3063 resultaten.
Talmen
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
529 hoe kraaien in dichte
bomen krassen
watergeesten kronkelen
in woeste grond hoe
zwarte engelen zich verschuilen
achter struiken de buizerd
hongerig boven velden zweeft
hoe wolven huilen in
duistere nachten
de grillige wind gestaag
bloembedden vlecht
hoe de dood in
koele watergronden
geduldig wordt gewiegd
hoe de veerman wacht
bespiedt…
Gesloten wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
315 Wijzend en schreeuwend
achter rolluiken zwart
de wereld gesloten
geen uitgang, geen start
mijn vinger die zoekt
naar een knopje van licht-
een flits, een begin
het dooft in mijn zicht
ik tast in het duister
mijn vinger wordt klein
verliest zich in muren
die nergens meer zijn
een knop die ooit licht was
blijft zwijgend en stil
alsof…
Excelsior
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
415 Erg opschieten deed ze niet,
De schoten hoorde je al van ver,
In de verte heerste ’t duister,
Zag je dus geen hand voor ogen.
Door ’t gedonder in de glazen,
Mist men één, twee, ervan niet,
Want optimisme viert hoogtij,
Excelsior, klinkt ’t hoogste lied.…
Sinterklaas
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
4.151 Pakpapier of geur van speculaas
natte sneeuw en ’t vroege duister
Op dak of hier, overal was pieterbaas
Dus wees braaf, zei Moe, en luister
Oh, onbezorgde tijd van sfeer
We plukten bloemen van de ramen
en vroeg daalden wij de trappen neer
Naar gevulde schoenen voor ons samen
Mijn God, wat mis ik de kolenhaard
Kapoentje zingen op moeders…
vallen en opstaan
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
2.141 De strijd is gestreden
Bloedrode krassen op de muur
Je ijselijke lach zacht wegebbend in mijn hoofd
Het gevecht is voorbij
Ik dacht dat ik voor eeuwig zou blijven vallen
In deze duistere droom
De gedachte dat jij mijn leven zou leiden
Werd me teveel
En ik zou opstaan
Je de vorm van mijn hart tonen
Mijn tranen barstten uit
Als glazen…
Dag dromen
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.260 Wanneer de nacht de dag bevrijdt
vanuit haar duistere onderkomen
hevelt het licht mijn diepe dromen
in ontdekking van de werkelijkheid
sluimerend voel ik me misleid
omdat ‘n leven mij werd ontnomen
waarin ik zonder me te schromen
kon dwalen door een eeuwigheid
ontdaan van zorgen, pijn en strijd
zonder knellende banden die tomen
wandelde…
Hoogtevrees
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
898 Het gestommel in de kelder draagt een versje voor
Een klaagzang op het zijn en het wezen
Of een ode aan de diepte – ik weet niet wat ik hoor
Heb nog nooit zoiets gelezen
Het is vast de angst door de Duitser beschreven
Die als jager in de nacht – gevoed door het duister
Zich parasiteert aan het leven
En op het juiste moment wacht – dacht…
Links met een sterk ontwikkeld rechtsgevoel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
972 ge zelf niet wilt ondervinden
Doch ga op de barricade staan
Naast ketters en doopsgezinden
Gelijkheid van recht en spreken
Is een aardse verworvenheid
Beter tot elkaar te preken
Dan ten onder gaan in burgerstrijd
Wees oprecht en zonder wroeging
Omarm uw naaste en haar buur
Gedenk hoe ’t historisch toeging
Herdenk zelfs ‘t meest duistere…
Het graf dat wij sloopten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 ik danste met wit
de gewone partituren
samen kon aan touches
geen bijzondere kleur
of patronen ontlokken
het was of zij niet
wilde vonken omdat
er te weinig spanning was
om warmte te geven
aan nieuw creatief leven
ik heb uit duister
het diepste zwart gehaald
alleen haar subtiel witte
hand kon zij mij bieden wij
hebben schepping…
