Alle inzendingen over tijd

In het hart van een bloem vond ik een nieuw verhaal het sprak een taal die niemand kon verstaan alsof het langzaam zocht naar woorden van betekenis werd de wereld een waaier vol letters van liefde waar zoveel onzeker is mag morgen nog dromen in een dal tussen bergen of vangen bomen dan teveel wind? laat mij...voor even zo zonder…

toen het woud op zijn grondvesten begon te schudden en akkers en velden hun liederen begonnen te zingen ontstond paniek in de immens grote kudde het grote plan en geheel valt immers niet te bedwingen tegenwoordig en vroeger en zeker ook ooit een keer mischien zeker weten wel of niet de waarheid veraadt ons niet. wij blijven voor altijd jong…

het striemt, knelt en schrijnt vertwijfeld zet ze thee doet ze de was, gaat ze naar de wc krakkemikkige knie, bandage volgelopen enkels, ellendige bagage oud en wijs gerimpeld en grijs weet ze dat de pijn niet meer verdwijnt…

Ongerept is het nieuwe In gedachten sluimert het oude nog even na zo had iedere dag z'n eigen verhaal bewaar de mooie van 2010 in je hart koester ze allemaal en neem ze mee in het nieuwe jaar dat al in liefde is gestart…

Uit de chaos van het vuurwerk de flappen en de bollen, met een voorgevoel opgestaan, zintuigen en gordijnen open om het wereldnieuws weer op te slaan, filterend licht breekt door om de geluiden te verstommen, met een helder doel de eerste dag te verslaan, gister bleek de toekomst zich achter voornemens te vermommen, vandaag komt het…

Licht kiert donkert het jaargetij strekt zich in verticale vormen laat in stilte weten hoe mijn thuiskomst is geregeld groeven vol oud zweet telt uren voor een nieuw begin.…

De tijd is oud ik strompel door de dagen de rug gebogen mijn gemoed is zwaar Ik ben zoals dit bijna dode jaar en al mijn daden worden streng gewogen Mijn lentes waren licht en onbezonnen in alle zomers was ik lui en loom En menig herfst vervloog als in een lange droom nu is de winter aan zijn overval begonnen Het is te kort…

De stoutste dromen die ik droomde bleken fundamenten van een oud verhaal, in de beleving opgeklopt tot Kathedraal, die oprijst uit de schimmen van vergetelheid en van de tijd, dié onverzadigbare gastronoom, met zijn meedogenloze paukenslagen van herinneringen aan chocolademelk, wat uitsterft in een troebele tempel van mijn horizon, in contouren…

In de spanne luwe stilte In de wieg van ’t glooiend mos Lig ik: boven vaart de zilte Zeewind over ’t neigend bos. Al de toppen wuiveblinken In der zonne gouden lust, Wijl de dorre bladers zinken Om mij heen tot rosse rust. IJle vogelvluchten rissen Achter weemlend twijgenweb: ’t Zijn de meeuwen die gaan vissen…

Verpulverd karton in de straat: dat oude jaar is nu heus verknald.…

De wereld gaat en gaat, als lang na dezen Mijn roem verging, mijn kennis hooggeprezen Wij werden voor ons komen niet gemist, Na ons vertrek zal het niet anders wezen. Uit: Rubaiyat…

Wie wacht weet nooit waarop want steeds is alles anders. Je wou rustige grond zijn klaar voor de zaaier maar niemand komt. Die stem ben je zelf je zingt een oud lied van vrede. Welke vrede. Je buigt het hoofd knielt eerlijke woorden fietst naar huis geen engel te zien. Prijs dan de uren, als niet de jaren hangt straks in de kerstboom…

't Is lang geleên... Lente was 't, en de dag was heen. Heugt het je, Liefste, hoe wij samen langs het zingende zeestrand kwamen, hand in hand, en alleen ? Spraken niet, - onze ogen alleen hadden 't druk ; de zoetste tale hoorden wij, voor de eerste male, lang geleên. Lente was 't voor u en mij ... Lente is nu zo lang voorbij ! Lente had…

Kleine Ster, we zijn lichtjaren zo ver van elkaar, als polen op een oude planeet, een stap zo dichtbij, als het oude – en het nieuwe jaar, duidelijk gericht op twee profielen uit één gedicht, versmelting van parallelle gedachten, verschrompelt tot een doel van beider harten, drinkbaar uit de poel van klare wijn, een volmaakte afdronk,…

Speelgoed van mijn kinderjaren, 'k Vraag u niet wanhopig weer: 'k Hield nog enkle wilde haren Van mijn zorgeloos weleer, En, bij 't rijpen van mijn leven, Heeft des Hemels trouwe gunst Hoger rijkdom mij gegeven: Dromen, zangen, liefde en kunst! Ik heb meisjes om te stoeien, Voor de vlinders van 't terras! Andre kijkers die mij boeien…

