2337 resultaten.
Heimwee naar moeders woordenschat
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.390 Maar als ik op een avond bij ruig weer
de vangst bijeengaar uit mijn rijmennetten,
de troost schud uit de kuil van mijn sonnetten,
vind ik mijn stem wel maar mijn hart niet meer.…
Naar het nieuwe jaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
606 We kijken even achterom
nu weer een jaar bijna voorbij is;
wat bracht het ons aan lief en leed,
aan vreugd en troost, aan droefenis?
Maar ja, we kijken al vooruit
en hopen echt op 't beste
want leven gaat zo snel voorbij
en eens komt ook het leste.
Mocht toch de vrede het gaan winnen,
voor ons en overal op aard.…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
826 Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 zijn muil wijd open gesperd, de ogen
diepliggend in het karkas dat leeft
en wordt gevreesd, de aarde schudt
haar reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij…
Kleinschalige geborgenheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 ik heb me teruggetrokken
de brokken leven zijn
even veel te groot voor mij
zij spatten in duizend
stukken uiteen
gevoelloos als steen
ze gaan mij voorbij
het bestaan komt in
vergeten niet meer langszij
ik heb de troost van
herinnering van hoe
het vroeger allemaal ging
nog is er het ambivalente
van kleinschalige geborgenheid…
jij en ons meisje en een beetje ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
756 ik zalf je met fijne woordjes
waarmee jij vroeger bij
ons meisje, van die rode
vlechtjes draaide
ik weet nog, aan het eind een
flinke krul en zij met haar bleek
gezichtje kende de wereld al
beter dan dat we beide dachten
maar jij, die me nu verzorgt me troost
op het bed dat stil van woorden
maar druk van gedachten zich uit
met kleine…
Allerzielen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Niet dat zij het sterven hebben geliefkoosd,
al vonden ze samen met u op 't einde wel de nodige troost.
De dood was even als een vuist die me voluit raakte,
waarna ik na rouw het verdriet er om ook weer staakte.…
Huilenbalk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
896 Als ik diep wil schokken
diep van binnen wil huilen
het wil uitsnikken van verdriet
dan zoek ik op YouTube
naar orgel-improvisaties
met samenzang niet ritmisch
dan voel ik zo sterk
er is niets veranderd
en er zal niets veranderen
ik troost me met het lef
dat ik dat leven aan durf
ook al vinden velen
dat het wel met me meevalt…
Daarmee goed te leven?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
568 Het gebruik van riten en symbolen
oneindige creaties van de geest,
vaak gestuurd in kwetsbaarheid,
een troost of eeuwenoude vloek,
is mij om het even, een bestaan
tussen mijn uiterste polen, in
de draaikolk van de realiteit
de queeste van verlossing
komt de spiegel van vergankelijkheid
voorbij, even lijkt ik te zijn verlost
van mijzelf…
vloeibaar baren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 schoonheid is niet aan te raken
ik ervaar dat met mijn ziel,
een kwetsbaar baken,
die roert, beroert en ontroert
maar altijd is, ook tijdens gemis
immers dan is het vaak zoeken
naar troost of zalven van een wond
dan schenkt een kleur of roept een beeld
dat neigt naar liefde, naar het gebroken nabij
waar de nacht de dag besteelt
het lijkt…
Ergens in een trein
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
611 Weet niet of ik een traan
moet laten vallen in mijn lach
ergens in een trein
halverwege de verloren wereld
nu je om te troosten
weer de clown speelt
het verleden weg lacht
mijn emoties wegcijfert.
De trein sjokt verder
mensen hangen uit de ramen
schreeuwen om genade
hebben honger, huilen tranen.…
Stil verlangen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
566 Ze troost het kind,
met geduld en liefde omgeven…
terwijl haar oude handen beven.…
Poëzie
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
538 zonnige dag in het heldere oog
van het hert schijnt
de achtergebleven
woorden van de herder
die vergeten zijn
poëzie is een magische bezem
die in het boek der tranen
de boze geesten verjaagt
zij is de taal die het raam openzet
de bittere geuren binnenlaat
om het zoete te proeven
de rouw om de teloorgang
van veiligheid en troost…
In de zachtheid van haar zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
746 in de zachtheid van haar zijn zie ik
de onderzoekende blik haar
spitse wijsvinger die naar alles
wijst wat belangrijk is
in deze stilte hoor ik haar stem
die vraagt aanvult en die van
zwijgen weet als het nodig is
we spreken niet alles uit
En toch troost me dat zozeer
in de lichtheid van haar kamer
zij heeft weet van de wisselingen…
Laatste kaart .....
