2393 resultaten.
Schoenen van beton
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.318 luid bonkend hart
dat bijkans bezwijkt
ga ik het toch proberen
ik spreek mijzelf moed in
maar ja, die schoenen
ze wegen me zo zwaar
toch kom ik worstelend boven
en zie daar klip en klaar
mijn woorden als schichten
aan de wolken hangen
dus zet ik mijn sluizen open
een stortvloed raast over je hoofd
leugens smoorden mijn verlangen
sneeuw…
tot ik je ken
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.453 zo graag is het
dat ‘k stil op zachte lippen
rust mijn mond
laat zwijgen daar
wat in de droefheid staat
in ’t avondlijke neigen
alleen met jou
spreek ik als bloem
een vlokje sneeuw
misschien achter een schaduw
vanachter ieder masker
bovendien
jij, ik
in sterven mijn
wee ons de tijd
die nooit te moe
rust in de kronen
ongeteld…
Soms, als men buiten loopt in zee van zon
poëzie
3.6 met 22 stemmen
5.043 Soms, als men buiten loopt in zee van zon,
Of in de diepe storm, in 't diepe jaar,
Of in de nacht haar laag neervallend haar,
Of in sneeuw, als men haast niet lopen kon,
Dan voelt men zulk een liefde voor de bron
Van al wat leeft, 't heelal, dat men wou daar
Zijn armen omheen slaan, en heel te…
priester schiet duiven in kathedraal
gedicht
3.0 met 23 stemmen
21.286 Heel even staat hij in een bui van veren
een korte sneeuw een kolk van kleine pluimen
weerspiegeld in de vloer een ademloze vrede
terwijl het schot weerkaatst tegen de zuilen.…
Het verbreken van onwetendheid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 zomerwind had speels aan ze getrokken
En nooit hadden ze vermoed
Dat ze spoedig zouden ontvallen
Om gedragen te worden in de stoet
De lentewind had mooie beloften gebracht
en ’n ruisend gezang over d’oneindigheid
en zij waren de volgroeide lentepracht
die eenieder zo benijd
Als de onherroepelijke vergetelheid
Dekte de winterwind met sneeuw…
Elfstedenijstijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
805 Kristallen groeien en krassen bloemen in ruiten,
de dromen liggen in diepe voren sneeuw gegrift.
De ontvleesde zon schijnt zilte stralen de ochtend in,
de poolkou trekt niet meer op, daalt almaar neer.…
Het woord aanwezig
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.275 Bij nacht en ontij zou ik schrijven gaan
en als bezeten jullie wensen wezen :
eerste sneeuw en laatste winterlichten.
Ik zwijg of stamel enkel nog gedichten :
want wat ik wensen wil valt niet te lezen.
Zal stil - aanwezig - tussen regels staan.…
Schiermonnikoog, januari 1996
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.779 (een herinnering)
Je denkt: was er maar sneeuw en helderheid
en ijs op sloten, wolkjes uit je neus,
een rietkraag, krakend landschap wijd
verbreid – geen misverstand, geen enk’le keus -,
spaarzame vogels, takken rijp en tijd
bestaat niet. Je staat daar als een reus,
trotseert de wind die door de duinen rijdt.…
gebroken val
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
922 gewapend met ijsbijl en zuurstoffles
licht speelt met kristal
op een gekreukte kegel van rots
een baken van trots
ik kruipklim op stalen stekels
tegen een graat op
over de wervels van de berg
met blauwe lippen
op bevrozen tenen
een gordel aan de heup
schroef ik een doorn in ijs
de slagtand van een houweel
tast het verraad van de sneeuw…
Weeromstuit
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
940 Bitse buien sneeuwen
haastig terug in tijd.
De bomen stijven
takken in ijzige kou.
Katten rollen zich op,
de mensen griepen uit.