De dag heeft mij al vroeg vermoeid met kralensnoer van licht en luid. Zo pas nog liep ik ongeschoeid door landen van gespannen huid, gestolde mist en sterrenwolk, en om mijn haar, licht als een kosmos, de nimbus van het vuurvliegvolk. Hun vinger wijst naar ‘t zwijgen bros, naar spiegel van het Himmelslicht, naar schoonheid van…

December strooit wensen als sterren op steen een sneeuwwit tapijt bedekt grijs verlaten waar warmte verdween achter bloemen van ijs scheurt soms het gordijn kleuren dagen kouder dan ze werkelijk zijn tussen vroeger en nu wordt elk jaar ouder mijn rug naar 't verleden draagt een verhaal van eens...lang geleden bevroren in tijd, sneeuwt…

tijd vereeuwigd in het oneindig verbonden zijn aan een lijn van sterren beelden die verschijnen in vergeten flitsen van liefde bliksem donder bewegen je gezicht in je slaap een zucht ik voel de lucht je adem warm me tussen sterke armen en draai mijn hoofd naar het licht van de sterren die zweven om ons kussen…

Het beleven vol verrassing van de kinderjaren blijft in ieders denken Venus _ standvastig blinkend aan de nachtelijke hemel zonder wolkenflarden maar wil soms weer ware ervaring zijn lang vergeten vuurbollen uit een pril heelal komen opeens aansuizen treffen rijpe mensen spreken tot hen gelijk luchtgemurmel tussen struiken jonge vrolijke…

Langzaam loopt de dag leeg op de vage grens tussen vloeibaar en de zoom van het begaanbare nog eenmaal vul ik mijn hoofd met het jongste van de schemering De schakeringen van de hemel etsen markeringen in mijn hart een schaduw verdrinkt in duisternis de ongepolijste ijle waterdampen hangen stil in stervend blauw Het slapende water raakt…

Grijs en gebogen, Gerimpeld en oud. Zie laat haar praten, Een schatkamer vól goud!…

Ik kijk de seconden na Één voor één verdwijnen ze zo snel als ze gekomen zijn De klokt die blijft maar tikken Toch doet me dat geen pijn Ik kijk de uren na Ze komen en ze gaan maar ik zal ze niet stoppen Ondanks mijn goed verstand Blijft de tijd me foppen Ik kijk de dagen na En de dagen worden weken Maar ik zie geen verschil Ik…

Slijp mijn nachten en de pennen in elk uur, wet de tijd op slijpers steen, verscherp het drijvend vuur op anoniem papier, heb geduld met de nog verszinnen dag, al lijkt die te zijn gehuld in sluiers licht, waarin de tranen net zijn opgedroogd, waar de inkt in de as van memoires is gedoopt, en schrijvers stem en avontuur…

Op een bankje zie ik ze zitten gezellig met z'n allen naast elkaar soms zijn ze wel eens aan het fitten dat duurt dan eventjes maar zij praten vaak over het verleden over de tijd zoals het was ze zijn tevreden met het heden want zeuren komt bij hen niet te pas maar het is niet iedereen gegeven om tachtig jaar te worden en in geleende tijd…

plots groeien er haren uit je oor vallen schilfers op je kraag het zijn signalen van verval die ons drukken op de feiten niets valt iemand te verwijten eeuwig gaat 't knagen door de tand des tijds als omnivoor…

wanneer de prille sneeuw vluchtig nog langs mijn wangen strijkt het gras witter oogt dan zwanen op een bevroren plas mijn koude handen december vegen en tijd verder wijkt zie ik, heel even maar mijn meisje in haar rode winterjas…

De lucht is zo helder, het windje zo warm, - Hij stiet zijn tuindeur open,- ‘Kom, vrouwke, een toertje!’ en hij bood haar zijn arm, ‘Al ’t groen is uitgelopen.’ Zo gingen zij saâm, op hun krukskens geleund, Langs sappig groene blaren, Langs ’t bos, waar de merel zijn liedeke dreunt En kleurige vlinders waren. Heel langzaam… Zij spraken niet…

Denk nu niet dat wat ik hier neerpen voor jou is bedoeld Ik pen hier niks neer voor jou, of voor jou of voor jou Sterker nog: ik pen hier zelfs niet eens wat neer voor mijn vijfde vrouw kun je nagaan.…

De blaadren rijzen door de stugge nevel er zijn geen klanken meer, er is geen lied slechts in het dorre riet een vroom geprevel… Nu komt de tijd dat men naar binnen ziet. Want wij zijn arm, en knagen aan ’t verleden, en spelen met de kaarten van verdriet. Het schoonste sprookje stelt ons niet tevreden, en door de nevel lokt de toekomst niet…

nog herken ik jou de blijheid in je ogen de lach om je mond de lijn bij je wang t maakt me bang dat je wegdrijft op de rimpels van het water bewaar je ze voor later zodat als ik je dan zie je ogen zoek je mond weer vind je wang kan strelen bewaar je je ziel voor mij zodat ik me echt kan geven onverborgen voor het leven zo kort…