3020 resultaten.
Nachtelijke ontmoeting
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.343 Het was een avond, lang geleden
de maan stond hoog, het was heel licht
en waar ik liep, over het Doornvlak
dampte de grond van warme mist
Ik ging liggen in het stugge gras
lag stil te kijken naar de nacht
Een uil kwam aangevlogen
en streek neer, zo dichtbij op een tak
dat wij elkaar haast raken konden
en bleef zo stil als ik daar zitten…
Halfslaap voor Noortje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
891 De droom zoekt zich een compagnon
met wie hij het brood breken kan
een glas drinken op het leven
op sterren, planeten en de zon
Een vlinder is de bontgekleurde droom
een mens die gezocht heeft
zich uitrekken, ontspannen kan
de tijd aan zich voorbij laat gaan
Zo hoog wuivend met de takken
innig met de aarde verbonden
Droom heeft een thuis…
Zorro zingt voor de regen
gedicht
3.7 met 15 stemmen
5.550 Naakte takken,
smeken kachels om nog één dag.
Rivieren
proberen zich de zee te herinneren
en het rood
droogt op handen.
Regen,
waarom ben je een douche voor het groen
als je zijn leven kunt zijn?
He regen,
waarom val je op regen?
----------------------------------
uit: 'De herfst van Zorro', 2006.…
Leuvenum
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
522 En tussen het wuivende hoge riet
ligt een half verdorde tak.
Er hangt een geur van dier en gras,
als je op het klaphek zit.
En de wilde trotse bloemen
kleuren van violet naar hemels wit.
Voorjaarszon filterend
door varens en berkenblad.
De bomen hangen hoog en loom
over het zanderige pad.…
Voetstappen in het zand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 wind ontbladerde
zong kale takken
tegen een strak
blauwe lucht
ik huisde
niet meer thuis
verbleef achter
gesloten luiken
de wereld buiten
ordende zich
in verder sluiten
gaf mij geen gezicht
zelfs het roepen
van mijn naam
liet ik zeilen strijkend
zonder aan te leggen gaan
ik dobber rond
want het tij is dood
de zee droogt op…
Verkenning
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
512 zelfstandig
bij verleidelijke bloemen
tussen bomen en struiken
wijdt hier zijn koninkrijk
van verbeeldend ontdekken
maar
daarbuiten roept de wereld
het prinsje wordt meegenomen
naar de woelige verte
speelt vol zin der kuddedieren
met allerhande kinders
ofschoon fluistertoon hem duidt
een eed 'le eenling te zijn
bestemd voor 's lands grootste taak…
Tot de verbinding brak.
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
568 Kinds wereld geprojecteerd in
het prisma van een druppel dauw,
nu ijzig balancerend aan een onwillige tak,
die trouw bleef aan een voorspelde in het
Hooglied van de zon tot aan de horizon.
kleine vlinder die zij wilde vangen in
een gesponnen vleugels van woorden,
verlangens die ze begreep maar
bewust ontweek, voordat ik sprak.…
hartslag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
644 ik kijk naar de datum van vandaag
24 september 2016
de wind laat nog geen schaduw achter
en een enkele duif verzendt de ochtend
door het raam als een mare
het dringt nog niet door
ik staar dromend naar buiten
lijkt het alleen maar zo of omarmen
de takken zich boven het vijvertje
waarin twee eenden liefdespoëzie schrijven
zal ik mijn…
Open
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
648 een novembernacht
waarin wind opsteekt
niet wil gaan liggen
Het duwen en trekken
wonderwel gelukt
de takken naakt nu
zonder enig opschik
Het goud
dat uit kruinen
wordt geblazen
met windkracht zes? zeven?