Maart is kil en kaal,
de oude winter snijdt.…
lichtkoerier
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
773 De koninklijke weg
de letter estafette
koeriers van het licht
het is onze plicht als mens
om te krassen allemaal
zonder de letters is de mens zo kaal
kom en vlieg mee
iedereen zijn eigen verhaal
noch sneeuw regen of hitte
gaat het het krassen tegen
kom mensen wij leven
noch het donker van de nacht
houdt het tegen
de kracht van de zon
de…
lente
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.093 de deur gezet
en wil de lente welkom heten
maar als ik zo naar buiten kijk
kunnen we het nog wel eventjes vergeten
Ik zie de lente meestal als een vrouw
je weet wel, zo eentje in de overgang
opvliegertjes en koude rillingen
maar dat maakt mij niet bang
Ik heb de vorst alweer vaarwel gezegd
en terug naar winterland gezonden
beetje sneeuw…
Vertrek 2009
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
1.888 De sneeuw is weer vertrokken
op zijn retour zeg maar.
De Kerst is ook al weggegaan
was er helemaal mee klaar.
De jaarwisseling zit eraan te komen
met al zijn bollen en vuur-gevaar
Dan is ook dit jaar weer ten einde
vol emotie, vol liefde vol met van alles wat
Zeggen we over een paar dagen:
zo dit hebben we gehad.…
Rijp
gedicht
2.7 met 20 stemmen
7.875 Maar toen ik op haar toe kwam lopen, leek
ze zich in lucht te hebben opgelost:
de sneeuw was onbetreden; nergens sporen.
Er klonk een hoog, zacht fluiten in mijn oren.
-----------------------------------
uit: 'De visionair', 1984.…
samen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
671 Maar laat me liever leven -
laat mij smelten als een deken van sneeuw
over de warmte van je buik.
Zoeter dan honing zul je smaken,
wanneer ik je zachtjes open
met mijn lippen.
Wees gerust: we zijn
verstrengelde lianen, stemmige snaren
voor een duet van tranen in de wind.…
Drieënveertig Lentes
netgedicht
2.3 met 58 stemmen
5.486 hoeveel donkere dagen en lange nachten
ik ongeduldig op je heb liggen wachten
bedolven was je onder dikke lagen sneeuw
trok ik brutaal de zon naar hier
vleide je 'n tapijt neer van zacht fluweel
kwamen uiteindelijk groene stengels uit de grond
verschoten knoppen al gauw van kleur
speciaal voor deze feestavond
drieënveertig lentes geleden…
Brief aan Ben
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
526 Ben,
oude vriend,
ik kan met duizend woorden nog niet zeggen
hoe de wereld
met alle sneeuw en ijs
zich aan het oog heeft ontrokken.
De bladerdeken van de herfst
is verscholen onder de winter.
Mijn handen blijven bibberkoud.
Ik herinner me
een silhouet
die, donker als de nacht,
het licht uit de slaapzaal moest weren.…
Henry Moore in Palais Auersperg*)
gedicht
2.3 met 22 stemmen
7.693 .
------------------------------------
uit: 'De jagers in de sneeuw', 1986.…
Handkus
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.003 Gedoog, dat aan die sneeuw mijn wang zich koele,
En dat mijn lippen 't warme dons beroeren,
En dat ik dan nog eens mijn straf gevoele!
