2249 resultaten.
Inspiratie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
844 als ochtendmens floreer ik al
als dagmensen nog half slapen;
staat de zon hoog aan de hemel
dwalen mijn gedachten al traag
en inefficiënt over vage paden
creatief denken is 't combineren
oude kennis tot ‘n nieuwe creatie;
onbedwingbare zin creatief te zijn
is met mystiek omgeven inspiratie
informatie wordt gearchiveerd
achter coulissen…
Held en dom
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
707 van “kom maar op”
grimmig was je blik… woestig je scheve kop
je ene blad vooruit… als een gebalde hand
Naderend de witte onstuitbare troepenmacht
scheurend het land en grond kapot
het nakend einde kwam nu toch heel vlot
een ruk, felle pijn en je lichaam brak onzacht
zo verdween je… hup naar binnen toe
vermalen werd je langzaam en heel traag…
Ik zag zo vaak wat is en was
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
639 Ik zag zo vaak wat is en was
de bij, de bloem, ’t hout, ’t glas,
de roemer tot de rand gevuld
de trage tred zo zacht verhuld.
De rivier, het bed, de overkant,
de warme zon, het natte strand
ik zag zo vaak de vormen staan
de dienstmeid ramen open slaan.…
voor vandaag
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.037 misschien wil ik niet meer luisteren
naar het getik van de klok
ze nadert
het herdenken
door een ritmische onverschilligheid
het gebeurt zonder woorden
zoals wolken onder de maan of het traag vallen
van septembernevels die de laatste bloemen doen verdwijnen
achter leeggeroofde bomen
vreemd is dit niet
ieder uur belandt in het…
Identificatie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
807 Vanuit een trage schoep
van lentewinden staan de
bomen slapend, gras groeit
in bewogen vlagen, passie
gloeit in kippenvel wat over
water rent tot aan een grens
waarin de oever zich herkent,
tekening van passie op de huid
met scherpe naalden van weleer
in duizend sterren, gekleurde
lampioenen waarin liefde hoort,
waarover helden…
Aambeeld van de poëzie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
790 Aarde is hij, gestampte vreugde
en verdriet, teelt van verleden
en een toekomst op de akkers
van nog te vormen taal, waarop
hij alleen het onkruid wiedt,
gewassen woorden ontstaan in
trage groei, breekt inspiratie
open, gezaaid in onwelriekende
geuren van bemeste grond in
een bestaan dan komen literaire
knoppen geleidelijk tot bloei…
oogappels reiken
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
632 dringen
helder als een melodie
geëtst uit ebbenhout
klinkt de dwarsfluit
door het dal
van beloftevolle dromen
in stille maneschijn
wachten lotusbloemen
fluisteren sprookjes
in ’t oor
wijl minnekozend
de rozen knus en klein
aan de einder verpozen
de gouden kam
streelt door het haar
het avondrood daalt neer
betoverd zinkt
de trage…
Coen Moulijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
728 wiens bloed zo stolt
dat hij slechts één ding moeiteloos kan doen:
Hij buigt ’t arme hoofd, de kleffe handen klappen
Zijn ogen zijn verzwikt door elke schijnbeweging
Het lichaam krom, omdat hij steeds maar meeging
Het legioen ontbeert die visuele voetbalgrappen
en d’effectieve voorzet die men al eeuwen mist
én binnendoor én buitenom ging traag…
ZWAAN
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
576 Daarin varend als een zwaan
trek ik achter me een baan
waarin rustige gedachten
met een trage golfslag wiegelen.
Zo stil zal ik altijd drijven
over gladde, effen grachten.
Het onwezenlijke gaan
door die spiegel doet me aan
als een droom, die vele nachten
me bezocht, maar nooit wou blijven.…
Jouw stille heengaan...
hartenkreet
4.3 met 25 stemmen
1.910 Traag gaat jouw ademhaling
soms reutelend op en neer
en prevel je onverstaanbare woorden
misschien dat je ons toch nog hoorde.
