Alle inzendingen

Haar wachtend vermogen werd bepaald, niet proefsgewijs, bewust gekozen, zonder florijnen, zonder gordijnen, met de rouches, de onderkant belicht. Na jaren verpozen, zonder geduld, heeft zij haar hielen gelicht.…

Geloof maar dat Chris Garrit stevig baalt, NS wou zijn piano niet gedogen. Weg poging de stationssfeer te verhogen, Pro Rail heeft hem gelijk weer weggehaald: “Zo’n ding komt hier niet overhaast te staan, En doe nou graag ook eens piano aan.”…

DOWNTOWN, de film ik heb er in mogen figureren zelfs als edel-figurant ik ben de Zeeuwse dominee vroom lopend naar de doodskist aids had een slachtoffer gemaakt vond het buitengewoon mee te mogen doen in een grote film ik ga straks kijken mijn premiëre en dan ga ik de film recenseren…

Nu haat met kracht uit oren spuit Gaat het oprechte luisteren uit Nu des redens stem op onwil stuit Klinkt slechts de roep der wrake luid Met gigabytes fake news gekruid En stofwolken en dampend kruit Geen olifant met lange snuit Blaast dit drama ooit nog uit…

Zonder zekeringen, noch met zekerheden, behalve dat hij nooit terugkeren zou naar dat leven met zijn verleden, daalde hij af in diepe duisternis. Een vreemde duizeling, buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte vaart met zijn berekening, zonder aantekening, en terwijl hij nog viel, strijdbaar…

In de plooien van het gesuikerde geheugen leven herinneringen aan de havenboezem. Ik proef nog het zout op je sleutelbeen, zie de trilling van je wimpers in het halfduister— een ragfijn detail, het goud van die ene, lome middag bij het zoetwatermeer. Laat de wereld buiten haar wetten dicteren, wij consumeren onze passie in de marge, als…

mag zij uitschreeuwen naar de neutronieten of zij gadeslaan verzuimen te dansen zonder klank bewegend in verlammende handen vastklampen aan een elastieken berichtenlijn, die reikt en terugveert een verlangen naar het ontsnappen uit de naden van de gestikte deken in kleurrijke beloften vurige warmte, de duik naast…

Diep in het geheime binnenste van haar verlangen, waar de rivier de vallei in begeerte bereikt, heeft chaos in haar ratio een rijkdom gevonden die niemand met grenzen van woorden bereikt. En daar, in het oerwoud van intieme dromen, raak ik haar aan met mijn eenvoudige veer. Ik kietel haar tepels, geef denken een gevoel, en herken me als minnaar…

met losse steken rijgt zij het gemis van alle dagen met draad en dunne naalden aan elkaar witte steken van boven naar beneden door het smartelijke zwart een tijdelijke plek voor het onthechten dat de afhechting niet verstaat de tijd rijgt de verliezen vast de losse steken houden haar amper bij elkaar…

O mine ziele, com nu naderby, ende sit in stille wordinge neder. Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer, maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden. . Siet hoe de avonde nederdaelt, als een sachten sluijer over menschenherte. Den eenen vindt ruste in sijn huys, den anderen blijft dolen met sijn smerten. . Laet hen…

ergens slaat een deur hard dicht verder gebeurt er niets al was er wel een vleugje hoop maar niemand hoeft mij zo te zien na het verhaal van die Nederlandse man die zestig jaren na de oorlog zijn Russisch kampvriendinnetje opnieuw ontmoet lachend huilen in omhelzing en stamelende woordjes twee harten spreken slechts één taal de tv gaat…

Dikke mist verdwijnt nu traag, pastel kleurt zacht de horizon, een nieuw en zuiver beeld ontwaakt. Moeder Aarde en haar kille osmose; warm bloed stolt in de koude grond, de taal behoedt het oude skelet. De dwaze klok verliest haar grip, de mensenziel, zo puur, sereen, reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur. De trotse geest zwijgt stil…

Sinds gisteren heb ik hem bijgezet verwisselde een prent van August Macke die in het passe-partout scheef was gaan zakken er hangt nu eindelijk een Lussanet Wie had verwacht dat iemand Paul zou vragen wie toch die smiecht is naast de smederij die Aphrodite lokte met gevlij? zij had bij hem aan liefde nooit te klagen Bij elke naakte blikblozende…

Als iets mogelijk is als het had kunnen gebeuren dan is dat interessant voor buren en vriendinnen En de mannen die er iets van opvangen, hebben snel hun oordeel klaar want niemand is onschuldig dus zal het wel waar zijn Wanneer een vrouw alleen thuis geweest blijkt te zijn kan ze bezoek gehad hebben en verleid zijn tot intimiteiten…

Herfst in het woonoord. Triestigheid. Statige huizen? Blokken steen. We loeren door het glas. De lucht is grijs. Peilloos laag. Het behang verkleurt. Alles wordt somber. Dromen achter glas. Breekbaar gewicht. Meer niet. We bewaren ze braaf. Dan de avond. Zwart. Vretend aan de ramen. Het duister regeert. Onder de grond. Stilte. Ik weet…