Gij weet, die straf, toen ik mij liet vervoeren
En in het kussen uwer hand volhardde,
Toen gij met de andre door mijn lokken warde'.…
J. Bernlef
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
732 Boten zinken naar beneden,
zinken roerloos, vermolmd, schrijft
een vurig dichter met vuur in de
sneeuw op de noordpool, zodat de
walvissen, als zij omhoog kijken,
niet alleen verwonderd raken, maar
ijsbeerbootjes stijgen op door hun
brede reddingsbootruggen en ijs
breekt in de de wereldnacht,
in de eenzame zielen.…
Dood hout
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 jij laat de winter smelten
voor die ooit begonnen is
jouw lach doet bollen zwellen
waaruit de ziel van voorjaar
zich ontvouwt tot bovenaards pril groen
je ogen schijnen perspectief
in lange dagen met meer licht
een warme zon straalt al van je gezicht
kom helder blauw van strakke winterluchten
laat ons nog eenmaal hoopvol zuchten
om sneeuw…
flow
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 in- en uitvloeiend gelijk de natte inkt
van pasgeschreven letters drijven, even
boven droog papier en dan
de toon zetten in melodie
licht als lente, zwaar als pasgevallen sneeuw
binnen de geeuw van eerste adem
laat ik haar beklijven
als een lied
vioolgeschrei dwaalt voort langs
natte wangen en er hangen noten in mijn haar
ze spelen…
Wolken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
629 reuzen zijn zij
Omhoog klimmend zover ik kan zien
Aarde verlatend in het vliegtuig stijg ik
Bedaarde plukken enorme wolken in wonderlijke kleuren
Omringen mij roerloos
Doordringen mij, vergeten is mijn wereld
Uitgestegen boven het wolkendek,
Dwaalwegen als een labyrint, aanschouw ik een lichte wereld vol zonneschijn
Als dekens van sneeuw…
Opdracht
gedicht
3.7 met 3 stemmen
3.412 Zij is te moe van al dat reizen om haar heen,
dus trek de jas die zij ooit was maar uit,
ruim sneeuw, december wordt haar nieuwe huid.
Begraaf de woordbijl, leg hem onder steen.
Behandel haar met eerbied: niet. Ruim baan,
en weet: Wie stilstaat kan ook verdergaan.
----------------------------
uit: 'Zwijghout', 2000.…
Verwondering
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
697 Het leven hier is lijkt stil, zo
stil als sneeuw kan zijn in het
herfstgoud van een eikenboom en
de wind onbekommerd toeluistert
in haar waarachtige domein.
Ongeletterd als de stilte wordt
de geur een refrein op papier
uitgedaagd tot het spreekt en zwijgt
als het daarom wordt gevraagd.…
Sneeuwklokjes
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
584 Sneeuwklokjes dit jaar, terwijl geen sneeuw gevallen is.
Ze maken blij en zeggen ons dat heel veel dingen
eigen wegen gaan, al zijn die niet door ons
gepland, berekend of betaald. Gelukkig maar.…
Pingo
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
697 (Välkommen till Jokkmokk)
Poolcirkel, Sami, rendieren
en sneeuw
Leven in toendra, honderd jaar
na eeuw
Pingo, palsa en permafrost
Samisch
Verheffende verhoging in
moeras
Via Trondheim en de Noordkaap
kerk & rots
Welkom in Jokkmokk, dus aange-
komen
De zeer lange reis vorderde
gestaag
door veel elanden gadege-
slagen
Vervolgens…
Soms, als men buiten loopt in zee van zon
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.539 Soms, als men buiten loopt in zee van zon,
Of in de diepe storm, in 't diepe jaar,
Of in de nacht haar laag neer vallend haar,
Of in sneeuw, als men haast niet lopen kon.…
Groen van toen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 de sneeuw was plotseling weg
niet eens in een langzaam proces
kale aarde is al wat rest bedekt met
vage zwemen sprietig groen van toen
er is iets vreselijk misgegaan
door het vervlakken van het zicht
ik kan de wisseling niet meer aan
van het voortdurend strijdend licht
de schemering duurt dagen
omdat zij haar greep op de
werkelijkheid…
Vriendschap
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.167 jouw oog bevlekt
Bevlekt door de geschiedenis
door jouw land
Of jouw familie
De hand die jij mij ooit gaf
Is de hand van een vogel
Die niet naar grenzen kijkt
Die overal zijn plek kan vinden
Die went aan alle winden
Aan elke storm
Die over het land heen raast
Houd me vast zei je
Ik ben er nog
Ik denk aan jou
En zie een bloem in de sneeuw…