2904 resultaten.
gedachten.
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.339 De gedachtes verdwijnen,
En zullen nooit meer terug komen.
Ik wou dat ik ze kon besturen,
Dan zou ik mijn gedachtes nog uren laten duren.…
zomerzee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 Doorschijnend helder zoekend licht
breekt door een donkergrijze wolkenlucht
en raakt de ondoorgrondelijk diepe zee
een levend aquarel rijkt naar de horizon
Witte driehoekjes als willekeurig verspreidde vlekjes
bewegen wiegend over het water
koersen naar de oneindige einder
en verdwijnen langzaam uit het zicht
Een stevige bries verjaagt…
pennevruchtje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 poëzie
een streepje woord
dat drijft in het boek
van iemand anders
die al eerder was
en teruggekomen is
om het verhaal af te maken
het is de nevel boven heet water
dat zich een weg vlucht
om elders samen te klitten
tot een volmaakte druppel
klaar om zich te laten vallen
tot een opgedroogde vlek
die langzaam aan vervaagt
als een verdwijnende…
Dag lief kleintje
hartenkreet
4.6 met 17 stemmen
1.996 Dag lief kleintje
Dat dit gebeuren kon
Je leventje geëindigd voor het begon
Ook al zal de grond nooit jouw voetjes voelen
En zal de zon nooit je hoofdje beschijnen
Toch zul je nimmer meer verdwijnen
Je bent voor altijd in herinnering
Als een wezentje, teer en klein
Onwetend van wat had kunnen zijn
Je bent nu op een plek
Waar geen verdriet…
Poetsster
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.497 Ze heeft de mouwen opgeschoven
tot ver boven de ellebogen
Het huis wordt stofvrij
onder mijn voeten weggezogen
Waar het om gaat
mag een tante weten
Als door de microbe gebeten
zwaai ik met een zwangere pluim
Zij maakt met mijn scheerschuim
kammen en borstels schoon
Ze zegt dat ik de lakens
onder de dekens mag strijken
Hier moet ik verdwijnen…
we paarden in een dans
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.250 gleed naar binnen
in een passen dat
de maat gemeten had
je smaak was zo apart
dat ik je nooit vergat
we paarden in een dans
die in jouw ritme zwom
je bewoog in mij
omdat ik zonder jou
gewoon niet verder kon
je nam glashard de
overhand, telde mij toen uit
nog voor je laatst verschijnen
moest ik in dronkenschap
uit het café verdwijnen…
Ik sluit de deur
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.532 Ga dan, vlieg dan maar weg
In stille lafheid verdwijnen
Ga dan, jij die ooit in liefde geloofde?
Laat je zweven op de vele leugens
De waarheid altijd versluierde..
Je sluit voorgoed mijn deur
Woorden die geen inhoud meer hebben
Je begraaft je in je eigen leugens
De deur sluit vandaag voorgoed
Ik laat je gaan in vergetelheid...…
in je ogen zag ik strijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.827 me
nooit echt aan
in je woorden zag ik
andere mensen gaan
in je bewegen kwam ik
ook hun houding tegen
in je ogen zag ik strijd
de één wilde de ander kwijt
elkaar gedogen zou
te mooi voor woorden zijn
ze hebben je gemogen
maar een paar deden je pijn
soms is er rust door
medicijnen die voor iedereen
de werkelijkheden doet
verdwijnen…
Mist
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
967 De weg ga je dadelijk achter je laten
maar de mist lijkt niet te verdwijnen,
want de mist kun je namelijk niet verlaten,
behalve als de zon weer gaat schijnen.…
ze golfde verlangen
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
879 wit
ze schuimde naar voeten
bracht vochtig haar groeten
je zocht in de schelpen
het blauw van je ogen
het spikkeltje bruin deed
je in wonderen geloven
je kijkt naar je kind
dat stil zit aan strand
overweldigd door zand
en een emmertje dromen
het vormt met
de hand zachte lijnen
die in wind en het water
later weer zullen verdwijnen…
Ik hou van u
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
886 Haar ogen, ontploft in kleuren
Waarin ik fragmentarisch uitdein
In haar heelallen, hoe verder, hoe kouder,
Tot ik in het zwart verdwijn,
Implosief in haar achterblijf.
