en mijn pijn…
Terug ZIEN
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.184 Een warme hartelijke hand
troost zonder woorden
onze innerlijke spiegel.
Uren tekort
verdovend
onverklaarbaar
een apart gevoel
alsof het nooit anders is geweest.…
Sporen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
893 Morgen zal alles van een ander zijn
Met vaders dood sluiten zich hier de deuren
Het lege huis staat stil de rouw te treuren
Al liet ik wel de troost van een gordijn
Er gaan al vreemden rond op het terrein
Hoewel ik mijn verdriet nog niet kan beuren
Wordt al verwacht dat ik mij los zal scheuren
Van mijn geboortegrond, en dat doet pijn
Nu…