Licht geraakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.135 vingers tekenen
je lach in het niets
zacht raak ik de lijntjes
om jouw mond
geloken ogen verstoppen
verdriet, stil kijk ik de zon
in je gezicht, waar zachte
stralen warmte geven
aan nooit verwacht
later, terwijl ik de wijzers
vooruit kijk, open jij je
ogen en kijkt me recht
aan, nooit was je dichter
bij mij als die avond
waar duister…
Blote lenteluchten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
883 De tuin ontpopt, is uitgehuild
nu het licht het duister wegknaagt
groeit traag, maar vastberaden
het ondergronds vertrouwen
naar de blote lenteluchten
Een weg terug, een naar beneden,
afgesneden voor het geschrokken
jonge knoppengroen
elke stap gezet in het volle leven
voorgoed gezet, nooit meer overdoen
De tred van spitters, wieders,…
De iris van hoop
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.906 Duister klinkt het geluid
in de roep naar het licht
van de stille ochtend waar
zij haar kracht niet verliest
in wazig vochtige nevel
ademloos wachtend op
elke volgende, reeds
gebaande weg in de
aderen van ons bestaan
niet elke druppel raakt
gedachten, wel kleurt
iedere druppel rood
in hoop en verwachten
samenvloeiend tot één
geheel…
Zoonsopkomst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
752 In het westen dooft het oude licht
kleurt de aarde met gouden gloed
als haar gebed in wees gegroet
dan doet zij traag haar ogen dicht
de stilte daalt in fluweel gekleed
met kalme weidse vleugelslagen
die de slapende ten ruste dragen
wiens adem in het duister gleed
met glanzende blik kijk ik geboeid
naar het mooie wonder der natuur
terwijl…
Nu
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.953 Het pointilistisch duister,
de dood sliep in ons bed.
Nu weet ik het niet zeker,
toch maak ik daar geen punt van.…
Najagen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
636 De avond voor het duister
breekt het zwijgen van de dag
omwoelt haar donker denken
schenkt bezield die ene lach
de nacht voor altijd eenzaam
onder het schijnsel van de maan
verwoest gesmolten zinnen
verdrijft gewonnen waan
de ochtend voor het weten
tikt zware uren naar het noen
op jacht naar nog een leven
vergeet zij het verloren toen…
Kernvlucht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
878 Ze ontsluimert in het ochtenddauwen
wazige dromen ontvluchten gejaagd
het duister dat d’r voortdurend vraagt
berustend haar vleugels te vouwen
om het zielschrijnen teer te omdonzen
met een zwachtel van vederverlangen
waardoor smorende zuchten gevangen
een gezang van melancholie gonzen
doch zij strekt zich tot waken beslist
verwerpt…
Opnieuw
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
938 De dagen die ik somber was
die tel ik niet
die doen niet mee
in de droge diepte van mijn ziel
kansloos te overleven
liggen lijf en leden
niet meer aan wie ze toebehoort
de dag vindt zijn bestaan terug
wanneer het duister is
een schone kans
te breken naar het licht
het hoofd vol leegte
ingevuld en uitgedaan
van opgedroogde tranen…
Vergankelijk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
857 Je ogen smelten in hun duister licht.
Je koude haar is een doorwaadbaar weefsel.
En op je nauwelijkse lippen ligt
De oude dauwglans van je lauwe speeksel.
Je siddert en uit trillingen bestaat
Je naakte slaap. Bijna alsof je luistert
Of aan mijn niemands mond een kus ontstaat
En ik mijn adem in jou adem fluister.…
Gouden glimlach, zee van licht
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.659 En hoe'k al zoekend naar de juiste woorden
in duistere dagen, in voor-en tegenspoed
haar voor mijn bedwelmende liefde heb behoed
hoewel ze al meteen mijn liefde smoorde.