Zonder herfstkleuren
valt niet te leven
herfst sluit haar boek
de omslag wordt je
door 'n windvlaag....…
Late guldenroede
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
562 Men loopt zo gauw voorbij
in herfstachtig najaar
aan wat uitgebloeide takken
in een groepje bij elkaar
vergankelijk geworden
kleur verliezen, broos
staat het stil, wat triest
komen uit de mist in zicht
van zachte lichtval
en zie....
hoe een spinnetje ontdekte
de ragfijne takjes
waaraan het zijn webje spon
en kijk...…
Op de heide
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
686 Op de heide nabij Gasselte smeet mijn moeder
met takken naar een overvliegende bosuil,
terwijl het schemerde en de smaak van een
Split-ijsje nog in mijn mond namousseerde.…
najaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 het najaar treedt vol lawaai in het heden
opent haar deuren, de regen druilt
bladeren verschrompelen, verkleuren
het is uit met de zomer, de hemel huilt
de zomer dwarrelt, is verleden
vervalt in verlangen naar stilte, naar rust
ten afscheid in een laatste schrede
is zij het die de einder in goudgeel kust
zompig blad, luid kreunende takken…
najaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
569 het najaar treedt vol lawaai in het heden
opent haar deuren, de regen druilt
bladeren verschrompelen, verkleuren
het is uit met de zomer, de hemel huilt
de zomer dwarrelt, is verleden
vervalt in verlangen naar stilte, naar rust
ten afscheid in een laatste schrede
is zij het die de einder in goudgeel kust
zompig blad, luid kreunende takken…
Koninginnehoning
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
558 iets dat je voelt
met de warmte van mensen
iets dat je proeft
dat smelt als koninginnehoning
op je tong
je bent door de
wereld van staal veracht
geboomte gevlochten
uit plicht en gewoonte
de schaduw die
je glimlach verbergt
een vogel
in de lucht zwenkt
terug naarwaar
de zon begint te stralen
verbreekt het
zwijgen op
de takken…
Hippopotamus
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
514 ik denk dat ik het speel via mijn zus
normaal sta ik niet met de bek vol tanden
en praat toch ook niet echt de haut en bas
ik wond haar om één vinger van m'n handen
als zij niet zo kort afgemeten was
om nu dan maar eens to the point te komen
ze blijft bij elke tak wel twee uur staan
ze houdt niet zo van doorzakken en bomen
zo'n saaie…
vrolijk vieren - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 als de vogels in mijn tuin
die zich nestelen in het lover
zingt vandaag mijn hart
als een appelboom in glorie
vol takken met dik fruit
hang ik jou de slingers
als een regenboogschelp
peddelen in een steile zee
kleurt vandaag de dag
vrolijker dan al dit
kan het niet worden
omdat het jouw jaardag is
een podium gun ik jou
met openschuivende…
Een vergeten steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 ik heb op de
mooiste plaats gezeten
een vergeten steen
bij het einde van de pier
om ongestoord
naar het concert van
de wind te luisteren
in grandioos akkoord
geen bladgeruis
of brekende takken als
vallende dissonanten
verstoren het watergeluid
dat in zijn robuustheid
dijk en waterkering heeft
gekend en hen heeft verwend
met alles…
Nog even voor het slapen gaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 De brede stam en
wijde takken geven geborgenheid
in de grijze nacht. Geen ster of
maan te zien in de mistige deken
aan de hemel. In de verte alleen
het geluid van een auto die niet
slapen wil. Dan enkel nog het
vallen van bladeren met een haast
windstil geruis.…
winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 hoe de winter zich etaleert
in het voorportaal waar alles
schreeuwt om warmte en schaatsen
als beitels worden gehanteerd om
het ijs van weerzien te kloven
vogels honen de rijp van takken
wijl hun beenderen als vloeibaar
leven zich voortbewegen met
vleugels door de tot ballast
geklonken zware luchten
niets is nog zeker, dagen schaduwen…
Joel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 Kale takken, kruinen zwiepen, kraken,
hier raast de Wilde Jacht;
uilen roepen, honden huilen,
in de diepe winternacht.
Doof de vuren, omarm het duister,
hoor het voorouderlijk gefluister,
luister naar hun wijze raad:
Hoe zwart ook het heden,
hef de hoorn en deel de mede,
drink, op de zon die komen gaat.
