2313 resultaten.
toen ik lag te slapen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
762 ze gooide met grote precisie het
tuinhekje in het slot
ik bleef even naar haar kijken.…
Eilandspolder.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Ik denk aan de sloten,
de vaarten, het kanaal,
het water waarin de polder drijft.
Ik denk aan de schapen,
de koeien, de paarden,
het land dat altijd groen blijft.
Ik denk aan de vogels,
de bloemen, het wuivende riet,
rechte rijen van populieren.
Ik denk aan de tuinen,
de bootjes, de vrijheid,
het uitzicht tot aan De Rijp.…
Beroemde laatste woorden
gedicht
3.7 met 3 stemmen
11.056 Je vader zegt vaak 'hé, hé' op
een manier die jij goed na kunt doen,
met een vraag erin, die me passend
lijkt als je een sloot in rijdt. Of 'ho'.
De auto was tenslotte maar geleend.
Je lijkt me ook wel iemand die al jaren
had gefantaseerd hoe het moment
suprême zou zijn. Die uitspraken had
voorbereid.…
De schoolprijs.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.233 Nu sloot vader ook zijn zoontje
Aan 't vernoegde hart, en dan:
‘Bravo! sprak hij onder 't kussen;
Jongen, daar hebt ge ere van.’
Willem zag om vaders lippen
Een volzoete lach ontstaan,
En in de ogen zijner moeder
Zag het kind een vreugdetraan.…
Levensloon
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.829 Ik keer, als groot de zonne poost
En dag en werk zich sloot,
Waar Gij mij geeft zo wond’re troost,
Lijk van de vrome dood.
Ik keer, waar ik U immer vond
Ten wijde avondtijd,
Ik geef mijn mond aan uwe mond,
Waar Gij mij immer beidt.…
De flierefluiter
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
635 hoe en wat of wie dan ook strooit in zijn eten roet
Hij leeft zijn dagen opgewekt met zwier en licht van voet
Aan arbeid heeft hij niet slechts één, maar menig broertje dood
Hij rotzooit hier en daar wat aan en komt zo aan zijn brood
En heeft hij af en toe geen klus, niets aan de hand, geen nood
Een vis is zo gevangen in een beek of in de sloot…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
569 zonder horizon
is het de herkenning
die projectie veroorzaakt
van oermensen in ingewikkelde verhalen
of de projectie die raakt
soms naakt en onbeholpen in het bewegen
in de herfst op straat onder de regen
is het de herkenning die je aanraakt
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
vrouwen met zalmneusjes
bij de sloot…
Dood en leven!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
708 Dus dood laat me niet lachen, wij worden geen vrienden, ik wil jou niet ontkennen maar vooral bekennen, dat ook ik jou, de dood, zal overwinnen en weet je dood, dat is zo'n troostbare gedachte en tot slot dood ter afsluiting:
wil je me nu laten...
leven!…
Vertrek
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.339 De dood heeft hem al bijna gedoofd,
zijn sleutel is op slot.
Ik klim als een Mohammed
3 x daags over het balkon
naar mijn berg.
De zevende dag zei hij verbaasd:
"Eindelijk dat je d'r bent!…
Een eend vliegt uit de bocht...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Een eend vliegt uit de bocht
de koekoek springt uit de klok
het station staat op de tocht
en de brievenbus zit op slot
De postbode is een verklikker
de ijsman speelt met vuur
't is lente en de rozen klappen open
en huppelen vrolijk in de natuur
De zonaanbidders bakken het bruin
de regenman rent naakt in de tuin
de dekselse dames zwaaien…
poetsen in de kou
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
564 ook niet, ze zijn toch om te zoenen
mevrouw, weet dat ik ondanks de kou
ontzettend veel van u hou
maar ik sta hier druk de trap te poetsen
en heb effe geen tijd om naar u toe te roetsjen
mevrouw, het komt me voor
zoals ik dat wel vaker hoor
uw schoonheid kan een ieder echt bekoren
maar ik, ik heb mij nog niet geschoren
mevrouw, tot slot…
Tot bloedens toe
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
531 deez morgen getrokken
en na wederzijds overleg vertrokken
ik heb ze nog even aanschouwd
en een kort moment om ze gerouwd
het was geen schoon beeld
dat van een leek de aandacht steelt
zo wel de trekker, hij was verrukt
het ging om de daad, die was gelukt
zie daar de wortels, thans openbaar,
en de ringen van het bot worden gewaar
ten slotte…
Wat zaait het leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 De dag voelt als grote rimpeling in de sloot
een die ons alvast laat ruiken aan de dood.
De wintermaanden hebben gedragen en gebaard
hebben ons als voorjaarsboden aangestaard,
wensen nu eveneens met het daglicht te spelen,
al wilden krokussen deze zonnestralen al stelen.…
Een armvol applaus
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
435 mijn
leven de wending
zou nemen met
jou als middelpunt
van mijn bestaan
je lach
had al jouw
talenten op
ingenieuze
wijze verpakt
jij was de
begroeting in
ontmoeten met
ogen die spraken
om zo liefde in
woorden nog
intenser te maken
jij regisseerde
terwijl ik in
onbevangenheid
jongleerde
met kracht
en vitaliteit
open en sloot…
schijn van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
360 wandelend in gedachten
of was het misschien
in gedachten wandelend
wat het ook zijn mocht
vandaag lijkt zo gewoon
een dag zoals normaal
in de schaduw van de zon
op zijn vertrouwde plek
speurt de reiger kikkers
voor het ontbijt of diner
als op weg naar ergens
de mensen hem passeren
in het glinsterende licht
van het water in de sloot…
Boekweitveen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 landsverdediging
een pad van
betonnen platen
door de akkers heen
heet nu Boekweitveen
Over de Dijk
bij Jipsinghuizen
je ziet er geen
mens, alleen twee reigers
een paar honderd meter
van de grens
windmolens, bomenrij
Duitsland is zo dichtbij
maar je komt niet dichterbij
vanaf Boekweitveen
naar de grens toe
loopt het dood
in akkerland
op een sloot…
DE WEG OP
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Het hek van Slot Bommelstein staat wijd open,
waar twee vertrouwde vrienden doorheen gaan,
de vroeg roepende schitterzon verstaan
om zich aan hun lezers te verkopen.
