371 resultaten.
In de greep
hartenkreet
3.1 met 21 stemmen
2.011 Ik een man van kracht en macht,
heb alles gedaan wat ik niet laten kon
heb het pad van mijn dromen altijd gelopen
heb alles gedaan om met euforie het einde te bereiken
Nu is mijn reis bijna op z'n eind
Eeuwig lopend over het pad
Door alle vertragingen en obstakels van mijn vijanden
ben ik eeuwig onderweg
Ik een man van kracht en macht,…
Zomerhitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Het rommelt in de horizon vlakbij,
het zorgt dat de tijd stilstaat,
gemuilkorfd door het spiedende
stof die geen beweging toestaat,
een vertragende hitte waarmee het
zwervend landschap werd overgoten.…
De tijd mist troostigheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
556 er groeit
geen stilte om me heen
in de neerslag van geluiden
verdrink ik moederziel alleen
waar schaduw
dagen met donker kort
schort het aan licht
voor nog enig perspectief
de tijd mist
troostigheid als zij
met lange slagen
de uren gaat vertragen
chaos tocht
in gure vlagen
gaat zwart land het
witte doek nog dragen
ik heb ineens…
Rondgang
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
618 het blauw van de winter
tekent zich zo mooi
over de kale bomen
een kraai vertelt
in krasse taal toch
alvast zijn lentedromen
wat koude poedersuiker
legt een maskerende deken
over het onbewogen gras
vanuit mijn glimlach
tekenen zich asemvlaagjes
met genoegen vertraag ik mijn pas
voor even verban ik
de twijfel naar de verte…
wat ik zoek is niet gevonden
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
532 F.R.David)
wat ik zoek is niet gevonden
het woord dat alles zal verklaren
is tot op heden nooit vernomen
maar toch blijf ik ervan dromen
de kilte te verjagen
elkander te behagen
de vluchtigheid vertragen
om intenser te bestaan
het geluk weer te beleven
de verschraling te verslaan...…
Chique en sierlijk
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 je perst
cumulatief
beweging uit de
meest volmaakt
getrainde gewrichten
met een souplesse
zonder haper en start
waar ga en glij
zonder stop
naadloos in
elkaar overgaan
lijkt vloer de meest
effectieve baan
om op te gaan
in begeleiding
zijn er de kleine
ongeziene touches
in het richt-
en duwmoment
versnellen en vertragen
van de…
jij zeepkistte
netgedicht
5.0 met 64 stemmen
399 wist dat
het orkest
door jou
werd gedragen
zag in de slagen
van je armen
het vertragen
door pols en hand
hoe beweging
in de ooghoek
verband legde
met het
instrument om
de partijen te
synchroniseren
in samen spelen
jij zeepkistte
met lengte en
reach het gareel
niets is voor jou
te veel om de
tsunami van
klanken in goede
banen…
Onder de gordel
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.860 Het spiegelmeer herschikt jouw lijn
Een vlak waarin de huid schubt
De heuvelrug glanst van zweet
In een koperen zon
Jouw roos van lippen
De gekartelde wonde, nog pril
Geurt naar een oeroude vijver
Grillige diepte
Groen gevlekt
Maar smetvrees en schaamrood vertragen de kus
Jouw oogwit vangt de schaduw van mijn hand
De avond dompelt in…
ik aard in somber land
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.237 witte strepen krijten in
het blauw hun verre reizen
schrijven adem in de kou op
weg naar tropische verblijven
ze laten alles achter zich
de zorgen en hun zaken
het huis en met de buren thuis
voorlopig niets te maken
zie kiezen voor comfort
lucht om hen te dragen
geen boot of druk verkeer
treinen die vertragen
ik aard in somber…
zo vliegen we langs de wanhoop
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
805 in de fantasie ook voor ons aan het eind
de zonnebloem met gele dromen bloeien zou
is uit,we zijn afgeschreven,opgejaagd
grijpen goedgelovig met verkleumde handen
met vertragend bloed waarin de nacht weent
en bonzen aan de ingekerfde hemel
een verre geest roept : er is geen eind
zo vliegen we langs de wanhoop
de laatste meeuw heeft ons allang…
Nog kerst de boom
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
655 de witte dagen
zijn voorbij gegaan
in groen en rood
nog kerst de boom
herinnering in wat zich
eens in sneeuwrijk aanblik bood
zij piekt een nieuw begin
in weer een oudejaarse dood
het vuurwerk wordt groots
mag ik je hand in deze dagen
met samengaan de tijd even
vertragen in gedachten over ons
vuurpijl maar verlangen
zodat niets…
Palatijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
735 Slakkensporen glinsteren
langs verbrokkeld puin,
vertragen het verleden.