Wassail!…
instructies
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
650 hak vormen uit een alfabet
buig de rij van a tot z
totdat hij breekt bij de k
als een tak die knapt
de prijs van de omelet
is het breken van het ei
teken van voren, opzij en boven
contouren van een lichaam
splinters klinkers spatten
tegen je veiligheidsbril
weet wat dit worden moet
de vormen moeten uitnodigend lezen
hak er een taille…
Salix babylonica
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 Hij dreigde te verzwakken onder ´t gewicht der takken.
Gekandelaberd reikt hij naar zijn god
zoals het beeld van Zadkin: “De verwoeste stad”.
Maar later vormt zich blad na blad
een pruikenbol aan nieuwe loten.
De wilg treurt groen ontsproten als tevoren.
“Im Prater blühn wieder die Bäume” zingt mijn hoofd.…
Als broedzorg ontbreekt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
451 een antieke kooi
Zijn kopje diep verstopt in zwarte veren
Zit hij te dutten of te contempleren
Hij is nu niet bepaald van laag allooi
Helaas is hij zijn felle kleuren kwijt
Verloren aan een onbestemd verlangen
Zijn zang zit in een dikke keel gevangen
Hij wil ontsnappen, vliegen, zijn bevrijd
Wil buiten zitten op een hoge tak…
Waar ben je nu
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
530 lijkt de merel te vragen
van het dak of hoge tak
wel tien keer per dag,
alle zomerdagen
soms roept hij dwingends, dominerends
een haantje is hij dan
maar plots weer teder
'k probeer zijn fluit te snappen
wie hij in de verte hoort
hem antwoordt, met liefde aan wil pappen
hoe hij zijn riedel voltooit in stappen, verleidt,
zijn gebied…
Oude lindeboom
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 Een zwierig zwart potlood
tekent de oude lindeboom
de takken weids vol knoesten
nevel hangt boven het avondwoud
anoniem in een mysterieus niemandsland
waar nimfen mooie brieven schrijven
een hand maakt een gebaar van vrede
stille schittering van hemelsterren
bij nacht een maan die glimlacht
boven de stad die slaapt in een roes
in…
bijna alles
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
536 bijna alles diep ik op
uit slenterende dromen
en alles komt voorbij
jouw sussende lippen
twee geschrokken vliegen
mijn ingekeerde blik
de wegstromende zee
jouw uitgestrekte handen
een zwerm wilde ganzen
mijn halve verhalen
de afgebroken tak
jouw ontwijkende woorden
de gestapelde stenen
mijn haastige vertrek
de gemiste kansen
jouw ondoorgrondelijke…
Vreemden
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 ik zie takken
tegen een blauwe
hemel ze wuiven
me toe met
kleine cirkels maar
ik weet niet waarheen
ben overal
geweest maar
alleen het blauw
geeft de geest en
boombladeren
zingen het lied
ik klap en lach
op de maat
van de wind en
ik voel me gelukkig
dolblij en eindelijk
weer helemaal kind
natuurlijk ben je
verdwaald hoorde…
De zwerm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
242 ongeacht het gepiep
van de vogels die voorop vliegen
maar niet leiden, die een
rafelrand van de zwerm zijn
Bij gevaar zwenkt men weg
en nog een keer wanneer
het nog niet voorbij is
Steeds verder vluchtend
naar een heenkomen
schijten ze de wereld
wit, zwart, alle tinten
bruin en weten ze niet
wat te doen
Het groene verdort
de takken…
Hoopvol
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
305 Een tak krast als een nagel
over de huid van de wereld,
een vogel glijdt weg zonder terug te kijken.
Ik blijf staan,
rek me uit in de kou,
voel iets breken waar ik niet bij kan.
Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.…
Niet vergeten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
317 De wind speelt ermee, soms licht, soms hard,
terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos.
Ik klim over een gevallen boomstam
en kijk nog één keer achterom.
De wind is gaan liggen, de zon breekt door.
Voor mij ligt een glooiende, groene heuvel,
vol verrassingen, vol obstakels.
Ze zijn nog niet vergeten.…