In de duisternis glimt ze als zwarte marmer.
“Du bist so schön, ich liebe Dich,”
Zeg ik zo, omdat ik, dit,
In mijn eigen taal niet zeggen,
Niet straffeloos zeggen kan.…
jij was in gisteren gehuld
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
798 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij…
Depressie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
844 aangevreten
gulzig door cyclopen
wijn proeft grote afkeer
watervallen storten langs
gelaat en hartzeer
neplicht hangt de strot uit
de hemel krijst de sterren stuk
wandelen zwenkt doodlopen
lief woord is als de lente
ontluikend schoon smaakt zoet
kus verheft gelijk een drijfveer
als dan je ware kracht opwelt
die je bijna was vergeten
verdwijnen…
een horizon voorbij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
842 schilder je
de bergen op
voorbij de rots
en de vallei
toon je de uitzichten
een horizon voorbij
zie in blauw de
nevels van de morgen
even zonder zorgen
genieten van de dag
ik weet het pad dat
je in de verte zag
we dalen snel
penseel voor jou
ravijnen, hun diepte
voel je aan mijn hand
in samen blikken zal hun
dreiging vlug verdwijnen…
Drempelgevoelens
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
824 met schoonheid
Waar geen zuchtje wind ons stoort
Vergeten dromen laat ik achter
Nu dit universum zich ontvouwd
Ik niet langer draal in zwart
Maar een verre glinstering zie van goud
Ogen die bespieden mij
Vrij van onrust, ook van angst
Welkom in de dit nieuwe land
Waar ik eeuwig naar heb verlangd
Door de poort van het verleden
Verdwijnend…
Dans van Harlekijnen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
869 Er was geen mond die harder schreeuwde
zoveel harder dan de zijne
toen hij door de hoven ging
op zoek naar vlinders in een lint
die hij niet vond waardoor hij wist
dat ook zijn lach daar zou verdwijnen
in gestapeld licht van wolken
dat zijn ogen had verblind
Slechts met de wind wou hij nog dansen
in een dans van harlekijnen
en ik zag hem…
Ik ben jouw schaduw niet
hartenkreet
3.6 met 38 stemmen
2.978 Ik ben jouw schaduw niet,
niets dat ik achterliet,
het zonlicht ging verdwijnen,
nu zie ik hem weer schijnen.
Ik ben jouw schaduw niet,
door hem, die de zon weer schijnen liet,
laat ik me eindeloos verwarmen ,
in liefdevolle armen.
‘k Beleef het leven nu in zonneschijn,
geen schaduw meer te zijn.…
Echo van stilte
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.397 Ik hoorde de echo van jouw stem
tijdens de droeve regennacht
die met mijn zwijgen angstig leek
en ik vroeg zonder werkelijk te praten
of je uit de stilte wou verdwijnen
met de linkerdaad van droomvrijheid
maar dat deed alleen jouw stem
jouw lichaam kende te veel verdriet
in tussenwegen naar het ademland
waar op een kruispuntplein…
Taalverarming
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
546 arme oude woorden
ze gaan verloren
we laten ze liggen
als vuil in de goot
hun schat is zo groot
in tonen en klanken
verbinden het hart
met wat vroeger bood
rest steeds meer leegte
van zielloze dingen
mechanische frasen
een levenloos zingen
verstarren de lijnen
gaat weelde verdwijnen
in strakke vakken
geen zacht vloeien meer
gemist…
Schaduw
gedicht
2.5 met 24 stemmen
10.863 Wij bestaan in de schaduw, het geraas van
een golf die voor altijd zojuist begon aan zijn
val - al dat schuim, als dat verdwijnen
in onze hoofden van wie er niet zijn.
