1857 resultaten.
Onbeschreven blad
hartenkreet
5.0 met 15 stemmen
590 Onze harten vol pijn en tranen in de ogen
Met hangende schouders en het hoofd gebogen.
Op onze jonge leeftijd geen weerwoord kunnen geven
In discussiëren waren wij ook niet bedreven.
Abrupt werd onze relatie verbroken
Nooit hebben wij elkaar nog gesproken.…
de man op het plein of de dood van Coster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
575 al zou hij wijd open waken over de lange
stromen herfstbladeren klapperend
als een vals rapier op straat, optornend
tegen de schouder van een regenwolk,
de hoge man zwijgt vol verachting bars
in het oude hart van de stenen stad.…
in de tuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 rondjes op jouw been, ik teken
heuvels, meren, wegen naar je voet
en de veren, langs je schouder
tot een nestje voor je hoofd
je ziet veel blauw, de zon is naast ons
zie je ook de dauwdruppels?…
BERGOPWAARTS GAAN
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
525 Hoe zwaar is het om bergopwaarts te gaan
er is de twijfel ,de onmacht, de onzekerheid
zult Gij uwe arm dan om onze schouder slaan
een blijvende steun zijn in onze eenzaamheid?…
Al die dingen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
539 De geel-oranje bloemenzee
in jouw tuin
Je opknapbeurt boven,
de gordijnloze badkamer
Je schouders die aandacht
krijgen na zoveel gedaan
Ons praten op de bank
over een knuffel piemel
Hoe pluche kinderonschuld omhult
We uitkijken op vlinders
tussen de vlinderstruiken,
de vijver die rimpelt
door roze visjes,
een kikker zien zitten op…
Pure schoonheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
567 slanke taille zit
Jouw kapsel springt van rechts
op sierlijke wijze naar voren
en jouw witte jurk zit als gegoten
ik kijk vooral naar jouw dichtgeknepen ogen
en de onpeilbare verten waarin jij schouwt
de dwarsbalken lijken een houten kruis
en ik zie de ware christin in jou
de Maria Magdalena in jou
terwijl het duister achter jouw schouders…
Parbleu!
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 Die monologen van hem ben ik
beu
Wie leest ze nog, behalve tante Dé
Marlies Anoesjka Irma en Helena
Ageeth Elim Kochana en Renée
En wat te denken van mien ouwe
leu
Die koekeloeren mee over mijn schouder
Met Anne Elf Alona Liz en Cyn
Asel Lyubov Ahamian Malenka
Corinne Tas Suz Anneke Amean
Wat hij beweert klinkt ook voor
hen steeds…
NIET DE EEUWIGE, MAAR DE TIJDELIJKE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Neen ik ben geraakt door de tekst
en met name de verwachting van God
het is niet God de eeuwige
het is de mens die zicht mag houden
van aangezicht tot vergezicht
dus niet de eeuwige, maar de tijdelijke
de levende hoedende mens onder elkander
die troost, een schouder kan geven
die ook een zegen, genade mag geven
een hand op ieders hoofd
even…
De kou als metgezel
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
521 Zijn handen, verkleumd, voelen niet meer als de zijne,
de jas om zijn schouders versleten, een vergeefse bescherming.
Hij ziet de mensen passeren, hun ogen gericht op de grond,
te bang of te moe om te kijken naar wat ze niet willen zien.…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Vogels landen zonder
schroom op zijn dragende schouders, alsof ze weten dat hij niemand iets ontneemt.
Wie even stil blijft staan, een
hand op zijn ruwe bast legt, voelt niet alleen
hard hout, maar iets dat ouder is dan denken. Hij is niet wijs
door woorden, maar door blijven staan terwijl alles om hem heen voortdurend verandert.…
Aanklacht
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
570 terwijl Philip uit Ghana vandaag
met blote handen duizend stekjes
jonge tomatenplanten onderdompelt
in een bak water waaraan hij
een fles insecticide toevoegt
op de verpakking staat:
direct contact met de huid
is zeer gevaarlijk who cares
Philip haalt zijn schouders op
22 dagen onafgebroken
11 uur per dag werkt hij
voor een uurloon…
‘vuurinslagen van genade’
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
290 Zo onverwacht als elke wending,
zo ligt zij deze nacht te dromen,
na drie vuurinslagen van genade,
de warmte die ik daarna opving
van haar lippen; de geschenken,
gewaden gleden van haar zijde-
zachte schouders, soepel als was
van de Hymettus onder hemelse
zonnestralen: ik kan verdwalen.…
Herakles en Atlas #2
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
324 En dan nog iets, voordat ik het vergeet
jij bent een god, zo sterk als de titanen
olympiër, maar Zeus de oppergod
heeft jou gestraft,
en nu draag jij je lot op nek
en schouders en je ruggengraat
bezwijk je haast onder 't gewicht der aarde
Waarom in Zeus' naam koos je niet voor hem
en had met die titanen mee gestreden?…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 Papieren slaan tegen het plafond,
dalen neer op zijn schouders.
Buiten buigt een jonge boom
verder dan hij kan dragen.
Er kraakt iets dat niet terugveert.
Hij zakt door zijn knieën
tussen glasscherven en tocht.
Aan de andere kant
zegt zijn moeder zijn naam
alsof ze hem vasthoudt
aan iets dat nog niet is weggevlogen.…
Onvoltooid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
34 Je schouder gaat langzaam
in het papier verloren.
Ik blijf ernaar kijken,
naar die plek
waar je nog even zichtbaar bent.
Misschien raakt mij dat het meest:
dat iemand verder durfde,
zonder alles vast te leggen.
Een haarlok bleef los.
Je blik bleef elders.…
Dode man in Amsturia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
5 De stad trekt traag haar schouders op,
een kille mist dempt elk geluid,
de vroege tram rijdt rillend uit.