Heel ver in de verte,
hoor ik hoe Cicero,
fel en overtuigend
Catalina vernedert.
Rome's senatoren,
wit en indrukwekkend
in hun wijde toga's,
geven hem gelijk,
terwijl een mager katje,
haar piepende jongen zoogt
vlakbij de Venus' tempel.…
jouw basalt en mijn graniet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
723 nat
zien wij hoe kracht
en tijd zich
in de aarde vreten
om gelijkheid aan
het oppervlak te meten
ook jouw basalt
en mijn graniet komen
die eeuwige erosie tegen
maarin zachtheid
kent gevoel veel
andere en mooie wegen
we varen mee
op golven die
ons zonder weerstand
naar bestemming dragen
want echte liefde
laat zich niet vertragen…
Winterwandeling
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
587 Waarover ze zo
ingetogen spreken
laat zich gezien hun houding
goed verstaan
als ze hun passen
doen vertragen
en ik hun blijk
van medeleven gadesla.
Ze kijken waar ik blijf,
ik las de teksten
op monumenten
over ’t komend Rijk,
vervuld door wat
het in me overstemde
loop ik verlicht
naar hen die mij
in liefde bij zich wensen.…
het leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
685 Soms is je doel wat meer verstopt,
dan zal je hulp moeten vragen
aan mensen die er voor je zijn
anders zal jouw tocht vertragen.
Er zal ook voorspoed zijn
wanneer je zoekt
maar ga dan niet te snel,
mis de details van het leven niet
want dat ís die zoektocht wel.…
IJzeren Hein
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Ook als ik zomaar iets vertraag
slaat hij me met een stalen tucht
bestraffend om de oren
word ik opnieuw zijn slaaf.…
Schaduwzijde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
671 De intense beleving die jij deelde
door golvende bewegingen van je haar
jouw betoverende silhouet verlichtte
mijn balans met een vertragend gebaar.
De horizon verduisterde jouw gezelschap
mijn snik zag de wending van de realiteit
het zicht dat je wang leunde op zijn gezicht
en niet steunde in mijn tegenwoordige tijd.…
Ontspullen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
629 Ik hoor nu ook al vogelzanggeluiden
en ja, die liedjes zorgen voor vertraag.
Gelukkig zijn er nog de kinderogen,
die zeggen: spullen mag je ook gedogen.…
Groen licht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
687 Geef mij vandaag
hom of kuit alsjeblieft
as soon as possible please
Wordt het een yes
of alweer een no
met getreiter gezeur
ambassade-obstakels
en siberische berenmalheur
Geen uitvluchten meer
voor vertraging of uitstel
van je pegasusvlucht
laat dit dan de laatste keer zijn
Vandaag is jouw D-day
zeg mij dat de lichten
op groen…
vlakvulling à la e.
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
339 door vervormende spiegels
kijken naar wiegende wanen
waden door ganse illusies
van compleet symmetrische
beesten die terugkeren naar
noch opgehokt terugkomen
op vervlochten landschappen
van dagen naar vertragende
nachten doordrongen van
dat wegkwijnende verleden
refererende tegendraadse
beelden door strofen heen
verweven ongevoeglijk…
Dichten voor verdraagzaamheid (met enige vertraging)
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.535 Beste vriend uit India,
wij begrepen elkaar toch zo slecht
en praatten een potje gebrouwd
uit het Nederlands, doorspekt met flink wat Engels.
