2333 resultaten.
Groene anatomie ?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid en bot
gedragen naar een lichtend
plekje in het landschap, een vol
gedekte tafel maakt de spijs
zo zoet, gewild door de bruisende
lach van je anatomie, de blik van
genot in het ongekuiste bloed.…
Betoverende Brenta
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
849 Daar fluistert de
wind niet om de toppen
eerder plaagt of
jaagt ze onheilspellend
ruik je bijna de oerzee
lopend over oude bodem
imponerend Dolomiet
klauterend over
smalle richels van
gemineraliseerd koraal
Dit imponerend landschap
van onwerkelijke schoonheid
vaak gestreeld door
ragfijne flarden mist
die vanuit het niets
grillige…
piano
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
665 de piano van Bach
en van Cuby and the Blizzards
zelfde piano
maar Bach zou schrikken
net zoals we
Bach niet echt begrijpen
Bach speelde iets formeels
voegde daar informeels aan toe
Cuby precies het omgekeerde
to the windows of my eyes
informeel maar uiteindelijk
zo strak en duidelijk blues
in hetzelfde Drentse landschap
dat…
Onderdanig in de liefde
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
618 Wat ik wist van mijn jeugd
projecteerde ik
niet op mijn leeftijd
maar op het landschap
dat weelderig groeide
in het onvoorziene droomgetij
ik luisterde daar aandachtig
naar geluiden van jonge gezinnen
gezelligheid op weg naar kerstmis
met een zorgvuldig uitgezochte boom
en boodschappen eigenlijk te zwaar
om in zonderlinge eenzaamheid…
virus
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
523 doch velen zien echter doornestruiken
in het sombere landschap van onze schrijver
hij teert thans op het oud eelt van d'ijver
dat was eerst toch anders;
het nachtelijk zwoegen.
dan te sluipen in het heden
van 't eeuwig geestelijk fnuiken…
Haar kleedje
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
408 zij kende het pad
draaide de bocht naar
een uitlichtende zon
schiep een paradijsje
in de luwterijke kom
landschap was
haar kleedje in
de dagelijkse tooi
seizoengebonden
en innoverend mooi
zij ontving het
vriendenbezoek dat
op vleugjes wind werd
gedragen en cirkelend
entree maakte
er was voor
elk iets speciaals
stuifmeel en…
Minnedicht
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Vanavond ligt hij in mijn wildste landschap
grote voeten tot aan opgehoogde dijken
zijn mooie hoofd met haren wilde struiken
zijn onderbroek een meter naar beneden
stoere benen slank tot aan onstuimige zee
en in mijn denken is zijn wil onverdroten
woest zijn beestenblik maar toch gedwee
zijn wijn heb ik in mijn bekerglas gegoten
vanavond…
Een hert dwaalt door de mist.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
650 Het landschap waar ik door reed was mistig,
de koeien en de weilanden tuurden me mistroostig aan.
Dit land is haar land zoals de gedichten
die ze zelden leest de mijne zijn.
