2935 resultaten.
Alice Nahon
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
625 het liefst zou ik kort willen aanmeren
tussen de leidraad van haar oeuvre poëzie
waar het barst van schone volzinnen
tot stiller stilte als een tijdgenote
dat dromen kruidt voor de ’eigen haard
in tekens van taal als een open boek
zonder schaduw
stil lees ik, jouw licht blijft
achter de stilte van iedere dichtregel
hangen in mijn hart…
Leve de camouflage!
gedicht
1.9 met 11 stemmen
5.469 Het oninteressante is aandoenlijk als een tas,
Abstract als een koekje, schoon als een bril.
Het oninteressante is nieuwsgierig als een kapstok,
Vrij als een zeem, schitterend als een tafel.
Laten we de wereld van de dingen vergeten, en snel...…
God is buitenkerkelijk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
589 God spelen
bepalen met kracht
de liturgie van macht
exclusief voor heren
zij slaan de maat
met dissonanten
systeembeheerders
vol celebranten
die niet willen horen
hoe we willen bidden
hoe we willen zingen
niet begrijpen
hoe we willen vrijen
hoe we willen spreken
al die pastores, paters
bisschoppen heiligen
verloren hun ziel
in schone…
Zomerzon
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
570 Mijn lichaam voelt zwaar, ik zucht en gaap,
ik aarzel tussen wakker en slaap,
doch jij maant mij kalm en tevreden
na het douchen snel aan te kleden
Heel mild werp jij je gouden licht
direct op mijn gepoetst gezicht
zodra ik dromerig op balkon
geniet van jou, de ochtendzon
Máár ….. zo zacht en teder als jij nu voelt,
zo hard kan jij, schoon…
HET HALSSNOER
poëzie
2.2 met 6 stemmen
2.543 Want hij tilt mij zingend omhoog,
hij noemt mij z'n zonnige fee,
ik, povere tuil in de hand
en hij zegt dat ik schoon ben ermee.
En de tranen komen opeens
vanuit mijn ogen omneer
over mijn schaterend hoofd,
ach hert, dat in liefde gelooft,
ach Here
de vrijheid zo zeer.…
nattigheid
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
1.364 gehuld in zijn donk,re grijze jas
hangt hij stil dreigend in de lucht
schuift over zomers hemelsblauw
maakt witte wolken grijzig grauw
samen met zijn vriend, de wind
komt hij er aan, met natte vlagen
spoelt alles helder schoon
wat hij op zijn weg maar vindt
spattend en spetterend
roffelt hij op de daken
stroomt over wegen en land
naar…
SEBASTOS AUGUSTUS
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
797 , de kastanje,
schildert in witten, scherp gestoken op azuur,
een dromende wijdse, wollige wolkenwereld,
de stoere noorderwind blaast de hemel schoon,
boven de stad wordt het fris, luid en helder,
elk stil geluid kun je nu van heel ver horen,
zoals al die groepjes duikelende, buitelende mezen,
ze troepen ijl en zacht twitterend samen
in…
- Zee van vlammend Vuur -
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
707 Laat het je edele wil zijn
om mij onverschillig
om schone doorzichtige tuinen te leiden
door brandende zeeën van storm, van vuur
om de hoogste bergen te beklimmen
hoog boven de wolken..…
Nico van de Wetering : troubadour
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.013 en heden
in zang en dialect
eigen aan ons
groene Rooise land
dat hem heeft verwekt
een kleurrijk baken
in snelle tijden
de troubadour die waakt
over een bindende cultuur
in de echo van massaal
geluid verborgen
verhaalt hij dan ook van vroeger
als waarden voor morgen
geen zanger
is zo op zijn plaats in Rooi
te midden van schoon…
de vleugelslag
gedicht
3.6 met 12 stemmen
6.487 ik de kopjes met thee en dit is het zuiverklare
op ons dak woont een scholekster, steekt zijn snavel
in de botervloot en smeert het zout in de hele taal
de andere herhalingen: blindschrift als ik huid lees
herkennen is - alleen - een kwestie van reflectie
niets meer verzamelen - de luchten waaien schoon…
Rembrandtcyclus 5: anno1640 onbehouwen humor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 hoe schoon de dames, heren zijn
met rooie koppen van de wijn
lach ik mij zot en spieren pijn
hun tronies snikken vlekken
op het doek van puur plezier,
eentonig is mijn vak dus niet
als beelden van modellen
naakt of aangekleed, mij in't
verkeerde keelgat schiet
ze vluchten naar hun huis terug,
wanneer ik walgelijke schetsen maak,
heel…
IN LIEFDESSPOREN GAAN
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
1.494 Wanneer het ’s nachts zeer stil is
kan ik weleens je stem nog horen
Of je daar ziet hoe zeer ik jou mis
sedert jij daar weer bent geboren
Jouw frêle stem zingt in de nacht
over een liefde die eeuwig bestaat
Hoe jij daar jouw geduld betracht
tot mij het hek ooit ook opengaat
In donker vreet die eenzaamheid
schoon ik weet dat jij daar wacht…
Het zout in mijn leven.