Jij begreep maar niet waarom wij Belgen
zoveel hielden van die fletse aardappelen.
Jij was wel straffere currykost gewend.
En ik begreep maar niet
waarom je zoveel problemen had
en ieder halfuur God…
in het woud van morgen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
792 raap de bladeren, mijn zoon
in het woud van morgen
ze vertellen van wat is geweest
maar vooral wat komt
en dragen de vergankelijkheid,
het sterven,
doch ook de nerven
van wijsheid die bevrijdt
buig, mijn zoon
voor de aarde in bloei
vertraag je pas
bij het voelen
van het zachte mos
denk daarbij
aan de mensen
die onevenredig woelen…
hij straalt iets uit
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
2.206 gaten in zijn armen
waar de plakkers
zijn verwijderd
zelden zag ik iemand
met zoveel geweld
de toetsen van een
telefoontje
dan komt het bericht:
er is vertraging
hij stampt, krijgt zin
de trein te slopen
ik mag niet kijken
gasvlammen komen
uit zijn oogkassen
ik ben als een konijn
gevangen in groot licht
ik moet oppassen
hij…
toegangsbewijs
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
1.119 neem mijn liefhebben mee
naar de tuin
en vraag aan hen
die met stenen hoofden
de aardkleuren opgraven
of de kalkwitte woorden
op mij lijken
(je ne suis pas belle)
misschien
zijn ze slechts een vertraging
van oppervlakte, te eenvoudig
losgescheurd
uit een voldragen cirkel
van weleer
(je ne suis pas belle)…
vingers die me nooit vervelen
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.879 altijd afscheid zal gaan nemen
ik zie je lach, het liefste
dat de wereld bracht
ik voel je handen strelen
vingers die me nooit vervelen
die altijd praten
met mijn huid, passie
ver vooruit in koestering
de branding dreunt voluit
ik wil deinen in de zee
zachtjes door je blik gedragen
nu kan ik nog met je mee
als ik de tijd maar kan vertragen…
maakt voeten broos in evenwicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
599 rol de stenen weg
voordat je brekebenend
vlinders tracht te vangen
die jouw pad in alle kleuren
blijken te behangen
je blik omhoog
maakt voeten broos
in evenwicht en
zonder zicht ligt
struikelen voor de hand
daar gaat je tand
en weer een beurse plek
je ellebogen schaven
omdat ze je lichaam
even niet konden vertragen…
Zondag?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 In treinen die vertraging hebben
hoor ik poëzie zonder pen.
De zwaluwen vliegen laag
zonnestralen rusten uit
nachtregens drenken de aarde.
Misschien heeft god
genoeg van het scheppen
het lijkt wel zondag vandaag
Een stem ligt in de hangmat
schommelend te rusten,
onder een appelboom,
te rijpen van bloesem naar vruchten.…
Een te harde kaft
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
524 de ruimte die eens passend en
eensgezind mijn onderkomen
eerbiedigde slentert nu wezenloos
langs torenflats met hoekige muren
het glas is levenloos zonder zon
het doodt de dagen met het vangen
van vage silhouetten die steeds
reikend naar de verte hun beelden
zien vertragen in de storm
het leven vervaagt mijn twijfel nu
de herfst de dood…
ik zal je vinden
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
712 ik weet, mijn lief
dat de wind begonnen is
dat het onverklaarbare
in het donker valt
wanneer we onze lichamen
in onbeslapen lakens draaien
we vertragen
de ontkenning door metaforen
naar de maan te gooien
zelfs de kussens spreken
vreemde talen
ze zijn niet meer dan een illustratie
daarom vraag ik, lief
laat alleen het licht…
Alvorens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
718 we wilden de tijd herlezen en
woorden afwegen, of anders
de laatste trein naar het
voorportaal vertragen, of
desnoods verdoofde oren
door ringtonen verzwijgen
we zouden nog van landschap
wisselen, tussen korenvelden
noch urinewegen, daarna
dwalen langs prettige omgang
die we altijd hadden en die ons
ruimte gaf om vrij te bewegen…