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.292 Zelfs de woorden huilen letters
zinnen zoeken een zakdoek voor
troost, weer is daar de nieuwe
morgen en nog het niet begrijpen
het spel dat wordt gespeeld door
de uren van de dag, wordt ontkracht
door een slapeloze nacht waar
werkelijkheid overloopt in droom
loos weten naar die toekomst
waar jij geen jou meer is, vier
geen geheel meer…
vrienden schenken liefde
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
4.434 in diepduistere dagen
momenten vol vragen
omhelst vriendschap in dit leven
haar warmte om jou heen
genegenheid en hoop
verbondenheid in troost
vrienden drogen tranen
lopen de weg samen
een weg vol pijn en verdriet
verdwijnen zal hij niet
laat hun liefde je leiden
naar het einde der tijden
waar de maan omgeven door sterren
haar licht…
Hel of hemel
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.196 Alles moet verdwijnen tot niets meer overblijft
van dingen die hem levenloos verwijzen
naar stukjes die nog stervend zijn
in z’n geest wordt strijd gestreden nu
de draad schijnt doorgesneden staat het falen
op zijn gezicht geschreven in de grijns
van medelijden waar hij zelfs geen troost lijkt
uit te putten kan men aarde niet bewegen…
Aan Jacoba
poëzie
3.9 met 10 stemmen
5.932 Nu eens troosten zij mij zacht;
Dan weer doen ze mij verschrikken.
Praat ik rustig met u over
Iets van algemeen gewicht,
Vriendlijk straalt dan uw gezicht,
Als de maan door lentelover.
Maar nauw waag ik het te klikken
Van mijn hard poëtenlot,
Of meedogenloze spot
Vuurspuwt uit uw donkre blikken.…
zelfverdediging?
netgedicht
3.6 met 38 stemmen
2.552 -
zit zij in een hoekje van de kast
te wachten tot hij zich verdrinkt
om straks, als zij haar wonden wast
te merken hoe hij stinkt
naar zweet, naar bloed, naar liters drank
naar alles wat zij haat
en met in haar neus die verdomde stank
staat zij alleen op straat …
… zo vindt hij haar, haar broer, haar maat
hij troost met zachte stem
hij…
Oktober draagt in vree
poëzie
3.4 met 10 stemmen
2.836 Ik voel in mij de tróost bezinken
dat beiden wij misschien, gesluiërd, de ogen toe,
dezelfde schampre wijn terzelfde schale drinken.
------------------------------------------------------
uit: Verzen aan de Terug-keerende (1903)…
WAT GEEF IK OM EEN WERELDDEEL?
poëzie
3.0 met 9 stemmen
5.015 Een goede God, een vrolijk hart,
Een bron van troost in zorg en smart;
God zij geloofd, God zij geloofd,
’k Heb wat geen mens me ontrooft.…
eight days a week
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
612 van weerstand
en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik
wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig
doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen
vooralsnog met de hakken over de sloot
wist ik tot vandaag het vege lijf te redden
morgenvroeg bij het ontwaken vangt opnieuw
de strijd aan die ik onmogelijk kan winnen
maar ik troost…
Jesse,
hartenkreet
4.3 met 17 stemmen
2.001 zijn juf was bezorgd kan hij het alleen
voor elkaar krijgen, moet ik hem helpen
Jesse is niet meer
angst
troost
maatregelen
wat kan er gebeuren
in een ontspoord brein...…
Onder mijn hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.134 Mijn zoektocht is in volle gang
naar jouw bron van liefde en licht
ik hou mijn gevoelens amper in bedwang
maar jouw poortje zit nog stevig dicht
Ik troost mezelf door te blijven hopen
op een teken vanuit jouw stille onzekerheid
alleen door jouw wil gaat jouw hart weer open
maar zelfs jouw hart is dat teken even kwijt
Ik ben echt niet bang…
EEN VOGEL KWAM...
poëzie
4.3 met 23 stemmen
3.827 Vannacht zal het met mij ten einde gaan,
Mijn harte hoor ik haast niet meer slaan,
Toch troost het mij, dat in hoogheid scheidde,
De koning der vogels aan mijn zijde.
Ik mag niet wenen, niet klagen,
Vannacht word ik omhoog gedragen,
Op koninklijke wieken, trots en groot,
Met koninklijke pracht ga ik in de dood.…
Dutje
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
4.039 Bezeten als zij was:
een duvel als het ware
Met rode ogen zou de Mannschaft naar haar staren
Een leidster echt pur sang
Verliezen daar komt niks van in
Maar ach zij dommelt lekker door
Engelen zingen:
“Wees maar niet bang
want gaat het fout
dan troosten wij u wel
daar zijn wij engelen voor”…
ze huist in dozen
hartenkreet
2.6 met 53 stemmen
11.543 labyrint
waar geen mens zijn weg in vindt
behalve zij die de codes kent
met stift geschreven op elk pak
haar kleren sprokkelt ze bijeen
uit deze en gene mand
ze stapelt op
en af elkaar
waar kan het zijn beland
wat ze zo ijverig zoekt
ze toont zich naakt
aan een onbekend bad
terwijl ze in warme wanhoop drijft
knispert het schuim als troost…
de oostenwind
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.212 alleenzijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis
ik zag slechts het oosten
later bleek
dat ik familie had
uit het westen, zuiden
en noorden
zij toonden mij andere kanten;
van genegenheid, delen
en troosten…
windstreken
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
813 bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis
ik zag slechts het oosten
later bleek
dat ik familie had
uit het westen,
zuiden
en het noorden
zij toonden mij andere kanten;
van genegenheid, delen
en troosten…
oostenwind
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
902 alleenzijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis
ik zag slechts het oosten
later bleek
dat ik familie had
uit het westen, zuiden
en noorden
zij toonden mij andere kanten;
van genegenheid, delen
en troosten…