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
872 Twee pikzwarte handen,
door het werk, dat je deed,
om mijn schone, gewassen gezicht.
Al riep ik: "Niet doen, nee, niet doen"!
Ik gaf hem je wel...
Je kreeg hem... die zoen.
En lag ik in bed,
onder ons huw'lijksportret...
dan kwam je naar binnen als "Generaal".
Je bracht een saluut: "Leve de koningin"...…
Aan Dorothy H.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.774 Velen die 'k noodde in mijner dromen woon
En die er 's levens wondre beelden zagen
Hoorde ik elkander met verwondring vragen:
"Hij roemde zo, is dit dan al zijn schoon?"
En andren lachten luid: "Hoe ongewoon!
Hoe vreemd, hoe dwaas: hoe kan hem dat behagen!"
En keerden weer naar de eigen grijze dagen.…
9/4 drama Ridderhof
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
864 geknal, ongeloof, paniek, angst en doodsstrijd
al was ik er niet bij, zo voelt het toch wel
de honderd kogels raakten meer zielen dan vel
alphen is mijn stad, veel meer dan ik dacht
ernstig getroffen, en in zijn veiligheid verkracht
maar wij gaan door met het hoofd omhoog
de stilte gaat over, wat blijft is ongeloof
de tegels zijn schoon…
Vrouwenjacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 Z'n doelwit was het schone kledingstuk.
Hij vond z'n prooi een schoonheid om te zoenen.
't Was in gedachte, dat-ie met 'r vrijde.
De macho liep - hij wilde haar verleiden -
met vrijersvoeten naast z'n stoute schoenen.…
Omarming
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
472 woorden in volgorde
en schrijf teksten op gebouwen
vlecht gedachten samen
gevuld met zuiver bloed
zodat de schubben op mijn lijf
weer tranen
het woord geen pijn meer doet
kom kleed je voor de avond
kleur de randen
van je tepels helder blauw
omdat ogen zich vergissen
kleurt het schaamrood alles stil
de moerbeiboom bloesemt
je naaktheid schoon…
Tot de gesluierde zomer
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.109 En schoon ook soms die plooien het gedogen
Dat onze blikken langs uw leden schoten,
Wat troostten ze ogen, die niet drinken mogen
Stromen, die u uit de open ogen vloten?
