9585 resultaten.
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
465 Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.
In het beeld van zijn grijze veren
draagt hij de rust van water, wind en wolken,
en bewaart hij wat tijd te snel voorbij laat gaan.…
Canon in D
netgedicht
2.6 met 29 stemmen
755 Stille stroom glijdt zacht
noten fluisteren in de wind
hart ademt mee…
De spiegeling van de ziel
netgedicht
2.3 met 20 stemmen
578 In deze open stilte word ik
opnieuw transparant, niet langer overspoeld,
maar simpelweg verbonden. De weerspiegeling toont wat
ik helemaal was vergeten: dat ik zelf de kalmte ben, diep onder de stroom.…
Dak
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
463 Het is tijd dat we praten.
De kamer is leeg,
de geheimen opgebruikt.
Vergeef me de vraag,
maar veeg de tranen weg—
ze breken het zicht
op wat komt.
Soms wil ik de tijd stilzetten,
de val verzachten
nog voor de grond bestaat.
Een gedachte
op een rand van zink.
Zwaartekracht
onderhandelt niet.
Ik zat op het dak
en zag de dag sterven…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 De wekker gaat.
Hij ligt al wakker.
Het raam in de keuken slaat open.
Wind trekt door het huis,
laat kastdeuren klappen,
tilt stof op uit hoeken
waar niemand meer kwam.
Op het nachtkastje licht het scherm op.
Hij kijkt tot het donker wordt.
In de straat scheurt een vuilniszak open.
Papier rolt over het asfalt
alsof iets probeert te…
Legitiem einde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
289 De stilte houdt wat overblijft.
Aan mijn bos hangt de sleutelhanger
die je me gaf.
Een sleutel zonder deur.
In de lade ligt een trui
die nog ruikt naar wie je was.
Onder het kussen:
een armband,
een zilveren cirkel
zonder pols.
Kleine voorwerpen
die niet weten
dat ze te laat zijn.
De autorit was stil.
Geen muziek.…
Slaap
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
308 Zing.
Mijn stem kraakt bij elke letter.
De lamp boven het bed flikkert,
het blijft toch branden.
Mijn schoenen nog aan.
Veters half los.
Op het nachtkastje
een glas water
dat ik niet aanraak.
De klok knipt minuten kapot.
Ik draai haar met het gezicht naar de muur.
Zing.
Niet luid.
Gewoon genoeg
om het tikken te breken.
De gang…
Stukje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
334 Ik laat je,
een stukje van me nemen,
een fluistering van mijn hart,
een trilling in je hand.
Moge jij daarin
de rust ontdekken,
die ik zelf zo vaak mis.
Toch vrees ik stil,
een dag zonder jou,
een leven naast het jouwe,
waar ik slechts,
een verre schaduw blijf.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
356 Stil water ademt
mijn aandacht wordt weer lichter
ik kom langzaam aan
Hoe ik aanwezig word
in het moment, alsof de open lucht mij
voorzichtig uitnodigt om te vertragen, en elke adem
een dunne draad spant tussen mijn binnen en wat zachtjes beweegt.
In mij beweegt een stille
gevoeligheid die elke nuance opvangt -
het verschuiven van licht…
Wat blijft in het voorbijgaan
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
491 Wolken drijven weg
langs de stille hemelrand
wind zonder gewicht
Wolken glijden voorbij
als zachte gedachten, licht in hun
beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn
binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden.
Soms hangen ze laag,
bijna tastbaar, een zachte herinnering
aan kwetsbaarheid.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 Steen in de ochtend
kleine planten zonder naam
stilte in de lucht
In de zachte ruimte tussen
ons in waar mijn aandacht zich opent
zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn
binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen.…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
363 Wanneer het leven opnieuw
op gang komt, nemen geluiden en lichten
hun plaats weer in; de stilte laat mij los en fluistert dat
ik mag gaan, wetend dat deze plek mij telkens weer zal ontvangen.…
Waar het geel mij leest
netgedicht
2.7 met 40 stemmen
451 Golvend veld van geel
lentelicht raakt de aarde
warmte in de lucht
Hoe een lichte beweging
van koolzaad mij uitnodigt om trager
te worden, alsof elke stengel een fluistering in zich
houdt die ik pas hoor als ik stil genoeg ben om haar te ontvangen.