-----------------------------
uit: 'Alles is nieuw', 2005.…
Wat nadert is stilte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
713 Zij droomde mooiere dromen
dan in dromen noodzakelijk was
jij dichter bij haar
dan in een zomerfilm
in heimweejeugd verloren
zij zag je ten onder gaan
achter een horizon verdwijnen
in droombeelden zonder graan
hijskranen die zand verplaatsten
ik zag je met illusies schijnen
tegenwerpen, argumenten slijten
begon geen woordloze discussie…
De ommekeer
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
819 De eerste voorzichtige schreden
vervolgen het verdwijnen..
hoe kon ik denken, dat haar adem
ons weer feilloos zou vinden,
mijn besef voorgoed zou veranderen..
jouw terugkeer
deed mij verder gaan,
deed mij weer wankelen.…
hobbyist
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
687 ik stemde de spaanse gitaar
maar die liet zich niet
stemmen, laat staan bespelen
ik ben geboren om vals te
zingen dan maar, en mensen
weg te jagen, dat zal ik wel
bereiken. ik open m'n mond: heel
benauwd en begin te piepen, als
een zieke vogel te moe om
te vliegen en weer te verdwijnen,
een clown toch nog, die een
lach loskrijgt…
binnen pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
435 en verderweg in de ruimte
vinden wij niets meer
dan een pad dat uitgestippeld voor je ligt
waarin wij verdwijnen in een simpel bestaan
drijf maar mee dan
op die rivier vol gevaar
maar draag je moed wel met je mee
want ik draag je
tot aan de zee…
VERTEL HET ME NU
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.027 Dagenlang loop je rond
je ziet me niet
hoort me niet
ik ga je ontwijken
mijn gedachten zijn bij jou
nu verplaats ik me in je
duidelijk is het nu voor mij
wat we samen bezaten wankelt
er verdwijnen er
er zijn er niet meer
er komen er niet meer terug
er zullen geen ontmoetingen meer zijn
er zijn geen aanrakingen meer
er is verwijdering…
Ondeelbare gedachten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
606 Het lijkt allemaal vreemd,
ideeën en wetten gespeend
van naam, ongrijpbaar, wie
zal weten hoe het er voorstaat,
vervreemd van sterren, daglicht
dat in het avondrood opengaat,
in gezicht van goden die verdwijnen,
overdaad in verholen stilte, vergaat
weer in een nieuwe vraag, hoe zal deze
in een andere vorm verschijnen?…
Nooit meer alleen
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.339 Het gevoel als ik in jouw ogen kijk
is alsof ik in puur genot verdwijn
ik voel mij dan schathemelrijk
en wil voor altijd bij jou zijn
Het gevoel van grenzeloos vertrouwen
warmte, pure liefde en eerlijkheid
alsof wij samen onze wereld bouwen
vluchtend in zoveel zeeën van tijd
Ik ruik in zwoele dromen jouw geur
de passie dendert dwars door…
communicatie
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
892 communicatie - jij levend schepsel
verjaagt woede, verdriet,
somberheid en angst
tussen de mensen
honger en pijn
en al dat lijden
zullen in jouw bijzijn
door jouw woorden
uit zichzelf verdwijnen
zelfs het stilleven
neemt het woord
en communiceert
zijn geschiedenis
van toen de zon er was
van toen de maan verscheen
van toen de regen…
Is er meer, tussen hemel en aarde?
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.582 Het mag niet zo zijn, dat er mensen verdwijnen,
vooraleer hun werk onvoldoende is beoordeeld,
en ze postuum erkend worden, daar niks van weten.
Zou er meer zijn, tussen hemel en aarde
Ik weet zeker van wel,
Dus mocht mij wat overkomen en ik ben er niet meer,
dan weet je, dat we elkaar ontmoeten.
Tot dan, want we zien elkaar zeker!…
de trein
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
739 sommigen hebben pech
en verdwijnen in het niets.
anderen lopen door,
alsof er niets is gebeurd,
alsof de trein er niet is.
en we zijn verdwenen in het niets
maar we zijn er wel,
we bestaan wel,
maar we worden niet herkend.
niet door onze ouders,
niet door onze vrienden,
door niemand herkend,
maar wel bestaand.…