Nu de nevel is opgetrokken
en het licht op rood springt
zie ik haar voor me, een verschrikt hert
met grote lieve ogen.…
Woestenij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
662 robijnrode avond
ondergaande zon
werpt bloedgloed
op de zandvlakte
droog stof waait op
dwarrelt doelloos
over dorre bloemen
leven lijkt verdampt
dit doodse landschap
is niet veel meer dan
een roodbruine schets
op vergeeld papier
ogen turen in de verte
de weg naar nergens
eindigt in die vage lijn
trillend aan de einder
een klok…
Verliefd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
480 Het wekt verbazing
dat ik in gedachten
bloemen laat verwelken
in de eenzame vaas
op het dressoir
ik leef nu vrolijk verder
met een tuin in mijn buik
in een jurk die te groot is
om stilletjes in te wonen
en jij in een ver landschap
traint jouw manlijke spieren
voor de omvangrijke spiegel
die diepe dromen laat zien
later wanneer…
Op strooptocht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
362 haar in
fantasiemodel
speels opgelicht
door de lange
zomerzon die
haar oogst bij
tegenlicht zag
in de groot
ovale spiegel
van de kapper
het rood van
je lippen en
de warme
vriendelijkheid
van je lach
completeerde
het assortiment
maandenlang haar
je bent weer snel
met nieuw model
dat qua kleur en lengte
ongezien door het
landschap…
De zon is een troost
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
635 de dagen vallen uit mijn handen
ze voelen als vervreemde vrienden
als een landschap zonder hemel
er is geen liefde zonder vrede
er is een soort van morgenlicht
kruipend uit de verfkist
van impressionistische schilders
hun onhoorbare taal
door absint stuk gedronken
water rimpelt kalm
mijn ziel rust even uit
achter zachte tralies…
Vertraging
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ik heb zoveel asfalt gezien
Zoveel wegen
Zoveel snelheid
Zoveel ondoordringbare stenen
Ik heb met zachte handen
in de verbeelding
het landschap uitgedacht
Alles was vloeibaar
Meerduidig
Alleen maar stroming
van een rivier naar zee
Kijk hoe de kleuren zich vermengen
met lucht en water
Hoe de horizon verdwijnt
Niets is hetzelfde…
Thuiskomst
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
542 In het landschap kronkelt de lange weg
van verdriet naar tranen.
De hemel waait voorbij
alles raakt vanzelf zoek.
De kraai landt op een tak
wolken herhalen zich in een waterplas.
En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte
te bedaren met zacht wuivende gebaren.…
Nog voor hij viel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 zacht
vlaagde
wind in
warme
en koude
compromissen
zonder duidelijk
richting aan
te geven
hij stuurde
rafelende
wolken in
dreigende
kleuren
voor zich uit
nog voor hij
viel geurde
regen verfrissing
je zag het
landschap
opveren in
het snel tot
bloei brengen
van hun stukje
aarde na
verzenging
en droogte
de mens is die…
Zomermaan
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.077 Je probeert het verdriet te relativeren
maar in gedachten is er een verlaten land
waar burgers uit gevlucht zijn door oorlogen
mensenkennis in armoede moest leven
een zuchtend zomers landschap
strekt zich uit in groen zwijgen
het liefdeshart wordt onrustig
onder helder licht van de zomermaan
de geur van takken witte rozen
afscheid van een…
Stapeltjes herinneringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
475 de kleine
lieve zachte
dekentjes
in donskleur
al warmend
zij hebben onze
coronadagen met
hun intiemheid
gekoesterd
juist daar
waar tocht
het heeft
gewonnen van
isolatiedwang
waait kou
de bloemen
al vriezend
van het behang
het wit van
winters
helderheid
met franjes
dagelijks
leven siert het
landschap met
zijn gekleurde
aanwezigheid…
Het zwarte schaap
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
429 Vrolijk dansen wil ik
met dat zwarte schaap
langs ongeziene grenzen
rivieren in het landschap
het geliefde zwarte schaap
neemt duisterschaduwen
van metershoge populieren
mee naar de zilte kustlijn
maandansen wil ik als dat kan
dansen en genieten zal ik
met het zwarte schaap
het hoge groene gras
mijn twijfelende bed
in het gulzige…
Werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
328 Je waant jezelf een sombere clown
in mist van een verloren landschap
wat je met jouw hart
niet weet te bekoren:
nostalgie van vlinders
op stoffige meubels
of bedelende geur
van verwelkte bloemen
naast rottend zomers fruit
nu de vergankelijkheid betoogt
dat je mij geen gedag zegt
in de nacht nu het er op aankomt
is een heldere werkelijkheid…
Trilling
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
252 Waar de rails
het landschap
hadden verlaten
waar ijle mist
de stilte
droeg,
liep het kind
blootsvoets,
ontkoppelde spoorstaven
omhulden het licht
van voetstappen,
alsof het ijzer
zich herinnerde
hoe het ooit zong,
en elke stap
een zachte
ontwrichting
langs roest die glansde
als een oude belofte
welke nooit…
Het Groene Hart
netgedicht
2.9 met 21 stemmen
190 Oude knotwilg zwijgt
in de sloot schuift wolkenlicht
de grutto roept op
Een lappendeken van vochtig veenweideland
strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht,
waar sloten blinken als zilveren draden
en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert.
Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust…
Goede Dood
poëzie
4.3 met 18 stemmen
7.588 Goede Dood wiens zuiver pijpen
Door 't verstilde leven boort,
Die tot glimlach van begrijpen
Alle jong en schoon bekoort,
Voor wie kinderen en wijzen
Lachend laten boek en spel,
Voor wie maar verkleumde grijzen
Huivren in hun kille cel, -
Mij is elke dag verloren,
Die uw lokstem niet verneemt;
Want dit land van most en koren
Is mij immer…
Pim en Neeltje
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
993 Verstild hangen vossen, lisdodden en steurvissen
te verkleuren in giftige lucht van kolendamp
en gedroogd slijm van meester’s verborgen taal.…
Windstil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
662 Het wandelen van de avond geeft verstilde impressie
Belevenissen van deze dag leggen zich murmelend neer
Met iedere stap verwijdering van dingen zoals ze zijn
Langzaamaan valt verloren geheugen fel op haar plaats
Duisternis dekt toe, wat ik zo zoet, alleen voor lief nam
Opent blind een vergezicht aan wat ik niet wilde weten
Met steevast ritme…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 Wij schouwen in 't verstilde samenzijn
de oermaat van 't heelal, sereen en rein.
Vergeten is het schrijnen van de wonden,
weggevoerd de doem van schuld en zonde.
In streling, streling, mild en teer
is heling, geen pijn, geen verleden meer.
Traag openen zich beloften, rood en rond;
een vleug van weemoed beroert je mond.…
De inbreker
netgedicht
4.8 met 97 stemmen
1.565 piept het uit
knarsend ontsluit het
de veiligheid binnen
tot buitenheid
beneden kraakt iets
zijn dreigend beginnen
kasten doorwoelt hij
doorzoekend in het niets
rammelend en graaiend
indringend door
diepe duisternis omgeven
slijpend sluipende voetstappen
komen uit de kamer
tenentrippelend trapwaards
handen gaan tastend
langs verstilde…
Blaas hoog de loftrompet
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
813 wachter wat is er van de morgen
de morgen ach wanneer
de middag levert vele zorgen
de avond rust in zwoele sfeer
het lijkgewaad is gevallen
over deze hele stam
de dood heeft toegeslagen
de nacht redt het niet meer
alles is onder voorbehoud
verdwenen onder mensen
in een ambtenarenwoud
waar regens zomer wensen
verstild en koud lig ik…
Rendiersymfonie
hartenkreet
2.2 met 34 stemmen
3.003 Rendieren stuiven
door het witte land
pakjes op de slee
gestuurd door hogerhand
brengen zij de magie mee
IJskoninginnen maken
breekbare buiging
naar strenge vorst
in volle overtuiging
bevroren last getorst
Tinkelende bellen klinken
over verstild sprookjesfestijn
ritme van het leven
aan hen die vol vreugde zijn
wordt de graal gegeven…
Levensloop
hartenkreet
4.3 met 55 stemmen
1.676 Oud en mijmerend, de tred verstild
in opgedane wijsheden
de sluier van levensmysterie opgetild...
Tevree herinnering oprakelend
vertellend aan luisterend kleinkind.
Zolang de nachtkus nog het leven
tot volgende morgen zingt...…
DE DAG STOND STRALENDE
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.245 De aarde lag, een weggedokene,
En luisterde, en ademde verstild,
In overgave naar het warende,
Niet eindigende klankenwonder Gods.
Dit was dus God, het in elkander over-
Schuiven der verschijnselen, tot ene
Rustigheid en onbedwingbaar Iets,
Dat kolkte en kastijdde zoet en fel.…