Onze medicus

Zijn vriendelijke lach…,
zacht sprak hij
door zijn zachtaardigheid
maar bleef altijd in zijn waardigheid
al nam hij aan alles deel.

Troostte mij met zijn precieze
inzicht in de dingen,
mijn blinde vlekken
als kwalen mezelf aangingen
Al polsend maakte hij je een stukje heel

In het hofje, de kliniek
en zijn gezin
ieder had zijn taak daarin

Als in de herfst
de bladeren vielen
verzamelde hij ze,
kruiwagens vol
Tegen kou en voor de aarde
een van de weinigen die
daar grote waarde aan hechtte

Misschien zo,
als de bladeren
zal zijn rol
nu voedsel voor ons zijn.
Zijn zachtheid, wakend,
zoals hij fietste speurend, polsend
over ons terrein

markant

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 72