2935 resultaten.
Floraliënlaan
gedicht
3.6 met 14 stemmen
8.958 Teruggevonden, kale, onvast
neergekribbelde afnemende cijferreeks,
angstvallig genotuleerde afgelegde weg
verklapt ten slotte toch hoe iemand
het komen van zijn sterven verbergt, stiekem
zijn stappen telt, hoop
aftrekt, zijn laan in-
slaat, paniek
beaamt
met mijn ogen dicht:
verlegen verloren heer
aan de kant gewankeld
van zijn private…
Overal dezelfde ellende?
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
2.049 Mensen die teveel te eten hebben
mensen die naar de voedselbank moeten
omdat ze anders sterven van de honger
en overal is dezelfde ellende.
Een stel op huwelijksreis in een prachtig land
wordt beroofd van geld en lichaam,
wat is er in deze wereld toch aan de hand
Is nou overal dezelfde ellende?…
De zin van het onzinnige bestaan
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
716 Het roze rimpelige sterven neemt aanvang
Begeleid bij het geluid van de rammelaar
De onzin van de geborene brengt vreugde
Een wreed succes resultaat van verdwazing
En altijd weer dat onbezonnen proces
De drang van voortplanting in de stress
Gewraakt is de minachting der goden
Gniffelend aanschouwen zij het gepeupel
De goddelijke hebben…
Lenteloten
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
865 bevlogen woorden in jouw handen
ik zie je lippen smelten in een lach
hoor, het timbre van mijn bloed
als volle halmen op de akkers
zonder barsten buigen voor de storm
geef me vrijheid om te zwijgen
laat gebroken dromen zijn, vannacht
vergeet niet wat nog is en wacht
tot alles wat gesproken werd
van waarde rust en leef
in plaats van sterven…
Schilderij
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
2.065 Mijn lippen geverfd in 't vurigste rood
nog vochtig en vol van het eerste bedrijf
als vluchtige vlinders likraak op je lijf
je buik op het bed je rug breed ontbloot
Ik zoen je heupen ik voel zonder handen
hoe laaiend jij onder mijn vleugels ligt
de haartjes omhoog en de ogen half dicht
nooit weet waar de vlindertjes zullen landen
en sterven…
De geestengijzelaar
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
740 Hun eigen stem maakt ze tot woordjunk,
de drempellozen hebben de halve wereld;
verbaasd mij dat ze ‘n natuurlijke dood
sterven, niet halfweg door toorn geveld.…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 Ik zal sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich…
Weer maar verder
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
821 Nu de Nieuwjaarsdrukte weer verstomt
en de glaasjes zijn geledigd
dringt het stilaan weer door tot
ons hart en ons denken dat
er elders oorlog is, dat kinderen sterven
zonder ooit te hebben gezien
hoe de zomer weer komen zal nadat
de lente alles weer in bloei zet.…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 verdiep me in oude foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting…
Deze nacht is naakt
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
708 taal
zal wezen totdat
de vroege schemer
mij de weg zal wijzen
vanwaar ik kwam tot
aan het eind van mijn vaarwel
‘k wil niet hopen dat vrees
mijn gids zal wezen, in
nachten waar ik mijn ontrouw
heb afgezworen
en moge die enkeling
die in mij is geborgen
me verhoeden voor de dromen
waar ik in eeuwigheid
steeds opnieuw zal gaan sterven…
Exit
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
782 De tijd liep voor
en soms wat achter
in de tijd
soms spijt
soms berijdt
om te sterven
gewoon maar wat
verven
de wolken blauw
de hemel wit
doorgaan met slapen
om ooit een dag
in ieders ogen
te ontwaken
wij zijn wachters in de nacht
wij zijn de gehatenen
en vereerde
de juiste
en o zo verkeerde
wij zouden alles opnieuw moeten leren…
Mijn luister in het nieuwe kind
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.395 het duister
wordt verwoord
leeft plots het kind
al is het schreien nog onverhoord
en druipt het bloed dat zich drong
in moeder en kind uit wonden
die zichtbaar door de tijd zijn gehoond
doch wanneer het leven zich mag verpozen
tussen schuld en onwetendheid, neem
dan mijn leven dat ik draag in
een kleurloos hemd
en kleed mijn sterven…
de keuze
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
860 vandaag
beweegt er niets in de tuin
maar ik voel de kraaien nabij
wij zullen samen sterven of ieder alleen
door verdere dagen
de zomer is weg, straten worden langer
alsof schaduwen
geen bestemming meer vinden
voor de zoveelste maal
zie ik het kind opnieuw
ze woont aan de rivier
gevormd uit een beetje poëzie
en mijn innerlijke…
Zweem van bestaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 filmrolblikken
beelden verpulveren
geuren walmen verdampen
smaken zinken vallen flauw
zinnen smelten schitterend
tot een verpletterend niets
het gevoel slijt
de tijd ebt weg
wist monumenten
de ruimte dijt uit
het heelal draait door
dwaas knalt energie
de herinnering lekt vervaagt
wat eens samen geboren was
ligt nu ver uiteen te sterven…
wereldverbeteraars
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
629 Of dood op sterven na, al naar gelang
hoe fundamentalistisch groen ze waren,
de mensenhaters en cultuurbarbaren
in éénstemmige bio-ecozang.
Ze moesten achter hun computers strijden
voor beesten die ze hun instinct benijdden.