Zo zit ik hier bedwelmd en wel
door liefde, door herinneringen
eindeloze beslommeringen.…
Morgenstilte
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
2.132 elke ochtend rond half achten
schoof je de gordijnen open
om te kijken of de zon werkelijk
- zoals ik zei -
op jouw lach was blijven wachten
je pakte dan m’n hand
en keek
met diep ontzag
naar het natuurlijke ontwaken
van de nieuwe levensdag
maar opeens was alles duister
nergens scheen een helder licht
de morgen zweeg
mijn handen leeg…
scherpe kant, botte rand
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.689 op het eindeloze pad
koos hij teveel voor
richtingloze deuren
tijdloos balancerend
op de botte rand
van het scherpe mes
in te harde realiteit
in zijn dromenwinkel
ruilt hij oude idealen
voor verse dromen
van een mooie stilte
tegen redelijke prijs
niet bang meer zijn
voor lonkend leven
duistere gedachten
over koude dood
die wegsmelten…
Laat me
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
508 Laat me mijn ding doen
Laat me op mijn snufferd gaan
Laat me mijn grenzen bewaken
Laat me vallen en opstaan
Laat mij succes kennen
Laat mij mezelf verwennen
Laat me in de waan
Ik kan het alleen wel aan
Bied hulp en ik luister
De stem in mijn hoofd bepaald
De eigen wijsheid in het duister
Heeft tot nu toe alles nog behaald
Laat mij…
Grote mensen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.517 Ze spraken nooit van hoe het duister invalt
en hoe dat bij de dieren gaat, dat ieder sterft
en weerloos maar genadig wordt.…
Uit de kom en terug
netgedicht
3.9 met 25 stemmen
2.963 Terwijl ik aarzelde, me verbaasde
je drie keer kuste, mompelde je
iets over geestdrift
Bekeek de schilderingen in je huid
de ring door je onderlip
je handen waren zo koud
dat ik hen zachtjes masseerde
een vuist maakte van je hand
en draaide op de gewrichtjes
in de pols, je wist wie ik was
een stem in het duister die
je troostte met dat…
explosieve stilte
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
764 snel en onbeheerst
snijdt waanzin door
het onzichtbare touw
de lucht, donkerdood
wacht op het gegrom
van roem, voorbijgaand in
een kort en heftig geluid
wanneer de ruimte
de strakgespannen liefde onderlijnt,
omlaag rond hals en nek,
zet elk woord zich vast in
een verbeten afstand, de voetstappen
vervallen tot een duister vlies…
de ladder danst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
718 een late hond sterft blaffend weg
in de aanhef van de zomernacht
langsheen de bogaard lijnt de heg
de manden waarin ’t plukfruit wacht
wielen knarsend in het grind
wekken zongebruinde krachten
eens de knecht de paarden bindt
verlaadt men stil de zomervrachten
het duister valt als kar en ruinen
tot stilstand komen bij de poort
swijlst dansen…
Kerstverhaal
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
2.054 Er bloeit een Lelietje van dalen
tussen ruïnes in Betlehem
en de wind vertelt verhalen
aan de wereld over hem
Dus als het waait, weet dat ik luister
misschien vertelt de wind me wel
dat er Licht breekt door het duister
uit een nieuwe kleine ster
Of hij vertelt me van de Koning
die in de nachtelijke kou
werd geboren zonder woning
waar…
Verstikte waarheid
netgedicht
4.4 met 29 stemmen
1.495 met gedenktekens die zijn opgericht
louter om te camoufleren
dat duistere daden de doofpot ingaan
toont verleden een ziekmakend masker
waarachter nieuw leed toe kan slaan
trauma’s lijden tot nijpende kolken
een feitendrainage richting moeras
verwijt explodeert als een giftig gas
uit belten van herinnering
vallen ooit de slijkpoelen droog…
Bijna volmaakt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
968 Het ligt niet aan je ogen, die stralen
Als de sterren in de duistere nacht,
Want je blik, daar kan ik in verdwalen,
Steeds opnieuw als je stiekem naar me lacht.
Ook is het niet iets wat je zei,
Je weet toch dat ik van je hou,
Wat jij maar zegt, valt goed bij mij.…
LEERPROCES
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.097 in kaalgeslagen stompen bos
met nacht en onmacht in donkere darmen
gorgelend grommend en fluitend
duister drab van eigen brein komt los
schuifelt over de vuile verbodsgrond
knarsend het legergroen roestig kolos
primitiever dan toen we onwetend waren
het stamhoofd bevroegen op zijn wens
en bovenop de zere blaren zaten
naast de karkassen…