Ik fluister in je oor
hoeveel ik van je houd
en hopelijk dringt het tot je door.
Je hand voelt zo levenloos koud,
een traan op het witte laken.…
Ik zie de morgen
poëzie
2.9 met 8 stemmen
2.510 Ik zie de morgen als een gouden mist
van eigen rijkdom trage wade
een afgehangen web van draden,
en nu in twist
vingertjes vechten, vingertjes vagen
door de ragen,
rafelen, halen de draden aan,
varen er in het losgegaan
weefsel, maken de fijne gazen
een plundering en de gevlochten mazen
wijden zij uit, werken er een begin
van scheuren…
ELFENCONCERT
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
595 Hun gloed siddert licht, wentelt traag, zingt zacht.
Kleine luchtwezens scheppen ijle pracht,
die zich voor grootse praal schijnt te schamen:
nietig leven trekt met hemelse macht.…
Naastenliefde
gedicht
4.1 met 17 stemmen
8.118 Het pad
is smal, en de pad traag. Hij is een
pelgrim, onderweg (misschien mist hij
een kenteken?). Hij sleept zich naar
de plas, de poel waarin herboren wordt
zijn groene paradijs. Hij wil dwars
door het stenen huis, hij volhardt in
zijn heimwee, zwijgend, laat zich
met geen klem van drempels overreden.…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 het septembert, de kroeg in mijn hart
sluit de zomer en serveert slechts nog
brak water – het sterven nadert en de zon
sluit langzaam haar poort, het vlees dat de vrucht
droeg is nu rijp aan bederf en geurt naar
ontboezemingen uit een herfstig verleden
trage kruinen dragen de wind en spreken
regens en stormen uit over deze haatdragende vlakte…
bewogen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
526 leg je neer, liefste
op het marmeren bed
laten we de bewogen
tijd bezweren
laten we reizen
reizen op papier
we verlaten de aarde
planten bomen
in tuinen van
traag tikkende stilte
het tijdperk van het woord
is voorbij
leg je neer, liefste
we bedekken je bed
met geurige bloemen
we sluiten de gordijnen
als de grijze regen
de aarde…
Laudato Si
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
578 U prijs ik om de mensen,
de kinderen en hun spel,
de zieken en gezonden,
wat traag is of heel snel.
U prijs ik om de schepping:
in alles straalt uw licht,
mocht er toch vrede komen
een eind’lijk goed bericht.
U prijs ik om vergeving,
voor wie opnieuw begint,
mocht eens de liefde winnen
in ’t hart van ieder kind.…
Broer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
619 Ben je dood of ben je een
vluchteling in de spinsels van
mijn brein, de boter is zacht
als het warm is, maar smeert
in ongenade het brood in stukken
als de koelte met brokken wordt
gesneden
je loslaten is als een trage vlinder in
de herfst
ik wil je gedenken, je gedenken
op jouw manier, zoals je was
gewoon met simpele woorden
iemand…
leven zonder jou.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
721 de tijd gaat vandaag heel traag,
langzaam gaan de minuten voorbij,
mijn hoofd zit vol met die ene vraag,
wanneer kom je nu bij mij,
auto's komen fietsers gaan,
mensen lopen gehaast op straat,
de tijd lijkt hier echt stil te staan,
maar mij is het allemaal waard,
daar ben jij dan, de liefde van mijn leven,
eindelijk sluit ik mijn armen…
Vergiftigd.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 Gelijk een vrouw, die weerkeerde over zee
Naar 't vaderland, en zich verkwijnen voelt,
Wijl slopend gif haar traag door de aadren woelt
- Ga waar zij wil, haar smarten neemt zij mee! -
Draag ik de pijn, waar vaak mijn zang op doelt,
Diep in mijn borst en 't rooft mij vreugde en vrêe.…
Vrij toegankelijk?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Mobiliteit als overleving
opgesloten als universele droom
die traag zal rijpen en
al een doel is op zichzelf
ze staren naar mij
met lege ogen, van
ver gekomen, plat gewalst