Hun niet aflatend schrijven in de pers
was voor wie hen gelijk gaf niet te snappen.…
HET GRAF
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.638 haar sterven was een lange weg
we hebben veel gepraat
maar nooit heb ik van haar gehoord
waarom ze dat toen zei
haar graf ligt heel diep in het bos
het heeft een mooie steen
ik ga daar heel vaak heen
ik was alleen
ik bleef alleen
ook bij die mooie steen.…
Ik ken je land
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.447 Ik ken je bressen als mijn broekzak, ik weet
waar je linies liggen en waar ze lekken,
ik weet wanneer je bodem brandt en hoe
en waarom, ik ken het knielen, het breken,
het scheuren, de scherven, de schoonheid zelfs
van het er samen sterven, als oude vijanden,
hand in hand.…
Offerande
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
527 hoe ik je naam prevel, niet kan leven
niet kan sterven zonder jou omdat jouw schaduwen
mij achtervolgen
hoe ik laatst door je straat wandelde, dichtbij je huis
stap voor stap, bedachtzaam
iedere taal uit mijn passen haalde
tot het kruim mijn ledematen omsingelde
hoe ik brak toen ik jouw handen
in andere handen voelde, mijn rechterarm…
Terug naar Texel
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
630 laatste brief
de lange zomer, een nest gebouwd
in zand waar meeuwen om ons lachten
zij wisten wel van waterkrachten
het keren van tij was hen vertrouwd
somtijds denk ik aan die laatste dag
waarin woorden dropen van de regen
en liefde smoorde in een donderslag
de vogels en de zee zongen niet
van bruine ogen, zij verzwegen
dat kou zou sterven…
op kale grond
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
701 die je gaf in verloren momenten
te zwaar beladen was
strakgetrokken
door het gewicht van eigen bloemlezing
onschendbaar vanaf die plek
de dansers, ze dansen niet
mijn handen beven, de dagen veranderen
het wachten op een woord, wat de stilte
nog kan oprapen
later, of wanneer
de blaadjes verdorren tot leugen
in de aandacht van het sterven…
dartelen en dwalen
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
801 vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken daar boven
ik kan zijn maar er ook in sterven…
Aan Rika, Jacoba en Betsy
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
639 En had ik al mijn vrienden vroeg verloren,
dan was ik zonder liefde ook
al bij het breken van de dag,
met morgendamp en herfstdraad,
zo zeker ook als druppels op het gras,
tot sterven veroordeeld.
Zo moedeloos,
zo troosteloos,
zo inherent en onweerlegbaar reddeloos
was er op aarde nooit een.…
alles was evenaar in jou
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
723 jouw spil was niet de as
waarom je draaide, het was de plaats
het moment waar het sterven in jou
de dood ontmoette
het klikte, het voelde als geslachtsrijp
het genieten van een ontembaar verlangen dat
werd gesluierd met witte vlokken die de daad
verhulden met kou en wonden waarvan
het bloed reeds was gestold
jij evenaarde zoals het vuur…
wil jij over mijn schaduw waken
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
721 wat ik jou vragen wilde
deed de wind verlengen, op ieder ogenblik
van omgrenzing
met om ons heen
het strand en de verwarring uit zee
kon je mij verstaan
en verder
terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme
dat jouw stem voedde
mijn gefluister
als een eiland insloot, dat daar
moest sterven, smal en wit
meeuwen legden een licht
op die…
dag bureau
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
680 de lades zijn eruit getrokken
hun gif spreidt wanhoop rond verborgen nood
valse papieren wimpelen vertrouwen
weg, zelfs nu; na vijftien zomers en een arm vol
dood
wanneer vuur de uiteinden likken zou,
zou ijs verschijnen uit hun kou, verdwaald
door harde leugens
eerdaags moet de inhoud sterven
in een oude doos
maar eerst
pak in mijn…
Droomvrouwen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
932 Ik droom van een nieuwe Julia,
die voor mij wil sterven,
zoals ik voor haar.
Ik droom van een onweerstaanbare
Cleopatra, die me dronken maakt.
Ik droom van een Delilah, die mij
niet verraadt aan de Filistijnen.
Ik droom van de ware Maria Magdalena,
die mij over eeuwen heen bemint.…
In limbo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
508 Als achter ons de poorten sluiten
strijken we neer een ieder zwijgend
het stroeve licht ons lot beklijvend
in dit godverloren oord
we trekken soep van oude botten
staren elkaar in starre ogen
het is alsof wolken vonken stelen
uit onze kruinen, wijd geopend
weigert de nacht de zucht naar sterren
en sterven gebeden op dansend vuur
van vers…
Te niet gaan
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
535 Een nieuwe herfst rolt mijn erf op
komt binnen zonder kloppen
terwijl ik nog blader
in een najaar van voorheen
straks zullen ze mengen
de verleden tinten met de nieuwe dood
het kleurrijk dwarrelen
zal sterven in een winterdans
ik kniel op het tapijt van herinnering
vormen van weleer
boetseren beelden in mijn geheugen
zetten zielloze…
Terugkeer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Alles spat uiteen in duizend scherven,
Maar het kind in hem is nog niet dood,
Het is gestorven zonder sterven.
Hij zou zijn moeders leed trotseren,
kastelen op de vloedlijn bouwen,
en zo hij kon, zijn vader eren,
maar van zichzelf wou hij niet houden.…
de dood als nerf
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
524 mijn wil, de dood die ik zoek
al staat het gekrast in mijn nagelriem
de gesp, de gesp was te scherp en wellicht
te begaafd om mij te personaliseren
in een besef dat geen geweten kent
terugkomend op de dood, de nacht is geen
huiler maar oogt zeer voldaan nu het blad
in haar nerf het sterven heeft herkend, ik hoor
een galop, de herfst davert…