2600 resultaten.
Grotendeels gelijk aan elkaar
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.051 kopje thee voor haar zet
Ze wil graag heel veel leren
Ze wil het tij gauw keren
Ze wil kansen nu creëren
Maar ze kan het niet alleen
Ze krijgt zo haar medicatie
Je ziet geen pijn aan haar gezicht
Ze lacht om haar eigen woorden:
'Ik ben een stoplicht met alleen rood licht'
Steeds wil ze door
Ze kijkt altijd verder
Ze brengt de horizon…
het huilen van de lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 en dreigend blauw
een wind als koude hand
op de arm uit de mouw
een vogel trekt zich schetterend terug
niemand ziet de pad onder de houtstapel
het huilen van de lucht
de verstilde salamander
de vlinder die niet vliegt
wie kan het water nog ruiken
het getij nog keren
de krant ongelezen laten
en zomaar stil worden
achter de horizon…
HOEVENZAVEL
gedicht
2.4 met 16 stemmen
6.694 Soms staat men voor een horizon als voor een hek,
maar de straat wordt een dorp en de stad de wereld
die ruikt naar sjasliek, shish kebab en moussaká,
naar al dat elders van te ver en van te velen.
En men verlaat zijn straat, op zoek naar een dorp.…
Geslaagde mislukking
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
714 Goethe zag het al
inspiratie eist een ster
een planeet die je bidt
niet dichterbij te komen
eerder veraf te schijnen
Venus en Mars volgend
reizend naar de horizon.
Ik schiet doelen voorbij
en laat de rozen heel
om als bij te zoemen
naar geuren en kleuren
die de evolutie geeft
als bewijs van een wezen
dat zich opheft in niets.…
Er ontbreekt iets
gedicht
3.1 met 24 stemmen
12.877 Daar achter die bloedrode horizon.
Verlangend naar het theater van de slacht gingen we op
weg.
Maar het was te vermoeiend.
Geen van ons kwam aan.
en toen we stierven dachten we:
er ontbreekt iets. Dit
was niet wat we ons ervan hadden voorgesteld
en we zijn voor niets bang geweest.…
Geen eigen gelaat heb jij...
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.363 Wat heb je sinds het begin
meegemaakt en geleden,
maar de hoop blijft je dragen
en het vermoeden
dat achter de horizon
weer ergens en ooit
licht zal dagen.
Je bent één uit de velen:
gekend, bemind, gezocht
maar vaak ook vergeten,
onderdrukt, verloren of gekwetst,
miskend, gefolterd, gedood.
Toch sta je weer op...…
Veertje
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
2.588 veertje
door een vleugje wind geblazen
`t landde zachtjes, lief en teer
op mijn geopende handen neer
en liet me staren in stil verbazen
zorgzaam omvatte ik het wonder
drukte het innig tegen me aan
om er voor immer van te houden
maar toen m’n vingers zich ontvouwden
zuchtte `t pluisje bij me vandaan
Je dwarrelde dwalend naar de horizon…
parelde een hoge lach
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
994 geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn
eigen horizon…
te lang
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
785 het praten kwam later
jaren na het lopen
op wankele beentjes
die dag nadat jij me droeg
op schouders van liefde
aarzelende woordjes
om jou te roemen
man van mijn wereld
toen nog vol ontroering
in een wereld vol liefde
droeg jij een kind op wolken
dromen voorbij de horizon
fier en trots die lach
bij elke vertederende blik
geschonken…
zon kaatst koper door patrijzen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
736 afgrijzen
opgetuigd met zeemanskunst
het scheepje zonder lading
matrozen paraderend op het dek
niet wetend dat de bodem lekt
de kapitein in loondienst
van de tijd en heersende moraal
jaagt eigentijdse passagiers
van boord als baas van allemaal
zijn schip gestrand na verre reizen
rust in vergane glorie aan de ka
hij droomt een horizon…
Dichtdanseres
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.291 Ik las, eenzaam verwilderd
verliefd de mooiste woorden
van de huwbare dichtdanseres
verbleef een kille nacht
in droeve eigen stilte
tikte de tijd terug
in mei
mijn hand reikte
naar de dunne horizon
maar werd in drastisch tasten
afgehakt en meegenomen
in eb en vloed door zielsverwanten
ik kon kiezen
tussen de dood
en gezelschap…
Ik draag het naakt
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.433 Neem nu mijn hand [mijn liefste]
die eelterig de tijd volbracht
waar ‘t grijpen de jaren vergeelde
in bochten die naar wij dachten
nimmer meer zouden rechten
Ondoordacht en onwetend
door de tijd gedwaald - al was jouw
lichaam het boek dat ik mocht lezen –
toch kwam ik aan en overgrensde
illusies en bakens die slechts
fonteinen aan de horizon…
Waar geen haven is
gedicht
2.4 met 9 stemmen
9.191 Je lyrisch betoog kan bewegen als
een pont aan de steiger, je kapseist hooguit
in het zich van een horizon, een verre vriend.
