2904 resultaten.
Overspel
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.921 Ik zie je verdwijnen
in de kloof van je waan
de grillen van het vlees
zullen je hitte verteren.
Misschien sterf ik eerder
zo licht als een veertje
dat je hebt weggeblazen.…
Dek me toe
gedicht
4.0 met 48 stemmen
11.298 Zeg me dat het tijd is, zeg me dat ik moe
ben, geef niet toe aan verzet,
geef me een washand, de beer die ik ken,
wijs me mijn bed, dek me toe,
ruik naar zeep, vertel mij hoe
prinsessen slapen als bij wonder
en verdwijn maar, ga niet te
ver, stop mij onder, dek me toe,
laat mij alleen, strooi in mijn ogen
geen zand, breng geen lied ten…
De droom van het vuurvliegje
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.328 Oefende hij op Lutz en pirouette
En had zijn beste pootje voor gezet
Toch zou hij snel ten onder gaan
Volkomen in gedachten bij zijn sprong
Was hij zich niet van het web bewust
En de spin die hem wel lust
Helaas het vuurvliegje vroegtijdig naar een anticlimax dwong
Deze kür kwam zo abrupt tot zijn einde
Hoe dromen wel niet kunnen verdwijnen…
De droom van het vuurvliegje
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
2.341 bestaan
Oefende hij op Lutz en pirouette
En had zijn beste pootje voor gezet
Toch zou hij snel ten onder gaan
Volkomen in gedachten bij zijn sprong
Was hij zich niet van het web bewust
En de spin die hem wel lust
Helaas het vuurvliegje tot een vroegtijdige anticlimax dwong
Deze kür kwam abrupt tot einde
Hoe dromen wel niet kunnen verdwijnen…
Zon zee en liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.998 Ik zie ons urenlang op de golven deinen
met mijn ogen dicht en jou aan mijn zij
we zullen verliefd aan de horizon verdwijnen
ik geniet intens van deze vrije valpartij
Omhelst door de stilte van de zee
laten we ons meevoeren onder de zon
prachtige wolken reizen met ons mee
die waren er al toen onze reis begon
Het oneindige nodigt ons gastvrij…
Misschien ooit...
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
1.378 uitgeput zak ik neer
ik kan niet meer
er is niets meer dat deze pijn verzacht
De pijn van veel te lang
onrust in de ziel
niets dat jou nog beviel
het maakt me zelfs nu nog bang
Toch hou ik me vast aan dat beetje Zon
een sprankje hoop
ik loop er niet mee te koop
want dit is precies zoals het ooit begon
De liefde van mijn leven
verdwijnend…
Ondraaglijke lichtheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
801 In het raam een meisje, jong nog en vrijwillig
machteloos, overtollige zwaarte heeft ze
vrolijk naast zich neergelegd: want zij is licht
en vluchtig, in essentie een uitgehold raadsel
dat moeiteloos de kunst verstaat van het verdwijnen
in de alledaagsheid: zij is de fluisterstem,
de vogelvlucht, het trillen van het spinnenweb,
het licht dat uitdooft…
wolkenslaap
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
710 de avond liep binnen
met waterige ogen
en schrobde het maanlicht
van mijn zilver bespatte huid
met zorg had ik
sterrenzaad gestrooid
tussen land en hemel
ver van de plaats
waar uren verdwijnen
en de dood zich in mijn
lichaam sleept
boven de horizon
en het slapende zuiden
kromde het licht
met ingehouden adem
toen jij stenen gooide…
arbeidsvreugd en -smart
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
951 je hebt je baan te danken aan de mijne
door werk van mij sta jij niet in de kou
besef het goed als ik ging staken zou
de reden van bestaan voor jou verdwijnen
je zou me hiervoor dankbaar moeten zijn
zo sprak de ooievaar tot maagre hein
je geeft me werk ik kom erdoor in nood
zo diende hein de vogel van repliek
je arbeidt volgens mij te fanatiek…
de meiden veel te fel
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
614 ik ben niet meer
van deze wereld
de zon schijnt me te hel
de meiden veel te fel
kan best wat licht
in water laten schijnen en
hoge golven laat ik niet verdwijnen
maar het gaat me allemaal te snel
ik ben meer een dromer
gewoon geen vlugge komer
genieter met de toekomst in verschiet
al wil ik altijd nog veel slomer
nu zit ik in…
de heide liegt nooit
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
599 de heide, waar mensen komen
zwemmen, wandelen, dromen,
staat vandaag niet in brand,
maar in verband met moord
een lichaam werd gevonden
overdekt met wonden maar
het behoefde slechts een lok
haar te identificeren na een jaar
verdwijning in de kanalen
van een lakse maatschappij
de dader werd ook gevonden zoals
in de volksmond was voorspeld…
Het randje van bestaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
609 zwijg je met je handen
als je woorden
voren ploegen in gevoel
werk je aan later
als in het heden dromen
breken zonder doel
droom dan je zwijgen
laat je handen
woorden zien met smoel
breng emoties koel
woede zal verdwijnen
en in liefde overgaan
leef je uren
zonder dagen en versier
het randje van bestaan
zon flitst dan
weer…
zoals zwart op wit
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
956 kom en volg me
zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt
van eigen onvruchtbaarheid
het vals gefluister
kruipt immers over barre grond
om de zwakste wind te vertrappen
beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden
en alle manen verdwijnen rond het najaar
kom en laat je ontroeren
door het stilzwijgende of door witte…
Het mooiste geschenk
hartenkreet
2.1 met 22 stemmen
2.106 '
Je zei: 'ik breng je veel
en meer dat jij behoefd
ik zal je includeren
wees nu blij niet
meer bedroefd
nee, ik zal niet meer verdwijnen
in de diepte van de zee
maak in plaats daarvan een lijstje
en ik neem het voor je mee.'