in een papieren maalstroom
vanzelfsprekendheid
te mogen overleven aan
rafels van een Fata Morgana
die wazig wordt aan de horizon
contouren zijn onduidelijk…
Storm
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
556 21 storm
Fietsend in de schaduw van de het jonge daglicht
Waar alleen de wind vandaag de weg lijkt te weten
Van Vught naar Tilburg maakt het asfalt traag vaart,
bespiegelt de hemel de ruimte die ik was vergeten.…
Gekrompen laagland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
590 Denkend aan Eemland zie ik een trage Eem,
anders dan voorheen,
door gekrompen laagland gaan.…
Zoals jij gaat
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
565 Het is toch altijd weer als nieuw
als rekenschap zich laat gelden
en de werkelijkheid hortend en stotend
zich blijvend wil melden
Zo is mijn gang, lang en traag ploegend
door harde klei en vochtig zand,
de weg blijft, nog lange tijd, zwoegend…
aanwijzingen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 slaak drie ademtochten voor de slaap, roep met trage wenteling bestendigheid op.
breng iets onder woorden wat niet anders te zeggen valt, in een taal die misschien het lezen waard is.
denk aan rozen in de winter. laat je droom jou aankijken, heb de moed om haar te zien, haar te zijn.…
Hendrik Marsman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Als nieuw geboren leven in het ochtendlicht
Begint met stralend glanzen aan d’ horizon
Terwijl in bomen vogelzang gedempt begon
Ontwaakt in mij een ware drang tot nieuw gedicht
De wereld opent traag de ogen na de nacht
En kleed in vele kleuren bloemen, bos en veld
Verblind door schoonheid staat ieder mens versteld
Bewondert heel de aarde om…
HET
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 het houdt van verval, het trage ontbinden,
de graduele neergang van orde tot aarde,
water en slijm, het kleven van woorden
aan handen ontdaan van hun grip, vuur
dat vreet aan molm, gebinte van kerken,
donker gewemel diep in een crypte, barsten,
glasbreuk, stofwalmen, krakende vloeren, steenslag,
roest, gelig vet in de kromme hoek van het blad…
Metoposaurus
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
542 De voorhoofdhagedis
zo genoemd om de contouren
van zijn brede schedeldak
als casco van zijn trage brein
plat als dwarsgeslagen haring
met een smal corpus callosum
gestolde relikwie temidden
van twee hemisferen
stamt rechtstreeks van amfibieën
uit het late Trias
van de oerbossen van Polska
tot het eiland Portugal
van droge…
Masterplan
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
528 Toen zij de ongeschreven wet
tot hun masterplan verhieven en zij op
een troebel vlot de onschuld uit hun ogen wreven
op de trage deining van de tijd
Toen zwarte harde lijnen
mens en wereld begrensden
en zij van knevelen en kleineren
een wet van achter-de-rug schreven
Toen onder de flinterdunne hemel
de verschillen werden overvaren…
Zandloper
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
424 dan genoteerd
we laten het maar in het midden
maar we mogen toch hopen
en bidden
dat je 'm niet voor die tijd bent gepeerd
O, en mag ik bij dezen nog even
een stuk van je kostbare tijd
dat je er niet te zeer onder lijdt
'geen zandloper is als het leven'
de berg die door 't oog van
de naald
langzaam leeg loopt heel rustig
en traag…
Tussen het fietspad en het verleden
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
208 Een ommetje,
voor een teckel die traag de tijd meet
in plassen en geuren van gisteren.
Een vrouw,
laverend tussen dozen en herinneringen,
ademt de avondlucht alsof het hoop is.
En dan—
een glimp, een gezicht
dat niet meer in haar heden hoort.
De psychiater.
Zijn naam, een sleutel
naar een deur die nooit dichtviel.…