Op de rede, op straat blijft het stil, al die tijd.…
Het leven is jong
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
649 Gooi alle heimwee overboord
natuur in de natuur geworden
waandroom van een trouwe vriend
hier in mijn stoel, met betraande ogen
voor het vage beeldscherm
waar iemand mij vertelde
dat huilen ook bidden is
ben nog ik nog vrij om na te denken
het allemaal anders te zien,
wil je mijn vaste land vasthouden
mijn wereld nieuwe horizon geven
verdwijnen…
Nieuwe liefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.088 te verwoorden
steeds weer op weg
naar andere lakentuinen
in mooiere beddenduinen
begon de zinderende zomer
steeds meer vorm te krijgen
met het bewegen van zijn dijen
verlegen buiging in zijn glimlach
en al die tijd in stille omvang
een beetje vochtig door het zweten
keek ik niet verder
dan naar zijn genietende ogen
daar waar de horizon…
Gezichtsbedrog
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
582 ( zonder het lijfelijk voltooien
in vleselijk verstrengelen
het verlangen van woorden bevrijden)
als ik je kon beminnen
zoals jij dat zou willen
ver van het ouderlijk preken
met slechts een simpele streling
de beide ogen
uitdagend onverwachts zien
en de wankelende liefde
sussend armen in nemen
voorbij de horizon
hart aan hart…
Fluitenkruid
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
542 de wegen van uw bewegingen
te bekennen zijn
u bestaat zoals u bestaat
doorheen het flierefluiten
van verre winden en zonnestreken
een morgenstond vol
bruisende merels en vlinders
u bent een libel
zoemend rondom mijn oren
u maakt mij doof en blind
op tast verscherpt naar de oorsprong
naar het begin
naakt
ik lach naar uw horizon…
vooruitkijkend op de herfst
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
714 gedachtevol luisteren naar de wind
waarin de bladeren langs ons heen stuiven
en vogels heengaan naar de horizon
waar een nieuw avontuur staat
te wachten om zich te sterken
voor een wederkeer naar ons land,
toch gebeurd het de laatste jaren
vaak genoeg dat ook de vogels
de tijden zijn vergeten
waarmee moeder natuur laat
zien en voelen…
Venezia
gedicht
2.9 met 29 stemmen
11.833 Witte gevels staan
als schimmen in de lege zon
te trillen, fraise nevels gaan
als gazen langs de horizon.
Het grauwe water fluistert met de huizen.
Het zwarte water klotst onder de trappen.
Het purper water kabbelt aan de muur.…
haar avondjurk
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
747 de horizon is niet ver
nooit zo ver
dat er geen geloof hoop en liefde is
op wat je nieuw vindt
of achterlaat
je weet dat die regenboog bestaat
de kleuren heb je al gezien
de hemel in het ongewis…
een ondergaand onderonsje
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
657 nabijheid
misschien terloops
in een naam genoemd
of in nachtkledij
wanneer, onbewaakt, tijd
de voor -en achterkant volschrijft
met een contrasterende stilte
is nabijheid niet meer dan een reiziger
zoals een vuur in beweging
dat naar buiten groeit, bezit neemt
van een opgaande zon die dronken
van dwaasheid het tijdelijke beleeft
en de horizon…
Jij wortelde te diep
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
670 je ankerde vroegtijdig
liep me niet meer voorbij
ageerde vaak opstandig
zette je hakken in de klei
waar je ooit speels dartelde
richtingloos de horizon opzocht
is nu die vrijheidsdrang gestopt
door routineuze gangen
geen hart en
ogen vol verlangen meer
een kleine cirkel van gedachten
in een stilte die niet bij jou paste
wij hadden…
Steeds intiemer
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.214 Warme slagen
worden almaar steeds intiemer
Horizon één lijn…
Kennemerduin*
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.616 Verschrikt laten wij elkaar los, gestoord
als we zijn in ons vredig minnespel
en met één vinger wens ik ze vaarwel
naar een punt wat aan de horizon gloort.
Temidden van een hemel en een hel
is dit wat ons in geluk toebehoort.…
Medaillespiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
413 Op de tast door een onderbelicht bestaan
zonder horizon van vastgeklonken sjabloon.
Contouren zijn soms nog niet definitief
en aan kneedbare weekheid onderhevig.
Bij de gratie van een ander perspectief
lijkt berekende grond toch minder stevig.
Ik spiegel mij aan de andere kant,
de frontale aanblik pijnigt mijn ogen.…
Kabul
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 Een kind met een gekromde moeder lopen
in stof gevangen uit mijn horizon.
De beelden zwellen aan en in mijn hoofd
ontwikkelt zich een zandstorm die met vlagen
mij van elk oordeel en gepeins berooft.
In deze halfdroom, zonder iets te vragen,
is mij een nieuw en ander mens beloofd
die aan de einder op zal komen dagen.…
Winterwandeling
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 De velden met witte deken toegedekt
in serene zonnegloed gehuld
tot aan de horizon uitgestrekt
als blinkend decor verguld.
Gedachteloos loop ik door het veld
genietend van heel de natuur
verder niets dat voor mij telt
als deze schoonheid fris en puur.…
Halt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 huilen er nog wolven
doorheen gewoelde kindertijd
te vroeg onder slaap bedolven
verloren ze met het bos de strijd
het leven is begonnen
wijze woeste regenvlagen
langs ruiten lekend bezonnen
wissen "de" stof uit de dagen
de einder bestrandt gedachten
van schepen tot drijvend wrakhout
vanop schuimkoppen blijven ze wachten
tot weer een horizon…
Turbulenties
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 Zoek ik een horizon die nergens
was en toch weer altijd en overal.
Vlucht ik over heuvels boven
gepeupel en glimmende rivieren.
Ga ik door ijle leegte met mijn witte
staart tussen de benen.
Of nee, de leegte zoekt mij;
het schept een band.
Als verbond tegen volle gedachten
die als Joviaanse wervelwinden
nooit gaan liggen.…
Crescendo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 De zon brandt de wolken stuk
de blauwe hemel kraakt het wit
de lucht strekt zich lui uit
de horizon valt uit het aardse bed.
Ik voel me ijler dan de wind
stijg tot ongekende hoogten
smelt bergtoppen van ijs vrij
waar alle woorden stil vallen.…