Zijn naam verdwijnt in de fabriek
van deze nacht, zo anoniem,
geen hand die zwaait, geen requiem.
Het is nu donker, ondenkbaar licht
de draagplank buigt onder zijn gewicht
hij moet op weg, steeds onderweg.…
Een vriend verloren
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
663 In mei hoorde ik iets, dat was onvoorstelbaar,
maar toch was het echt waar.
Ik had tranen in m’n ogen,
het was moeilijk om ze te drogen.
Elke dag mis ik hem,
in m’n dromen hoor ik soms nog z’n stem.
De klap kwam hard aan,
om de minuut voelde ik een traan.
M’n klasgenoten zaten om me heen,
dat het logisch was dat ik huilde, wist iedereen.…
herfst en zomer
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.362 languit ligt ze
ontspannen op haar zij
vingertoppen bevallig
op haar hoofd
waardoor ze uitdagend
haar schemerharige oksel toont
met een lichte spot
kijkt ze hem aan, beloftenvol,
dronken wordt hij
als zij hem tergend traag
ontdoet van kleren
en ze wegwerpt
langs haar schouder
een voor een
zelfs met barenssporen
oogt zij…
oude liefde
hartenkreet
4.4 met 13 stemmen
1.440 Met zijn arm om haar schouders,
zij: finaal van de kaart.
twee oude mensen, een man en een vrouw,
een echtpaar al jaren, een eeuwigheid trouw.
Ze schuifelden samen door de ziekenhuisgang
en hij pakte een rolstoel,
want zij begon zo te beven.
Hij kent haar- zij kent hem 'van haver tot gort'.…
Klagend klooster
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.124 Het klooster lijkt zwijgzaam in vrede
muren hangen oud de schouders krom
zwaar vermoeid tegen elkaar gevleid
hun vensters staren loodloos glas in tijd
waar lijden tocht trekt door ‘t heiligdom
bruine stenen; afbrokkelend verdwenen
gevallen in dwang van eerder slechten
het gedronken bloed versnelt ze tot gruis
verlokken de wind, “breng…
stervensuur
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
1.931 warmend aan vergulde stralen van
wat late middagzon
bedekt het lege venster
waardoor geen bundel lachend ochtendlicht nog langer
leven binnenwaarts tot aan de sponde loodst
vergleden uren tellen kan in 't spieg'lend oog van de pendule
voor de duur van een fluistering, een ademtocht
zingt de dood en plooit zijn zware mantel rond
de broze schouders…
DE ZOMER VOORBIJ
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
836 oktober, het is herfst
de mensen lopen met gebogen hoofden
en opgetrokken schouders
over de straten door de wind
die ongehoord sterk en hard geselt
huid en gezichten meedogenloos striemen doet door regen
de zomer...voorbij
koud en nat zonder op te kijken
vervolgen zij gehaast hun weg
binnensmonds zacht verwensend
waar het klimaat in dit…
Je kan mijn kont nu kussen....
hartenkreet
4.7 met 35 stemmen
2.474 ik recht mijn schouders en ga door
Leef jij je eigen leven maar.......
ik pas er verder voor.....…
Opa
netgedicht
4.0 met 48 stemmen
2.996 aaiend vertrouwt hij hen toe
van mijn vrouws gezwets wordt ik zo ellendig moe
bronchitus roggellend in zijn houten burcht
ruimt hij vloekend drie ratten door veren gewurgd
zwetend zaagsel in haar en gezicht oneindig planken zagend nesten bouwend
doffers en spichtjes haast doodgeknuffeld doch hem rustig toevertrouwend
aanvliegend op hoofd schouders…
Queetnie
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.430 De zerken halen er gestaag hun schouders op.…
De echte jij
hartenkreet
2.8 met 11 stemmen
1.542 steeds in je kraag,
hijgend in je nek, en je laten doen wat zij van je willen,
dreigen met verstoten, of anders je villen,
wat zijn dat voor mensen die je vernederen en kleineren,
zijn dat de vrienden die je wilt, durf je dat te beweren
stoer zijn en populair zijn is heel erg belangrijk, dat staat vast,
het is alleen jammer dat alleen jouw schouders…
La voyageuse
poëzie
4.0 met 9 stemmen
3.405 Over haar schouder wapperde haar sjaal
In de rukwinden als een smalle vlag.
't Was 't allerlaatste wat hij van haar zag,
Al heeft hij dag en nacht en nog een nacht gedwaald
Door de concessies waar zij wonen mag.
Hij wierp zijn waardloos boeltje op de stenen,
Hij had het leven zijn gelag betaald.…
Mijn Plekkie
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.491 Het bos, ik kwam er vaker met mijn ouders,
soms nog even bij pa op zijn schouders.
Op die bewuste dag, ik wist 't even niet meer,
ik was 9 of 10, kon het allemaal niet meer overzien.
Vermoeid ging ik zitten, keek om mij heen,
deze plek kende ik niet, ik voelde mij dubbel alleen.…
In de ban van de kat
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
653 Haar peignoir hangt los, zij laat hem
van haar iele schouders glijden.
ik voel me opgelaten, ik ken het vervolg.
Ze danst en strooit onzichtbare blaadjes,
haar armbanden rinkelen.
Cleopatra kromt haar rug en springt van tafel,
draait om Jeltje heen, likt zichzelf
en de kruimels van de vloer.
Kijk, zegt Jeltje, ze likt mijn schaduw.…
Heimwee
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
749 Ik zal
jullie misdaden van mij afwerpen, zoals men wespen van
de schouders blaast. Jullie zullen in mij wegzinken,
zoals stenen in water. De wanhoop zal in jullie krijsen
en het verlangen naar God en hoe men zuiverheid bereikt.…