Het veld wiegelt als een
lichaam dat mij herkent, een zachte golf
die mijn binnen streelt…
Tijdgenot
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
733 En in die helderheid ontstaat genot waar ik blijf, gedragen door stilte.…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Ochtenddauw op blad
stille adem in de rust
aarde spreekt tot mij
In het vroege licht
ontwaakt de aarde, elke grasspriet
draagt een stille boodschap. Mijn broze huid
luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid.
Langs het water beweegt
wind als een oude gids, niet sprekend
maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…
Hart voor Aarde
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
444 Nog groene sprinkhaan
op open paardenbloem zacht
de wind houdt zich stil
Ochtend komt aan in
stilte die nog ademt, licht dat zich
uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te
wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen.…
Lichtpuntje
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
320 In diepe duisternis
een vonk van hoop die blijft branden
stil in de nacht
In diepe duisternis
gloeit een vonkje van hoop, niet
bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat
zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden.
Onder mijn broze huid
beweegt een trilling die zich langzaam
opent zonder zich te verklaren…
De zon zegt zo veel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
150 De zon zegt zo veel,
maar de maan verspreidt een licht --
dat naar je luistert.…
Late merelzang
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
496 Merel op tak
avondlicht op stille daken
wind in de lucht
Hoe de hemel al zachter
hangt tussen de daken, doffer licht
ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang
daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt.
Hij zit hoog in het groen,
herkenbaar als een donkere vorm die
rust op takken die niet bewegen. Zijn stem…
Tiedesyndroom
netgedicht
3.5 met 101 stemmen
1.992 Ik zit in een kamer vol met mensen,
ken er geen één —
die tegenover doet denken aan Dahmer
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein?
Ik durf niet te praten,
mijn mond zit dichtgelijmd.
Ik weet dat ze me haten,
ook als ik ze slijm
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein —
ligt het aan mij?…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst. Ik weet dat ik terug zal keren naar de wijdte
van het landschap, om mezelf te ontmoeten in de adem van de wereld.…
De nachttrein
netgedicht
1.5 met 17 stemmen
315 Wagons schuiven het
station uit, een zachte ruk door lucht
die al naar stilte smaakt. Achter glas lossen velden op
in diepe schaduwen; lijnen verdwijnen tot een voorbijgaande fluistering.
Binnenruimte vult zich
met gedragen rust; lichamen wiegen
mee op het trage spoor.…
Verlatenheid
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 Lege rivier wacht
een vlinder rust heel even
niemand komt voorbij
In het eerste blauw van
de ochtend voel ik hoe een zachte
scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij
nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon.…
Waar stilte mij vindt
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen
390 Op de top, waar het wijde
landschap ademt en het zachte licht zich
neerlegt op mijn borst, blijft een diepe rust in mij achter,
een open, ongerepte plek waar stilte mij vindt en ik mijzelf opnieuw herken.…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 In de zachte ruimte achter mijn
vrije gedachten, waar stilte als een dun vlies
om mijn broos hart ligt, blijft een woordloos weten tegen
mij aan leunen, alsof het wacht tot ik klaar ben het te ontvangen.…
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
108 Tussen knop en bloem
herbergt een lichte strook tijd
die de ruimte draagt
In het zachte interval
tussen twee gedachten opent zich
een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft
rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden.
Tussen je stem en mijn
antwoord ligt een dunne strook tijd
die zich niet laat meten, een lichte…
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
121 Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag
In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.
Onder de bomen die hun
schaduw langzaam verleggen, blijft
een fluister van iets ouds en iets…
Verwijlen
netgedicht
1.4 met 14 stemmen
242 Zomerse stilte
het smalle bospad verdwijnt
tussen het groen
Soms vraagt de dag niet
meer dan dat je even blijft waar het
licht tussen bladeren een vergeten stilte zichtbaar
maakt en tijd zich terugtrekt uit alles wat haastig voorbij wil gaan.…
Scherven van een storm
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
230 Zo groeit vertrouwen
tussen de scherven van gisteren
en de stilte van vandaag, totdat je beseft dat
heelheid soms ontstaat wanneer ook scherven mogen blijven.…
Waar de maan mij terugziet
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
262 Maanlicht op water
waar stilte ons samenbrengt
liefde zonder stem
Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen op de rand
van de ochtend, in een verre horizon alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…