Zij sprak woorden, Die hij niet verstond, Maar klanken die zij vormde, Klonken als muziek in zijn oren, Zo mooi hij nooit eer hoorde, Hem de adem benam.…

Ik heb zo’n brilletje met camera, Dat alles wat ik meemaak op kan nemen, Zodat ik mijn prozaïsche problemen, Kan herbekijken en weer onderga. Dat valt me eigenlijk een beetje zwaar, Dus draag ik nu een roze exemplaar.…

Dauwdruppel aan halm de ochtend draagt heel even het eerste zonlicht Waar anderen voorbijgaan aan een aarzeling in een stem, blijft die nog lang bewegen onder de huid van de dag, als een kring die zich uitspreidt over stilstaand water en langzaam vervaagt, maar nooit helemaal verdwijnt. In de ruimte tussen een glimlach en een neergeslagen…

Zaad op de stengel najaarswind draagt het verder de berm wordt stil, nu Berm trekt zich langzaam terug uit kleuren die gisteren nog zongen, een waaier van milde tinten die vervagen in het licht. De lucht ademt koeler, alsof de dag mij uitnodigt stil te worden. Het is de rust die spreekt, nog voor ik haar zie: een trilling in stengels,…

Mijn Kees-oom is een timmerman, Daar is geen knapper op de werf: Hij maakt in huis en op het erf Al wat-je zien of denken kan; Zijn hand is ruw, en grof zijn stem, Maar ‘k ben daarom niet bang voor hem; Hij kneep me lestmaal in mijn oor En zei: ’Nu, als ge vlijtig leert, Uw Vader en uw Moeder eert, Dan krijgt ge er wat op kerstijd voor!’…

de dagen weer korter, binnen rekken de kaarsen hun vlam naar de sterren buiten scharrelt een vogel als teken van leven. als wanhoop gelijk loopt met het donker zie ik, bij toeval, aan de voet van de wilg groen sprieten van bollen.…

IK En Anderen denken veel in hokjes, plankjes, kastjes, kistjes en aan overige Zweedse ditjes en datjes en natuurlijk aan het ijsje van 50 eurocent vele ikken en vele anderen!…

Werken voor Gods Koninkrijk betoont zich grootmoedig in het doen van elke dag samen de tafel afruimen elkaar treffen op straat 's avonds genieten van lamplicht al deze ogenblikken beleven met sterke vrede en schappelijke geest plotselinge geschillen vol luchtig gemoed oplossen zijn de stevige bouwstenen van het geloof.…

Telkens voor het slapengaan In de luwte van de avondpracht Vind ik mijn eigen in de waan Dat het afhangt van ‘s mans eigen kracht De wereld schijnt zo maakbaar Zo tomeloos bedacht ‘T is te zien zo klip en klaar Doen wat men van ons verwacht Om tot grootse daden te kunnen komen Te kunnen pieken op ‘t moment Het realiseren van je dromen…

Dan is het altijd weer zo’n apparaat dat de stilte van de nacht kapotslaat, als het niet de achtergrondruis was van het autoviaduct over de rivier; sporadisch verkeer hindert minder dan die enkele gil ergens ver weg van een meisje in het dorp verstopt. Gelukkig is de zucht van de hond er. Toch hoort hier geen muziek onder: geroffel op…

De nacht en het geheim Zeestem kust zachtjes het verlangen van de zee naakt op het strand. Een woord uit jouw hart ligt in jouw stem besloten nu niemand luistert. Zacht ruist de branding en spoelt de stilte dieper in het kille zand. Jouw verborgen woord zweeft traag op de avondwind die de nacht omarmt. Geen mens die het hoort,…

ik draag jou en mij naar het dak van de wereld schaduw van verdriet ons tweezijn berg ik in verwilderde heuvels onder de wolken ik leg mijn hand op de geboorte van liefde het roerloos sterven de lange schaduw het gevecht dat niemand ziet liefde die verdween het oog dat niet leest op verwilderde heuvels van gestold verdriet tot…

De ronde kamer breekt. Het vroege licht snijdt als een mes door het bedorven blauw. Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht, een marmeren torso in de ochtendkou. Het is een hard begin. De droom is dood, zijn trekken door de nuchtere tijd getekend. Wat is verlangen als het tedere lijf besloot dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…

Wie zich bewust is van zijn nietigheid als mens, zal dan des te meer als geliefd kind van de Heer, Diens Koninkrijk ontvangen.…

Door 't oog gekropen van de hete naald zie wij als kritikasters van Oranje de hete herfst geen reden voor lasagne de kosten voor de baten zijn betaald Er rest na Xavi's hete herfst één les: twee zware Pyrrhusoverwinningen die hij met jonkies toch af wist te dwingen tweemaal vlak voor het zwaard van Damocles de nekslag vormde voor de goede…