Ik sprak, ik zei:
'ik wil geen juwelen
geen fruit of
geurend zout uit verre zee,
op een dag vind jij…
Bloot in hooggehakt
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
753 ze spiegelde profiel
in de grote winkelruit
een charmant verschijnen en
met kokette stap verdwijnen
ik draaide keek
en liep haar achterna
de wind droeg modisch
haar jas in lichtjes vlagen
een korte rok en
vleugjes lange benen
de tenen rood gelakt
bloot in hooggehakt
het haar speels
opgebonden in het
heersend blond een
zachte…
Ik zong zo menig minnelied
poëzie
3.0 met 9 stemmen
1.775 De daad voor ieder schoon gedacht,
Daar heb ik altijd naar getracht;
Maar toen ’t gedacht begon te schijnen,
Moest het weldra voor dom geweld verdwijnen.
Een eedle ziel in elke borst,
En troost aan al wie lijdt en dorst,
Dat wenste ik steeds voor alle mensen;
Maar ’t waren wensen, ach, en ’t bleven wensen.…
dans en genees me
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
875 er is hier en er is nu
maar ik vraag me af hoe ik later
de stilte kan herinneren
zou ze spoorloos
verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd
er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt…
Ongekende weelde
netgedicht
5.0 met 31 stemmen
1.373 De stedelijke grenzen verwateren,
verdwijnen uit het zicht, door planologen
in het groen uitgeslagen hart
met meer ruimte op het oog dan gewenste stilte
verdelen ze de laatste klanken, in vogelvlucht
door de bijna uitgeklonken weelde
van weiden en water.…
Jij
hartenkreet
4.4 met 23 stemmen
1.874 Je ziel spreekt tot de mijne,
laat alle dorre vlaktes verdwijnen.
Jij laat mij zien wie ik werkelijk ben en was,
niet duister en alleen, maar vol licht en voltallig als het groene gras.
Je bent als de aarde, vol groei en leven.
Je bent als het water, groots en verheven.
Je bent als de lucht, zo helder en zacht.…
weldra wiegt weemoed de bomen
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
642 wanneer faal je
in het heengaan
wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten
als een minnaar, dichtbij
want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt
een achtste of een negende
waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt
alsof…
Sprakeloosheid
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
608 Hoe broos zijn woorden,
gefluister boven het rumoer
van het ritmisch bewegend denken,
verdwijnend in ijlheid,
geleidelijk wegdeinend
met de voorbij tikkende tijd.
Hoe broos zijn de klanken
van uitgesproken woorden
vertalend de gemoedsrust
in de beleving van gedachteloze
eigen leven leidende emotie.…
Toekomst
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
920 Na al die jaren van hard werken
Na al die jaren van dromen
Na al die jaren zwoegen voor een betere toekomst
Is er tot nu toe niets van gekomen
Ik een man van over de vijftig
Ik een man met zoveel intelligentie, met zoveel kennis en vaardigheden heb ik niks kunnen bereiken
Al het hard werken gaan door de lucht heen
Al het geld verdwijnen als…
van oud en nieuw
gedicht
2.3 met 115 stemmen
19.844 het jaar verdwijnt
en neemt z'n doden mee
en alle dingen
uit het heden
verdwijnen daarmee plotseling
in een verleden
tijd - die waarschijnlijk
alle wonden heelt.
een klok slaat twaalf keer
en de tijd staat even stil..…
Blanco blad
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
591 Ik verdwijn dan
tussen uitgesproken woorden
en verdwaal in geschreven taal ...
op blanco blad!…
Als ik naar je kijk..
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
930 Als jij mij wel vindt,
slaat mijn hart op hol en verdwijn ik in een zwart gat.
Maar dan word ik bang en probeer ik te ontsnappen.
Als je er niet bent,
bedenk ik hoe heldhaftig je zou zijn.
Als je er wel bent,
klem ik me aan jou vast en laat ik je nooit meer los.…
Omdat!?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
594 Neen, liever staan we stil, bij alle ongein
die maar niet verdwijnen wil,
daarom gebeuren nare dingen!
Die blijven op ons netvlies staan
conversaties kunnen nergens anders over gaan,
dan over dingen die niet goed gaan,
jammer hé?…
Maritieme mijmering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
557 Je kunt in mij verdrinken,
verdwijnen voor de eeuwigheid.
Maar ik zal altijd blijven,
ik heb de tijd van eindigheid bevrijd.
Alle dromen voeren met mij mee,
onvindbaar,
daarom ben ik de zee.…
Bevriende idioot
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
944 vraag was als een ontwerp
voor de droomtuin van de toekomst
en je at niets, je had niets gegeten
op de bodem was de grond te nat
er groeide geen wildernis
op het beton van de stad
je pakte de atlas en zocht een land
met je vinger wees je een eiland aan
nadat al jouw gedachten verdwenen
wees je naar de zee,
de zee van het verdwijnen…
De zee
gedicht
5.0 met 2 stemmen
16.837 Wat een machtig en woelerig deinen
van baar op baar,
bruisend opstaand en bruisend verdwijnend
over elkaar.
De stemklank der mensen die zingen
maakt mij zo wrang;
van verouderde krachtloze dingen
spreekt mij hun zang.…
Het geluk als vuur
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.209 nog dichterbij en mijn vlam
zal de eenvoud tonen in de kaars
waarin alles is ontwaakt, deze dag leeft
in herinnering en sterft telkens
in de nabijheid van de gloed van
zijn aanwezigheid
niets zal verdwijnen al lijkt
de vorm zich vast te bijten
in werkelijkheden zonder naam, rouwranden
en korstige wonden zijn als het getij, de maan…