Vertoon u Zomer, laat de macht'ge plooien
Der slui'ren, die voor 't geestesoog verdonkren
Der godheid beeld u niet tot voorbeeld strekken.…
Tussen steen en sterren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 langs de oevers van het droomloze
waaruit ik stroef ontwaakte
De glinster in jouw ogentroost
bewaart een gulle lach
in de holte van de maan
echter
je zult nooit weten wat het was
zwervend
tussen steen en sterren
waardoor de waan mijn ziel knakte
en jij mij aan jouw zijde riep
Gelukkig schijn jij helder en krachtig
in mijn schoon…
Buiten of binnen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 Laat mij haastig gaan door velden en beemden
schrijden door het schone vlakke land aan zee
genieten van dier en boom en grazend vee
van lucht en wolken wil ik niet vervreemden
vogels wil ik door het luchtruim zien zweven
sierlijk rank en slank door het azuren blauw
vanaf velden nog glanzend van ochtenddauw
dan ziet men weer een wereld vol…
BEMINDE VERTE
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.339 Men wil naar de schone strijdeinder snellen,
die steeds ver blijft, maar nieuwe levenszin baart."…
Vergelijk de herfst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 vieren
trekt zij nu haar kleurrijke feestkleding aan
wil zich met het vele pracht en praal sieren
toont de rede van seizoenen in haar bestaan
zongen vroeg in het voorjaar vogels luid van toon
nu heerst stilte en zachte kwinkslag van een mees
bijgestaan door triller van roodborst zacht en hees
licht melancholisch bedenk ik dat al dit schoon…
Vierentwintig uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
572 Deze morgen heeft de nieuwe dag gekust
door de ochtendnevel in een zachte gloed
gelijk een schone bruid haar liefste ook doet
hun toekomstig zijn en samenzijn bewust
tezamen één in ’t vuur van liefde en lust
zoals een verbonden echt met hart en bloed
in schijnend licht lieflijke hartstocht ontmoet
tot de dag vermoeid in schemerlicht berust…
Vitterij.
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.472 Gij, gij vloekt de koude vitter,
Die, met al zijn geestgeschitter,
Hart noch ziel voor Dichtkunst heeft:
Die, ontrefbaar voor het schone,
In de rozen van Dione
Niet dan vlek en rimpels telt;
Dorens zoekt om aan te haken;
En haar geuren niet kan smaken,
Of van spijt en wrevel zwelt.…
Wil ik u eens wat vertellen, meisje?
poëzie
2.0 met 3 stemmen
1.115 Dat gij schoon zijt, wil ik mee belijden -
En waarom zou ik 't ook niet doen?
Doch welke waarde heeft uw zoen,
Zo andren u de mond ontwijden?
Wat zou ik geven om uw liefdewoord,
Waarmede gij ook anderen dan mij bekoort?…
Mij een mysterie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Vertel mij eens woordkunstjesmakers waarom
zou het gedicht niet mooi meer mogen zijn
de buiging en sneden niet vloeiend en fijn
maar explosief gevaarlijk dodelijk als een bom
niet meer in gelid van rijm en schone klanken
ja psychotisch opgediend als voer voor psychiater
klinkend als luid gebral of luider eendengesnater
ik steek mijn mening…
Zéér notabel (Shakepearesonnet)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Als een zeer notabel mens ben ik geboren
eerzaam vol van deugd liefelijk en oprecht
begiftigd met veel kennis en beslist niet slecht
ook schone dames kunnen mij zeer bekoren.
Dus ziet u nu wel ik ben mens als iedereen
ik zie persoonlijk graag een mooi vrouwenbeen.…
Waterman
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
539 Z'n treurnis echter wijkt voor lol:
er zwemt een schone zeemeermin.
Daar ziet de man wel zeebeen in.
Ze brengt z'n waterhoofd op hol.
Volledig is-ie uit z'n doen.
Hij duikt in zee, benut z'n kans
en krijgt een natte zeetongzoen.
Gelukkig loopt het geenszins af:
als onderzeeman ligt-ie thans
te rusten in z'n zeemansgraf.…
Stille lenteavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
537 In de verte slaat een toren acht slagen
de zon zakt westelijk naar de horizon
kleurt de kim met rood zoals de dag begon
in schone licht van voorjaarstint gedragen
zachte bries die ’t water licht doet rimpelen
strijkt over de wuivende halmen van ’t riet
en wiegt zacht het nestje van een karekiet
aan overzij zie ik lammeren dartelen
uren zit…
Broekzak
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Toch is er een verschil,
iets ziet de kans schoon.
Om toe te slaan,
ongemerkt binnen te sluipen.
Een voetstuk laat wankelen,
doet op handen en voeten kruipen.
Zachte woorden helpen niet,
harde blikken werpen vragen op.
Zwaartekracht van helder denken
zet de wereld op z’n kop.
Amberkleurige gewaden
verwaaien tot glazen handreiking.…