Herfst in het woonoord

Wij wonen hier in de statige huizen
en kijken door de ruiten naar de lucht
die grijs is en zo peilloos laag hangt,
dat het behang er somber van verkleurt.

Het is het breekbare gewicht van dromen
die we hier achter glas bewaren,
terwijl de avond zwart de ramen binnentreedt.

Maar onder de grond, ik weet het,
wachten de wortels heel stil.
Zij dragen het duistere geheim van wat verstijfde,
tot de wereld met een schok weer omslaat,
en het leven als een wild, herrijzend organisme
heftig door het zwarte asfalt breekt.

Het is nat en herfst geworden
in de oude straten van de havenstad.
Blauw verval daalt neer over de daken.

De muren van de flats zijn kouder nu,
een kille huid van steen die ons omsluit,
en de weinige bomen die we hebben
verliezen hun bladeren zonder haast,
alsof zij weten van de tijd en het verlies.
Het sterft in purperen gedaanten op het plein.

Het groen dat in de zomer
zo dapper door het aardoppervlak brak,
is nu moe en trekt zich terug.
Het is geen vlucht, maar een diep berusten,
een overgave aan de bittere grond.

Er is niemand op het binnenterrein.
Alleen de wind die de herinnering
aan de warme haven met zich meedraagt
en eenzaam tussen de huizen blijft hangen.
Als een verdwaald kind in een stenen woud.

stad herfst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3