Zie heer Ollie kaarsrecht luchtig lopen,
met wandelstok zwaaien, op de grond slaan.
Een licht handtasje trekt blij denken aan,
doet op een verlichte reis hopen.…
IN DE STILTE VAN DE DOOD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 overleefde de snelle crematie
o en ik zweef naar t’ eeuwige der dood
Van ‘t pikzwarte zweven naar het licht
wordt de wereld alsmaar minder groot
Ik zweef nu naar levend zonder gezicht
op weg naar de diepste stilte der dood
Rondom mij heerst deze stilte van God
woorden zijn te overbodig God is groot
Achter mij glijdt zacht de deur in ‘t slot…
Heaven can wait
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Edoch, ik raad u evenwel
ervoor te waken dat uw hooggestemd gemoed niet
een loopje neemt met uw hart
het slot van uw poëem
slaat op hol in 't zenit...
knoop er toch een touw
aan vast, mijn beste,
dan kan er niks misgaan
in de schade van overdaad...…
Interstellaire verkeersinformatie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
563 Hevige sterrenval, tot slot, bij Pluto
zorgt voor harmonicaverkeer.
Wens zodra de sterren vallen
daar dus voor wat beter weer.
Ook al lijkt het gas veel groener
op rode dwergen ver van huis,
als u niet per se naar een planeet hoeft
is ons advies: werk lekker thuis!…
Identiteit
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
754 Ten slotte wijst hij: ‘Díe maar doen?’ Ik knik.
Zo is de tijd weer stilgezet; tien jaar.…
Gids
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
604 vinden
en tussen ‘t lawaai van snelweg,
treinen,
tussen bomen en bossen
hulst, dennentakken,
kardinaalsmutsjes
op pad,
bedolven met eikenblad
over hondesporen, geen wolven
vertelde j’ over je kinderen,
hoe je roeit met de riemen,
je gevlochte manden,
waar die te koop
hoe je lappen lakens verweeft,
langs weilanden,
greppels en sloten…
Gesprek in het parkrestaurant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
231 Zijn fiets op slot,
zijn ogen open.
Ik sprak in flarden,
vulde de stilte
met broze herinnering,
met woorden die struikelden
voor ze geboren waren.
Hij stond op,
nonchalant, te snel—
“Het is mijn beurt om boodschappen te doen.”
Ik kneep in mijn glas,
mijn adem brak:
ik was nog niet eens begonnen.…
We noemen hem Kees VI
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
328 adressen
en nog vreemdere dingen
maar binnen de grenzen
van het acceptabele
terugkeren naar het thema
over ontkenningsverbreding
waar hij in was verdiept
inclusief zendingsdriften
welke hij niet meed
dagenlang losgezongen
steeds meer verlicht door breingolven
door schuld gedreven innemend
ineengezegen in dat schrale licht
slot-improvisatie…
Getij dat blijft roepen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
379 Met het schuim van je golf
sloot ik mijn woorden,
alsof ze breekbaar waren,
alsof elke klank
kon vallen en verdwijnen
nog vóór hij bestond.
Wat is de rekening
die nog altijd wacht,
onbereikbaar,
onder de breker
van onvoorspelbaarheid?…
Eigen Erf
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
437 en ik leerde langzaam
dat mijn lichaam
een huis is,
zonder sloten,
en dat de toekomst
binnenwandelt
zoals regen dat doet—
ongevraagd,
maar noodzakelijk.
===================
============…
De zoekgeraakte sleutel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
494 verzadigd
van jaren die zich niet
lieten ordenen
brieven die ooit dringend waren
foto's waarvan de gezichten
nog net ademen tussen
het papier
een sleutelbos zonder naam
een horloge dat allang
niet meer weet
welk uur het was
alsof alles wacht
rust in het hout
daarachter dat wat nooit
aan de oppervlakte mocht
komen
de klep met het slot…
Sollicitatie . . .
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
469 En nu tot slot met blijde groet.
Zie ik mijn contract tegemoet.…
De rijzende zon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
285 om daarna te komen
tot het helderste blauw
een merel keurt ze
als zijn zang omhoog krinkelt
en zijn verlangen zich ontbloot
ontwakend uit diens diepe dromen
het zonnig palet schijnt voor elk gelijk
maar maakt hier of daar wel warmer
het straalt bovendien zo kleurenrijk
helaas voor enkelen toch ook armer
met de zon reis ik ten slotte…
Vleugellam
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
363 In kielwindeweer kwaakt
de morgen schuin rechtop staand
in vermiljoen en scharlaken karmozijnkleurig ochtendrood
moe van hun nachtelijke escapades
in verzande labyrinten
sloot joris goedbloed
de lamme kwaakhals
de blinde mol de ogen toe
hooggeboren finefleurders
in doofstomme verbijstering overwogen zienderogen
het tranendal der zuchten…